05 mei 2017

Vroeger was alles slechter

 

Ik hou van doemdenkers. Ze zetten me aan tot optimisme. Ik herken ze zo. Het zijn de verliezers die denken dat ze een geboorterecht op winnen hebben. Het zijn mensen die altijd minder hebben. Het zijn mensen die indien Obamacare Trumpcare heette, voor zouden zijn, lees ik op het net. Het zijn mensen die zich laten leiden door sympathieën, antipathieën, hartstochten.


Het zijn mensen die liever niet in de realiteit leven en daarom voor de virtuele wereld gaan. Die treuren als een soapster fictief borstkanker krijgt, maar hun overbuurvrouw nog geen lift naar de Lidl geven. Die als ze een snotneus hebben, doodziek zijn. Het zijn mensen die dromen van miraculeuze oplossingen maar altijd ingehaald worden door de ontnuchtering. Dat heet dan genezingsproces.


En soms komt de dood nog eerder dan de ontnuchtering, schrijft Arnon Grunberg, de kleine krantenfilosoof uit New York. Ik denk: dat zijn de rokers die stug doorroken tot ze een klein-cellig carcinoompje krijgen. Dan vergaat hun wereld. Het zijn de mensen voor wie de uitspraak geldt dat de gezondheidszorg zo ingewikkeld in elkaar zit dat ze de kans lopen nooit beter te worden. Ik kijk naar buiten en zie hoe de lente komt. Wat is het leven mooi.


In het Vilvoordse café "Het 13de Gebod" ging het vroeger over de kansen van Tom Boonen of een andere favoriet. Nu staat de huisschilder/kunstcriticus op hoge toon op te snijden tegenover de loodgieter/beeldhouwer dat ze de getuigen zijn van de ondergang van het Westen. Om dat Westen te vinden, hebben ze wel een GPS nodig.
De mens is geen lachebekje. Het gaat over verloren generaties. Hier staat er minstens één aan de toog. De huisschilder meent parallellen met de jaren dertig te zien. Ik schat hem zo'n begin dertig. Bedoelt hij dat? Heel veel benul van geschiedenis kan hij niet hebben, hij kent de geschiedenis alleen van B-series en Games of Thrones en speelt soms zelf geschiedenisgames op zijn spelconsole. Daarin staat de wereld altijd aan de vooravond van de grote Apocalyps. Dat zit altijd snor want lekker kijken.


De dictators daar zijn weliswaar wreed en meedogenloos maar spelen in een andere serie dan weer een hoogbegaafd violist. Dus zo slecht en boosaardig kunnen ze niet zijn. In de echte jaren dertig was deze man aan de toog zelfs nog niet vloeibaar en dus totaal onwetend van naderende rampen. In de jaren dertig bleven parlementaire democratieën het antwoord schuldig op de economische crisis. In de jaren dertig waren de mensen bang en onzeker want ze wisten niet wat dat was een parlementaire democratie (PD). Dat is niet veranderd.


Voor hem is PD nu een uitzending op Villa Politica die hij nooit bekijkt. De Belg uit de jaren dertig zou niets ondervinden van de realiteit die wij menen waar te nemen. Hij zou een druk, maar redelijk goed georganiseerd land zien met haastige maar per saldo redelijk opgewekte mensen die elkaar, ook zonder een strenge en alomtegenwoordige overheid, niet naar het leven staan. En hij zou niet begrijpen dat onze waarneming van de realiteit zo zou afwijken van de zijne. Het zou een droomwereld zijn.


Maar de man aan de toog is door zijn opvoeding in een mal geperst die zijn perceptie van 21ste eeuw vormt. Zo gaat dat in elk tijdsgewricht. De Middeleeuwse mens wist niet beter dan dat hij in het laatste tijdvak van de geschiedenis leefde. Doemdenken is dus van alle tijden. Met dat verschil: De middeleeuwer bleef, naar verluidt, tamelijk opgewekt in het aangezicht van het einde der tijden. Nu heerst de populistische doem.


