31 mei 2017

Verplichte vakantielectuur, niet voor dummies



Topdokters. De haren in mijn nek gaan rechtop staan als ik het woord hoor. Ik moet dan denken aan oersaaie reality TV waarin zelfingenomen mannen in een witte of groene kiel staan te vertellen hoe goed ze wel zijn, hoe fout het systeem in elkaar zit en hoe geniaal zij daar een oplossing voor gevonden hebben.


Met in de achtergrond bang ogende assistenten, een stem die galmt dat het bezoekuur is afgelopen en de geur van lyszol. Ik heb me vergist. Om te beginnen bleek de televisieserie op Vier een terecht wereldsucces, het was natuurgetrouw, de gasten op één na – en die is onverbiddelijk door de mand gevallen en houdt zich nu in Duitsland bezig als Heilpraktiker- stuk voor stuk meesters in hun vak én vooral menselijk.


Maar nog beter is het boek dat na de uitzending verscheen en door journaliste Sofie Mulders bij elkaar geschreven werd. Ik wil eerst een pluim geven aan de auteur: het is sinds lang dat ik een bundel testimonials zag waarin de griffier niet zelf de hoofdrol speelt. Vervolgens de getuigen zelf. Op een paar na betreft het allemaal hoogleraren en dat is mijn enige verwijt. Er zijn meer topdokters die niet in een academische omgeving werken en die buitenmenselijke en bewonderenswaardige prestaties leveren.


Dit is niet de plaats noch de gelegenheid om in te gaan op de wetenschappelijke kant van hun prestaties. Wat me wél opviel en verheugde is het feit dat ze allemaal, zonder enige uitzondering afstand nemen van dat vervloekte begrip dat uitgevonden is door de vermaledijde professor Archibald Leman Cochrane (1921-88), een Schotse huisarts en psychoanalyst die dacht dat hij door de toepassing van een paar vereenvoudigde wetten van de statistiek de geneeskunde op het goede pad zou brengen en die aan de basis ligt van het wetenschappelijk socialistisch begrip evidence-based medecine, een van de grootste nonsens begrippen sinds de uitvinding van het papieren geld.


Ik ga zeer kort door de bocht, ik weet het het, maar alle geïnterviewden geven toe dat ze dankzij het feit dat ze buiten de lijntjes kleurden en zich niet hielden aan de richtlijnen van de zogenaamde NICE, waar sommigen bij het Riziv hun bretellen kopen, erin slaagden om uitzonderlijke geneeskunde te bedrijven.


Hun beweegredenen zijn verschillend, hun uitgangspunten liggen soms ver uit elkaar, maar ze komen bij dezelfde visie uit: de mens is de maatstaf van alle dingen en niet Droogstoppel die in een grijze kiel van 9 tot 5 in een hoekkantoortje zonder ramen nog ergere administratieve terreur zit te verzinnen.


Topdokters zou verplichte literatuur moeten worden voor elke arts die afstudeert. Linde Goossen, Guido Dua, Piet Hoebeke, Herman Tournaye, Diethard Monbailu, Tessa Kerre, Alex Mottrie, Baki Topal, Ilse Degreef, Wim Distelmans, Erwin Offeciers en Hugo Vanermen zijn twaalf artsen met wie men gerust een alternatieve Hoge Gezondheidsraad zou mogen vormen. Geef de anderen een blikken horloge, een beurt bij de kapper en zet ze on the road to nowhere. Dit is verplichte vakantielectuur.


Marc van Impe


Topdokters, door Sofie Mulders, een uitgave van Manteau ISBN 978 90 223 3313 6.

 

Bron: MediQuality

08:50 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

30 mei 2017

De Beweging.net richt zich op honderdjarigen



Rerum vetustum; het katholieke feest dat meestal in de midweek van mei valt is de gelegenheid voor een reeks fikse katholieke toespraken. Toespraken zijn obligate onderdelen van een feestceremonie die er weinig of niet toe doen. Belangrijk is wie met de opperste sovjet op het podium staat.


