09 juni 2017

Après nous, le déluge

 
De feiten zijn wat ze zijn. Je kan als Franstalige je maar beter in een Vlaams ziekenhuis laten behandelen. Dat is geen conclusie van een verstokt Vlaams nationalist maar van de Belgische privé hospitalisatieverzekeringen die het ene na het andere ziekenhuis in de Franstalige Gemeenschap op hun zwarte lijst zetten.


Een buitenlandse collega maakte het aan den lijve mee. Hij moest recent een banale ingreep ondergaan. Hij opteerde voor een ziekenhuis in het centrum van de hoofdstad. Maar zijn hospitalisatieverzekering stuurde hem naar een Nederlandstalig ziekenhuis in de rand. Anders: geen tussenkomst. De reden: de tarieven in de Waalse en Brusselse ziekenhuizen zijn een veelvoud van wat je in Vlaanderen betaalt. Een gelukkige uitzondering is het CHU Liège, zegt ons een goed geïnformeerde bron, waar men in de regel de conventies respecteert en de supplementen niet de pan uit swingen.


Maar de gezondheidszorg in het zuiden van het land is nog in een ander bedje ziek. Enkele dagen geleden schreef ik in een blog over de afwezigheid van België in een internationale studie van KPMG over de transparantie in de gezondheidszorg. De reden: België kan geen deugdelijke statistieken voorleggen. De dag van publicatie kreeg ik zeer boze zeer hoge ambtenaar aan de lijn die me stante pede beval de bewijzen voor deze bewering voor te leggen. Bij deze dus.


Ik wil me nuanceren: niet België, maar Franstalig België kan geen deugdelijke gezondheidsstatistieken voorleggen. Ik baseer me daarvoor onder meer op informatie van de OESO en de bevoegde DG's van de Europese Commissie en op een document van het onverdachte IDD. Op woensdag 12 november 2014 publiceerde het Franstalige Institut pour un Développement Durable, het IDD dus, een denktank die in juli 1996 werd opgericht door een onafhankelijke groep onderzoekers en intellectuelen met de bedoeling de problematiek van de Franstalige gemeenschap beter te begrijpen en naar oplossingen te zoeken, een rapport onder de veelzeggende titel Lutter contre la pauvreté et l'exclusion sociale : une politique sans objectifs régionaux ni statistiques solides, on a du mal à y croire. Het IDD heeft een studie klaar.


We hebben in ons land het stadium bereikt dat we drie gezondheidszorgsystemen naast elkaar bestaan. De Brusselse gezondheidszorg die gestuurd wordt door drie ministers, is de duurste van het land. De Waalse gezondheidszorg die sinds 1981 nagenoeg onafgebroken door de PS bestuurd wordt, slaagt er niet in de stap naar de 21ste eeuw te zetten. Qua netwerking gunnen private en publieke ziekenhuizen elkaar het licht in de ogen niet. Men staat amper in de startblokken of men wordt al geconfronteerd met een schandaal dat stilaan Publifin-achtige vormen begint aan te nemen. Ziekenhuisbestuurders laten zich rijkelijk betalen en geven zichzelf douceurtjes.


De nieuwe IDD-nota die nu in Wetstraatkringen circuleert waarschuwt ervoor dat de effecten van de zesde staatshervorming stilaan uitdoven, wat betekent dat er een einde komt aan de compensaties. Uit de IDD-nota kan men concluderen dat die evolutie bijzonder verontrustend is.


Om terug te keren naar ons uitgangspunt: de ziektekosten. Het verschil in uitgaven in de ziekteverzekering tussen Vlaanderen en Wallonië verdubbelde sinds 2011 dat verschil tot circa 110 euro. In 2015 is dat verschil in de gemiddelde ziektekosten voor een Vlaming (2.108,87) en een Waal (2.244,94) nog verder opgelopen tot 136,07 euro. Dat blijkt uit een berekening op basis van de gegevens van de Landsbond van de Neutrale Ziekenfondsen, goed voor meer dan een half miljoen inwoners: 219.000 Vlaamse, 48.000 Brusselse en 250.000 Waalse rechthebbenden. Die cijfers zijn statistisch relevant. Ze dateren van april 2016.


Een Vlaamse titularis betaalde jaarlijks afgerond 19.000 euro aan sociale zekerheidsbijdragen, een Franstalige slechts 15.000. In Vlaanderen worden 20 uitkeringsdagen voor arbeidsongeschiktheid of invaliditeit per titularis geteld, in Wallonië 25. Het regionale verschil op jaarbasis bedroeg vijf jaar geleden nog 3,8 dagen, vorig jaar 5,7 dagen.


Maar er is meer: in Vlaanderen is de huisarts in 64% van de gevallen de beheerder van het GMD. In Wallonië en Brussel is dat slechts in 38 en 32 % het geval.


"Men kan zich de vraag stellen of er hier geen collectieve verantwoordelijkheid rust bij de Franstalige en Brusselse beleidsverantwoordelijken, " aldus de rapporteurs die vorig jaar pleitten voor meer responsabilisering en voor de communautarisering van de volledige ziekte- en invaliditeitsverzekering.


Komt daarbij dat er in Franstalig België, Brussel én Wallonië, een politieke crisis dreigt zonder voorgaande. In Frankrijk veegde Mélenchon de PS op een hoopje. De PS incontournable zou wel eens weggeveegd kunnen worden door de PTB. Het alternatief dat die partij voorstelt dreigt zowel voor de patiënt als voor de zorgverstrekker zwaar te zullen tegenvallen. Op weg naar Luik voor mijn jaarlijkse controle denk ik aan het citaat dat zowel aan zijn minnares als aan Lodewijk XV wordt toegeschreven: "Après nous, le déluge" Of het Madame de Pompadour of Louis was, het maakt niet uit maar de volgende verkiezingen kunnen wel eens de slag van Rossbach zijn voor de PS. Die slag uit 1757 was desastreus voor de Fransen.


Marc van Impe


http://www.iddweb.eu/?p=320

Bron: MediQuality

08:27 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.