20 april 2017

Pseudo-oncologie is een parachutesprong

 
Op Goede Vrijdag werd ik wakker met een boeiende gedachte: Wat voor een deel het wetenschappelijk bedrog verklaart is de vreugdeloosheid van de roem. Een wetenschappelijke doorbraak wordt deze dagen gehyped, opgepompt in de media, overgoten met nationalistische sausjes, besprenkeld met academische odeurs, kortom het is niet alleen een intellectueel evenement maar ook nog eens chauvinistisch gebeuren waarbij de consecratie van dit alles in het echtelijk bed bereikt wordt waar ’s avonds, na alle mediaheisa, de geliefde zich tegen het van eigendunk gevulde lijf vlijt en zegt: “Ge hebt dat toch goed gedaan, jongen/meisje”.


Ik vind dit allemaal much ado about nothing om nonkel Wim te parafraseren. Roem en vooral roem in de media à la Topdokter, is uiterst relatief. Ik vergelijk het graag met een parachutesprong. Er komt heel wat voorbereiding aan te pas. Het scherm moet volgens de regels van de kunst opgevouwen worden, het weer moet meezitten, de valtechniek moet tot in de puntjes ingeoefend. De angst moet worden beheerst.

Wat rest is de sprong, of beter de val, want bij springen bepaal je de richting, de hoogte en de landing, en daar is bij een parachutesprong nauwelijks sprake van. Je laat je vallen. Eigenlijk een vreugdeloos gebeuren. Waarom zou je in hemelsnaam uit een vliegtuig springen? Tineke Oldehinkel, hoogleraar levensloop epidemiologie van veelvoorkomende psychiatrische stoornissen aan het Universitair Medisch Centrum Groningen, deed daar onderzoek naar en kwam in het wetenschappelijk tijdschrift Behavior Therapy tot dezelfde conclusie. In An Exploratory Randomized Controlled Trial of Personalized Lifestyle Advice and Tandem Skydives as a Means to Reduce Anhedonia, vrij vertaald Word je vrolijk van parachutespringen? Parachutespringen leidt tot angst, de wetenschapsfraudeur leeft dus in voortdurende stress. Evolutionair zou het ook niet gek zijn als angst leidt tot extra motivatie, om zo te stimuleren dat je ontsnapt uit een bedreigende situatie. Die bedreigende situatie bestaat uit de vehemente reacties van de tegenpartij. En dan kom ik bij die andere wereldberoemde wetenschappelijke oplichter Sigmund Freud terecht. Die heeft het over de tegenstander die gaat projecteren. Bij projectie gaan mensen aan anderen eigenschappen en impulsen toekennen die ze bij zichzelf herkennen maar ook ontkennen. Het is dus een zelfverdedigingsmechanisme. De agressie tegen de fraudeur is simpelweg een uiting van de gevoelens van kwetsbaarheid die de agressors op hem projecteren.


De vraag is dus niet waarom de fraudeur fraudeerde, dat antwoord kennen we al, maar waarom zijn tegenstanders zich zo belaagd en kwetsbaar voelen. Ik las vorig weekend in De Standaard een artikel van dokter Jo Lissens die in Zuid-Afrika een PhD doet naar baarmoederkanker. Lissens schrijft zijn vakgenoot oncoloog Van Gool deskundig het rioolputje in: "Geld vragen voor een experimenteel geneesmiddel, zonder een rigoureus studieprotocol en toezicht, ruikt stevig naar je wensen voor werkelijkheid nemen." ‘Gij zegt het,' schrijft Marcus 15:4.


Ik moet in deze Heilige Week denken aan twee andere gekruisigden in de geneeskunde, die bijna-wetenschap beroept zich zo graag op evidence based science- niet verrezen: Ignác Semmelweis en Robin Warren. Beiden bewezen een andere valabele stelling, zegt de geleerde vrouw, met name dat wie zich als een calvinist bij EBM neerlegt nooit vooruitgang boekt in de geneeskunde. Zonder de eerste hadden dokters nog jaren met vuile handen kinderen verlost, zonder de tweede langen we nu nog op de canapé om van onze maagzweer vanaf te komen.
Zoals ik al zei, het is als een parachutesprong, vreugdeloos, maar je kan goed neerkomen. Mits je je scherm volgens de regels opvouwt.