Voor de rest zijn het clichés uit de oude doos waarin ook de oude foto's liggen van werkende huisvrouwen in schorten met een kroost onder het snot. Een prent uit een Tasschenboek, voor een druilerige zondagmiddag. Niet zo bij Donald Van Gorp, hoofdkaas van de CM. Zijn wereld is blijkbaar de wereld van het Tasschen prentje, in zwart-wit.


In naam van de strijd tegen het populisme, trok hij een doos populisme open. Homeopathie in de praktijk. Donald Van Gorp, de voorzitter van het christelijke ziekenfonds CM, maakte het wel heel grof en ging ver terug naar het begin van de twintigste eeuw: " Stel je eens voor dat iemand tegen Elodie, die in een ziekenhuis met een longontsteking is opgenomen, zou zeggen: 'Te veel mensen gebruiken onnodig antibiotica. Tegen een longontsteking helpen ze wel, maar toch gaan we jou net als iedereen het dubbele van de prijs aanrekenen'.


Afgezien van het feit dat zijn voorbeeld even mank loopt als een driebenige steenezel, is het helemaal niet zo dat de genaamde Elodie plots de volle prijs van haar antibiotica gaat betalen. De prijsverhoging heeft enkel een effect op antibiotica die mensen bij de apotheek aankopen. Voor geneesmiddelen die enkel in ziekenhuizen worden bedeeld, is er niets veranderd. Patiënt Elodie uit het voorbeeld zal dus niet de prijs die twee keer zo hoog ligt moeten betalen.


"Of stel je eens voor dat ze tegen Johan, die thuis zit met zware rugproblemen, zeggen dat hij een deel van zijn uitkering zal verliezen als hij niet hard genoeg zijn best doet om weer op de bouwwerf te staan" alweer Donald Van Gorp. Als de rug van Johan kapot is, wordt hij niet opnieuw een stelling opgejaagd. Artsen zullen wel uitzoeken of hij nog aangepast werk aankan. Daarvoor moet Johan enkele procedures volgen, zoals het invullen van een vragenlijst en hij moet langsgaan bij een huisarts. Enkel als hij dat niet doet, kan hij gedurende één maand een deel van zijn uitkering verliezen. En waarschijnlijk heet Johan niet Johan maar Kenny.


* Na het verschijnen van dit artikel gaf de CM toe dat het voorbeeld van Elodie verkeerd was. Volgens het ziekenfonds staat de fout enkel in de naar de pers gestuurde versie van de speech van voorzitter Donald Van Gorp en werd tijdens de toespraak zelf een correct voorbeeld gegeven.


Tot zover de tekstkritiek. Maar dan de keuze van de namen: "Elodie", ik bel mijn negentig plus moeder en vraag hoeveel Elodies zij kent. "Ach menneke," zegt ze, "da's een naam uit de jaren twintig, van voor de eerste oorlog zelfs." Donald Van Gorp richt zich dus tot 100+jarigen. Zij die sowieso stemmen per volmacht. Een waar net nog maar weinig beweging inzit. De toekomst oogt roze.

Marc van Impe

Bron: MediQuality

08:15 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

29 mei 2017

Tijd voor islamverpleging


Er komt een enorme golf op ons af. De beweging is al onder ons, af en toe worden we met de voeten van de bodem getild, voorlopig landen we nog steeds.


Maar als ik in de krant lees dat binnen vandaag en acht jaar 16.000 van de 32.000 spoormannen met pensioen zal gegaan zijn, dan gaat het bij mij malen. Ook die mannen en vrouwen zullen ooit in de zorg terechtkomen zoals dat heet.


