20 april 2017

Pseudo-oncologie is een parachutesprong

 
Op Goede Vrijdag werd ik wakker met een boeiende gedachte: Wat voor een deel het wetenschappelijk bedrog verklaart is de vreugdeloosheid van de roem. Een wetenschappelijke doorbraak wordt deze dagen gehyped, opgepompt in de media, overgoten met nationalistische sausjes, besprenkeld met academische odeurs, kortom het is niet alleen een intellectueel evenement maar ook nog eens chauvinistisch gebeuren waarbij de consecratie van dit alles in het echtelijk bed bereikt wordt waar ’s avonds, na alle mediaheisa, de geliefde zich tegen het van eigendunk gevulde lijf vlijt en zegt: “Ge hebt dat toch goed gedaan, jongen/meisje”.


Ik vind dit allemaal much ado about nothing om nonkel Wim te parafraseren. Roem en vooral roem in de media à la Topdokter, is uiterst relatief. Ik vergelijk het graag met een parachutesprong. Er komt heel wat voorbereiding aan te pas. Het scherm moet volgens de regels van de kunst opgevouwen worden, het weer moet meezitten, de valtechniek moet tot in de puntjes ingeoefend. De angst moet worden beheerst.

Wat rest is de sprong, of beter de val, want bij springen bepaal je de richting, de hoogte en de landing, en daar is bij een parachutesprong nauwelijks sprake van. Je laat je vallen. Eigenlijk een vreugdeloos gebeuren. Waarom zou je in hemelsnaam uit een vliegtuig springen? Tineke Oldehinkel, hoogleraar levensloop epidemiologie van veelvoorkomende psychiatrische stoornissen aan het Universitair Medisch Centrum Groningen, deed daar onderzoek naar en kwam in het wetenschappelijk tijdschrift Behavior Therapy tot dezelfde conclusie. In An Exploratory Randomized Controlled Trial of Personalized Lifestyle Advice and Tandem Skydives as a Means to Reduce Anhedonia, vrij vertaald Word je vrolijk van parachutespringen? Parachutespringen leidt tot angst, de wetenschapsfraudeur leeft dus in voortdurende stress. Evolutionair zou het ook niet gek zijn als angst leidt tot extra motivatie, om zo te stimuleren dat je ontsnapt uit een bedreigende situatie. Die bedreigende situatie bestaat uit de vehemente reacties van de tegenpartij. En dan kom ik bij die andere wereldberoemde wetenschappelijke oplichter Sigmund Freud terecht. Die heeft het over de tegenstander die gaat projecteren. Bij projectie gaan mensen aan anderen eigenschappen en impulsen toekennen die ze bij zichzelf herkennen maar ook ontkennen. Het is dus een zelfverdedigingsmechanisme. De agressie tegen de fraudeur is simpelweg een uiting van de gevoelens van kwetsbaarheid die de agressors op hem projecteren.


De vraag is dus niet waarom de fraudeur fraudeerde, dat antwoord kennen we al, maar waarom zijn tegenstanders zich zo belaagd en kwetsbaar voelen. Ik las vorig weekend in De Standaard een artikel van dokter Jo Lissens die in Zuid-Afrika een PhD doet naar baarmoederkanker. Lissens schrijft zijn vakgenoot oncoloog Van Gool deskundig het rioolputje in: "Geld vragen voor een experimenteel geneesmiddel, zonder een rigoureus studieprotocol en toezicht, ruikt stevig naar je wensen voor werkelijkheid nemen." ‘Gij zegt het,' schrijft Marcus 15:4.


Ik moet in deze Heilige Week denken aan twee andere gekruisigden in de geneeskunde, die bijna-wetenschap beroept zich zo graag op evidence based science- niet verrezen: Ignác Semmelweis en Robin Warren. Beiden bewezen een andere valabele stelling, zegt de geleerde vrouw, met name dat wie zich als een calvinist bij EBM neerlegt nooit vooruitgang boekt in de geneeskunde. Zonder de eerste hadden dokters nog jaren met vuile handen kinderen verlost, zonder de tweede langen we nu nog op de canapé om van onze maagzweer vanaf te komen.
Zoals ik al zei, het is als een parachutesprong, vreugdeloos, maar je kan goed neerkomen. Mits je je scherm volgens de regels opvouwt.

Marc van Impe

Bron: MediQuality

21:28 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

Post een commentaar