Marc van Impe

Bron: MediQuality

21:28 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

10 april 2017

Betaal ziekenhuismanagers altijd als laatste

 
Betaal eerst het uitvoerend personeel, de zorg, de logistiek en het onderhoud en kijk dan hoeveel er overblijft voor gebouwen en management. Mijn vriend de ziekenhuisdirecteur die al geïrriteerd rondrijdt omdat iemand een kras getrokken heeft in het portier van zijn A8, kijkt me pissig aan. Volgens mij werd hierbij, gezien de aard en de diepte, en vooral de scherpte van de snee een scalpel gebruikt, wat duidelijk in een richting wijst. Maar zo’n uitspraak had hij op een zondagochtend niet verwacht. En zeker niet van mij.


Het zijn harde tijden voor ziekenhuisdirecteurs. Eerst is er hoofdverpleger Luc Van Gorp van de CM die maar liefst één op vier of in cijfers: 27 ziekenhuizen wil sluiten. Dan was er econoom Lieven Annemans die er nog een schepje bovenop deed en boudweg stelde dat er 10% teveel hospitaalbedden waren. En dan was er Marc Moens die gezegd had dat de CM de oudjes gewoon thuis in hun bedje wilde laten sterven. Plus een kras in de carrosserie van zijn brandnieuwe A8. En met die bouwvergunning voor dat prachtige nieuwe ziekenhuis op de oude waste grounds werd het al even waarschijnlijk als de bouw van Uplace. Straks moest hij nog echt turnleraar worden, wilde hij op actieve wijze zijn pensioenleeftijd halen. En daar waren de salarissen wel een stukje lager.


Ik herinner me uit de tijd dat de goede vader nog bestuurder was bij wat nu een regionale ziekenhuismastodont is , dat hij en zijn collega's in familiale middenklassewagens heen en weer reden. De ziekenhuisdirecteur die om de hoek woonde kwam met de fiets. Nu ziet de directieparking van het ziekenhuis als een showroom van autohandel Cardoen.


Het gaat er niet alleen om prachtige ziekenhuizen te bouwen, zeg ik, maar in de eerste plaats om de dingen juist te doen en tegen een redelijke kostprijs. Voordat ziekenhuisdirecties gaan pleiten voor hoger uitgaven zouden ze in de eerste plaats moeten denken waar ze zelf zouden kunnen besparen. Uiteindelijk kan dat niet ingewikkeld zijn. Toen ik zo'n twintig jaar terug een journalistiek bedrijfje begon, betaalde ik elke maand eerst het personeel en keek daarna hoeveel ik overhad voor mezelf en voor een hoognodige lik verf. Toen ik in arren moede de boeken moest neerleggen, gingen zij vrolijk naar het stempelkantoor, en trok ik me terug in een hoek van het dorp om een nieuwe list te verzinnen. In de ziekenhuizen van vandaag gaat het precies andersom. Daar wordt vrolijk losgerekend hoeveel men zou willen uitgeven, mogen de dokters wens- en verlanglijstjes maken, en gaat men dan kijken waar men op uitvoerend personeel kan bezuinigen. En vouwt de ziekenhuisdirecteur zorgvuldig zijn golden parachute.


Ik schrijf onze conversatie neer zoals we praten aan de bocht van de rivier. "Weet jij wel waar al dat geld dat je uit de zakken van de minister haalt en uit de beurzen van je artsen schudt, heengaat?" hij gooit steentjes nu, een teken dat ik hem op de zenuwen werk. "Als je niet weet waar je geld heengaat, is het verhogen van de uitgaven erger dan verspilling," citeer ik een Nederlands handboek.


De minister moet met haar ziekenhuishervorming niet over één nacht ijs gaan. Want zoals managementexperts weten leidt elke beleidswijziging tot een toename van de inefficiëntie. En laat de managers vooral niet toezien. Een manager die kijkt hoe van een eierdooier en wat olie mayonaise draait kan dit proces met zijn ogen doen mislukken. Zo geschift zijn ze. Men zou eerder zoals bij Tesla moeten kijken waar men welke ziekenhuismanagers kan afschaffen.