Ik zie ze al aan de buvette van het oudemannenhuis staan voor hun ochtendlijke glazen boterhammen. Maar dit is een grapje, uiteraard. Er is meer aan de hand. Ik ben van de generatie babyboomers. Wij zijn de eerste gekleurde generatie, wat betekent dat onder ons tot een kwart medemensen zijn die een ander geloof aanhangen, er andere culturele gebruiken op na houden, kortom die nu nog thuis leven maar ook over acht jaar in een afhankelijke zorgsituatie terecht dreigen te komen.


Moslims hebben net als joden, de plicht hebben als kind te zorgen voor hun ouders. Het paradijs ligt onder de voeten van je moeder, zegt de islam. Voor moslims is de moeder, maar ook de vader heilig. En die stuur je dan toch niet naar een rusthuis?


De ouderen gaan enkel naar woonzorgcentra in geval van hoge nood, als de familie niet langer zelf zorg kunnen geven. Maar islamvriendelijke verpleging is het minste wat die moslims mogen verwachten. Maar zullen ze die krijgen? Joodse medeburgers kunnen in Joodse rusthuizen zoals de residentie Apfelbaum-Laub terecht.


Door de vergrijzing zal de nood aan rusthuizen groter worden, ook bij de moslimgemeenschap. Rusthuizen blijven een no-gozone voor moslims. En de weinigen die hun weg naar een rusthuis vinden, hebben vaak niemand die voor hen kan zorgen. Slechts één percent van de bewoners van een Vlaams rusthuis is allochtoon en moslims maken daar amper deel van uit.


Komt daarbij dat de meeste van die generatie Marokkaans-Belgische en Turks-Belgische ouderen zeer gebrekkig de landstalen en zeker het Nederlands beheersen. Vaak zijn ze ronduit analfabeet. Eigenlijk willen ze terugkeren naar het dorp in hun thuisland, zegt me een Marokkaanse arts, maar daar hebben ze de energie noch de middelen toe. Deze eerste generatie gaat dus niet meer vertrokken en zal roemloos worden ingehaald door ouderdom en alle bijpassende kwalen en gebreken. Binnen tien jaar zullen ze massaal aankloppen bij de poorten van de zorg. En die zullen zich ook willen thuis en begrepen voelen.


Moslim-vriendelijke zorg is meer dan Halal-vlees, en een schoon bidmatje op de kamer. Er zijn specifieke gebruiken en verwachtingen. Ouderen krijgen bezigheidstherapie, maar de toegepaste methodieken veronderstellen dat de cliënt geletterd is. De tekeningen en symbolen zijn doodgewoon voor iemand die school liep maar werken niet bij ongeschoolden. Kinderliedjes zingen idem dito. Onze vaak uitstekende instellingen hanteren de slogan ‘zorg op maat' maar dat is het dus niet. Wat wel zou werken is een therapie gebaseerd op koranrecitatie. Maar zijn er in ons land animatoren die koranverzen kennen?


Hetzelfde met eten. Kapot gekookt halal-eten blijft kapot gekookt. Welke instellingen bieden sardientjes met tomaat, harira, tajine met rozijnen, couscous met lam, honingzoete muntthee, honig met amandelkoekjes? En dan zijn daar nog een lange reeks van potentiële incidenten rond sanitaire verrichtingen, kledingvoorschriften, gebedsplichten, bezoektijden, eetgewoonten, huiskameractiviteiten, wasgoedgebruiken, slaapkamerperikelen, enz. ik stel me de vraag of er in onze zorginstellingen ruimte en middelen zijn voor ‘diversiteitsmanagement' en ‘cultuursensitieve zorg'?


Misschien is dit het moment om een oproep te doen voor de opleiding van islamitische verpleegkundigen. Om het met de schrijver Mohammed Benzakour te zeggen: na multicultureel samenleven, het is nu tijd om werk te maken van multicultureel samensterven.


Marc van Impe

 

Bron: MediQuality

13:56 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

1 2 3 4 5 6 7 8 9 Volgende