Het gaat hem om een vorm van intellectueel escapisme. Als een ontkenning van de onloochenbare realiteit. Terwijl die realiteit met het blote oog nauwelijks waarneembaar is. Ze ligt zelfs niet besloten in de actualiteit. Ze ligt hooguit besloten in de gangbare interpretatie van de actualiteit. Ik geloof niet dat we door populisten zullen worden veroverd.
Dat redelijkheid en matiging onherroepelijk deugden van gisteren zijn. zij die dat geloven vinden er een grimmig genoegen in dat zíj getuigen zijn van de ondergang van het Westen. Hun realiteit die hun somberheid legitimeert, is een geconstrueerde realiteit die er niet is als we er geen kennis van nemen. En in die luxepositie verkeren we: we kunnen het nieuws negeren. Of we kunnen het zo interpreteren dat we er minder mismoedig van worden.


In 1989 meenden we aan het einde der geschiedenis te staan. Zo beschouwd, is 1989 het 1918 van de naoorlogse generaties. Alles zou opnieuw en veel beter herbeginnen. Maar dit zegt meer over de verwachtingen van 1989 dan over de beroerde stemming van 2017. 1989 was het jaar dat de banken en de verzekeraars aan hun wildgroeiplannen begonnen.


In zijn essaybundel "De barbaren", dat precies tien jaar geleden verscheen, maakt de Italiaanse 58-jarige schrijver Alessandro Baricco en kersverse eredoctor aan de KU Leuven brandhout van het idee dat de westerse beschaving in verval is. Ook hij is nooit optimistisch geweest. Wel realistisch. Mensen geloven zo graag dat het vroeger beter was omdat dat comfortabeler is, schrijft hij.


Wie pessimistisch is over de toekomst, kan achteroverleunen en alles laten gebeuren, terwijl optimisme tot actie aanzet. Ik ben het daar mee eens. Ik probeer de mensen wakker te schudden: ze moeten de realiteit onder ogen zien in plaats van zich aan het verleden te blijven vastklampen. We staan echt niet op de rand van een Apocalyps. Pessimisme is luiheid.


Het gesprek aan de toog gaat nu over de verdwenen volkstuintjes. Vroeger was verse groente vaak meer bespoten. De meeste mensen hadden zelf een groentetuin op niet gesaneerde grond en hadden zo iedere dag verse groente, vooral in de zomer. DDT stond in elk schuurtje. Tegenwoordig zijn alle gebruikte producten EG-gekeurd. Blijken sommigen toch schadelijk te zijn, dan horen we dat gelijk via de media. Daar zijn regeringen over gevallen. Zoals Roundup en de Franse republiek.


Marc van Impe

Bron: MediQuality

07:14 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (1)

Commentaren

GEWELDIG INITIATIEF, zou hier ZEER GEAAG (vanuit mijn ziekbed sedert 1997, diagnose K. De Meirleir 1999, EN TOT NU TOE NOG STEEDS TE BED MAAR STRIJDEND VIA INTERNET, sociale media Twitter, tegen???, cóór (H)ERKENNING VAN M.E.,( zowel ikzelf, als mijn echtgenoot, oudste dochter als jongste zoon, leiden aan M.E.,( waarschijnlijk kleinzoon van 9, ook, onderzoek is lopend.
Weet sinds OPENING VAN NOORWEGEN's ZIEKENHUIS, belangrijkste dokters, enz...,
Citaat uit boek van Jip Keijzer, 'KANKER IS EEN CADEAU??, is ook ONS (echtgenoot is geopereerd op 12/04 ll. aan kwaadaardige NIERKANKER-TUMOR), M.E. Is ONBEKEND IN OLV-Aalst, MAAR WIJ (echtgenoot, Frank, en ikzelf, Caroline HEBBEN EEN CONFÉRENTIE met SPOEDARTS(wel bekend met M.E., en verschillende andere specialisten op 18/05/2017!!!!) CITAAT : AANVAARD wat je NIET KAN VERANDEREN en tracht TE VERANDEREN hetgene WAT JE AANVAARD. Zo leven wij, dag/dag, strijdend met i-pad en-PHONE in de hand. Graag contact indien U verdere evolutie van de 18/05 e.k. wil WETEN.

Gepost door: Caroline De winter-Van Hecke | 08 mei 2017

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.