24 april 2017

De opvolger die niet kwam


Hij klampte me aan na de receptie voor het communiefeest. Of hij me even privé kon spreken. Het was delicaat. Een paar dagen later zien we elkaar aan de boord van het kanaal. Stromend water doet praten, weet ik uit ervaring. Hij stroomt over. Ik ken hem als een huisarts, zoon van een huisarts, die al jaren actief is in elke actiegroep die je in de Noordrand kunt verzinnen.


Zo is hij actief tegen de nachtvluchten, tegen de uitbreiding van de luchthaven, tegen de afbouw van de luchthaven, tegen het snoeien van de geluidsberm, tegen de paaltjes in de veldweg naar de landingsbaan. Hij loopt gewoonlijk in wat ik gemeenzaam een ‘canadienne' ben gaan noemen: een houthakkershemd, een uitgezakte ribfluwelen broek, een handgebreide pull. Hij wordt op de handen gedragen door zijn patiënten, en ik weet dat hij al jaren droomt om uit het vak te stappen.


Nu wil hij zijn verhaal kwijt.


Op het kanaal roeien studenten een skiff richting Grimbergen. Langs de kade, aan de overkant, rijdt een man op een fiets met een elektrisch versterkte toeter die instructies schreeuwt. Hij lijkt op jou, zeg ik. Roepen hoe het moet, maar jezelf niet nat maken. Hij grimlacht. Het gaat over zijn oudste zoon. Jij bent ook vader, zegt hij, jouw kinderen maken je gelukkig.


Zijn zoon, altijd en met groot succes uit de Grieks-Latijnse gekomen, lid van de hockeyclub, leider bij de scouts en lid van een bandje, wil niet verder studeren. Sterker nog, hij wil geen geneeskunde beginnen. Dan verlaagt hij zijn stem, kijkt om zich heen, en dan komt het: hij wil kapper worden. Ik begrijp hem niet.


Uit onderzoek van een jaar of vijftien geleden blijkt al dat zeven op tien huisartsen en specialisten er geen voorstander van zijn dat hun kinderen arts worden. Vooral oudere huisartsen en specialisten zijn ertegen. Dat bleek uit de eerste resultaten van een enquête bij de opening van het academiejaar 2001-02 en waaraan zo'n 4.000 artsen deelnamen. Op de vraag of ze hun kinderen zouden aanmoedigen te kiezen voor geneeskunde, antwoordde slechts vijf procent onvoorwaardelijk positief. Vierentwintig procent sloot er zich "min of meer" bij aan. Veertig procent verwierp dit echter "in grote lijnen" en 30 procent was radicaal tegen.


"Deze onthutsende vaststelling is een teken aan de wand voor een beroep dat vaak familiaal wordt doorgegeven", schreef De Artsenkrant toen. Je bent dus in goed gezelschap, zeg ik. Een jaar of acht geleden vroeg ik hoeveel artsen opnieuw voor geneeskunde zouden kiezen. Meer dan veertig procent van de artsen had spijt van zijn beroepskeuze. Dat zijn zoon zo'n keuze maakt is dus zeker geen uitzondering.


Wat hem echter boven alles stoort is dat zijn zoon geen ander intellectueel beroep kiest. Geen ingenieur, geen IT, geen veeartsenij, zelfs geen dierenarts of apotheker. Hij wil geen leraar worden, geen sociaal werker, zelfs geen kleuterleider. Hij wil een wereldreis maken, gis ik. Nee, zegt hij, hij wil kapper worden.


Het wordt nu stilaan donker. De roepende fietser heeft rechtsomkeer gemaakt. De roeiers gaan terug richting hoofdstad.


Maar wat is het probleem, vraag ik. Kappers verdienen goed geld, ze hebben geen nomenclatuur noch conventies, ze maken mensen mooier en net zoals jij werken ze met een wachtlijst.


Ik vertel hem over Heidi Hoeben, arts en moeder van een aspirant-arts, die een paar jaar geleden de selectiemethode van de Vlaamse kandidaat studenten geneeskunde aanklaagde.


"Men toetst alleen op een doorgedreven kennis van de exacte wetenschappen" zei Hoeben. Dit terwijl andere kerncompetenties zeker zo belangrijk zijn. Empathie bijvoorbeeld, en interesse in mens en maatschappij. "Worden er zo wel de juiste mensen geselecteerd?" vroeg dokter Hoeben zich af. "Als men selecteert, moet men goed selecteren," schreef Hoeben. Wees blij dat je zoon bewust zijn keuze maakt en daar binnenkort aan ontsnapt, zeg ik.


Hij zucht. Alsof de laatste overblijvende van een artsenfamilie de laatste adem uitblaast. Het weer slaat om.


Marc van Impe

 

Bron: MediQuality

10:49 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

Post een commentaar