Dat heet de les van KLM: pas toen men daar meer cabine- en luchthavenpersoneel inzette, piloten kortere shifts liet vliegen, en het aantal managers met een vijfde verminderde, steeg de arbeidsvreugde en het rendement van de onderneming.


Ik weet het, het leven is niet eenvoudig voor een jonge ziekenhuismanager, zeker niet nu Peter De Gadt met pensioen gaat. En hij nog niet eens weet hoeveel een gesneden brood kost.


Marc van Impe

 

Bron: MediQuality

12:19 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (1)

08 april 2017

Leer je eigen darmen kennen


De eerste darmcommunity werd opgericht. In Nederland. Ontdek een fascinerende wereld die je altijd bij je draagt, luidt de wervende slogan. Dat kost dan wel 95€. Daarvoor krijg je een schijfdiagram dat in 25 kleuren alle bacteriën weergeeft die meer dan 1 procent van je darmflora uitmaken.


Het idee komt van dr. Derek Butler, dr. Tom van den Bogert en dr. Jos Seegers. De eerste twee hebben ervaring met commercieel DNA-onderzoek bij het Leidse Baseclear, de laatste is moleculair geneticus van de Universiteit van Groningen. Samen richtten ze MyMicroZoo op onder het motto 'Ontdek je belangrijkste orgaan' de relatie tussen darmflora en gezondheid in kaart brengt.

Het bedrijf mikt op gezondheidsfreaks, orthorexie adepten, vermeende en sporters. MyMicroZoo levert de resultaten aan en dan moet de klant zelf op onderzoek uitgaan. Op de website staan suggesties. Zoals: wat doet kefir met je darmflora? Dus wat verandert er in je buik als je anders gaat eten? 'Een persoonlijke benadering van de buik', noemt Butler dat.

Met de gegevens van zijn klanten zet MyMicroZoo ook een databank op. Daarmee kan dan weer wetenschap in dienst van de commercie bedreven worden. MyMicroZoo hanteert daarvoor de nobel klinkende term citizen science . Slim bekeken, je betaalt voor je eigen bijdrage. Veel kan die wetenschap op dit ogenblik nog niet betekenen. Er zijn nog maar enkele honderd enthousiastelingen. Maar die worden door MyMicroZoo alvast uitgenodigd om lid te worden van de eerste darmcommunity van Nederland. Elkaars darmflora vergelijken, dat zal vast boeiende chats en discussies opleveren. Maar eerst dus 95€ betalen en een staaltje van je stoelgang inleveren.

Tom van den Bogert van MyMicroZoo telt zelf heel regelmatig zijn darmbacteriën, zegt hij in De Volkskrant. Huidig speerpunt van zijn zelfonderzoekingen: melk. 'Want ik realiseerde me dat ik daar best veel van drink.' Daarom wisselt hij nu een tijdje melk van de koe af met melk van de amandel, om te kijken of hij dat in zijn darmflora terug kan zien.


Een blog op de website moet de buikvrienden aan de gang houden. Die blog is wel anoniem, de auteur omschrijft zich als 56 jaar oude man "en over het algemeen van goede gezondheid. Ik sport zo'n 4 x per week; hardlopen, schaatsen, fietsen en in de zomer doe ik af en toe mee met een kwart- of sprinttriatlon." Kortom de modale Nederlander. In de toekomst sluiten de wetenschappelijke ondernemers een persoonlijk dieetadvies niet uit. Ondertussen moeten de adepten maar experimenteren.


Rest de vraag: hoeveel kún je eigenlijk iets aan je darmflora veranderen? Volgens professor Willem de Vos van de universiteit van Wageningen liggen de effecten van dieetverandering tussen de 0 en 10 procent. Met als grootste nu bekende gamechanger: 'Niets eten'.

 

https://www.mymicrozoo.com/nl/Home

 

Marc van Impe

 

Bron MediQuality

09:09 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)