15 maart 2017

Zijn patiënten met een migratieachtergrond echt minder trouw?


De Vlaamse minister van Onderwijs Hilde Crevits (CD&V) heeft de steen in de kikkerpoel gegooid. Zij bestond het de allochtonen en nieuwkomers met de vinger te wijzen: "We mogen gerust wat meer engagement verwachten van allochtone ouders en nieuwkomers."


Bij de socialisten en groenen ontketende deze uitspraak de voorbije week een storm van verontwaardiging. Maar insiders zeggen dat de minister gelijk heeft: ouders met een immigratieachtergrond hebben minder contact met school, leerkrachten en maar ook andere ouders en hun kinderen. Ik bespreek de kwestie met een specialiste uit de Kanaalzone. Hoe zit dat met de betrokkenheid van de patiënt?


Het is een bekend fenomeen dat patiënten met een immigratieachtergrond een ander beeld hebben van de gedragscode in de gezondheidszorg. Zo is het nog altijd een feit dat ze enthousiaste bezoekers van Spoed zijn. Wie een dag in de wachtzaal van de urgentieafdeling doorbrengt kan niet anders dan tot die conclusie komen.


De gesluierde vrouwen zoeken elkaar op. Als ze niet in hun moedertaal met elkaar converseren, moet er dringend gecommuniceerd worden via de smartphone. De Brusselse ziekenhuizen en de instellingen in de rand zijn op deze patiëntenpopulatie voorzien en hebben een tweetalige verpleging ter beschikking. Maar het probleem ligt hem daar niet. De spoedpatiënten worden doorverwezen naar een specialist of hun huisarts, al dan niet in het wijkcentrum.


"Allochtone patiënten die zich niet in een van de landstalen kunnen uitdrukken, volgen die doorverwijzing zelden op," zegt een arts uit de Rand. "Of ze verwachten een wonderremedie en gaan zonder ons daar over in te lichten te rade bij een derde arts. Wij noemen dit medisch shoppen. Het valt me overigens op dat de ziekenfondsen die toch dagelijks met dat fenomeen geconfronteerd worden – de immigranten gaan hun terugbetaling cash ophalen- weinig of geen actie ondernemen tegen dat fenomeen. Zij zien toch als eersten dat de patiënten telkens voor dezelfde aandoening een consultatie aangaan bij diverse artsen."


Een tweede probleem is dat voor bepaalde vrouwen met een immigratieachtergrond een mannelijke arts uit den boze is. Worden ze daarmee geconfronteerd, dan is de relatie gelijk afgelopen.


En tenslotte zijn er een aantal onderzoeken helemaal haram.


"Vandaar dat bepaalde, soms dodelijke ziekten, zoals darmkanker of borstkanker veel te laat gediagnosticeerd worden en fataal aflopen." Ook dr. Luc Colement die al jaren succesvol actie voert voor de preventie van darmkanker weet dat en zocht daarom steun bij een imam, steun die hij ook kreeg.


Mijn vriendin woont in de Brusselse rand. Ze vraagt zich af waarom de patiënten zo weinig naar de voorlichtingsvergaderingen komen. Waarom ze niet betrokken zijn bij een patiëntenbeweging. Op die manier wordt de kloof niet kleiner." Misschien zijn patiënten met een migratieachtergrond niet minder betrokken bij hun gezondheid dan autochtonen, zeg ik, maar hebben ze een andere aanpak nodig.


"Ze verstaan niet wat wij als arts doen. Ze beheersen de taal niet voldoende, durven geen vragen stellen, ze voelen schaamte. En als ziekenhuisarts moet je wel al de NIAZ gegevens nauwkeurig invullen, maar heb je geen tijd voor enig echt persoonlijk contact. Laat staan dat je weet uit welke familiale omstandigheden de patiënt komt. Op die manier worden heel wat zaken gemist. Ook intra-familiaal geweld."


Sommige ziekenhuizen zetten tolken in. Maar die zijn er niet altijd, zeker niet op Spoed. En medisch geschoolde tolken zijn duur. Daar zijn geen budgetten voor. Een gratis variant is het gestudeerde , meestal vrouwelijke familielid. "Maar wat doe je dan met de privacy van de patiënt. Hoe ga je om met SOA's die je niet zomaar bekend wil maken en die je als vrouw vaak slechts van één persoon kunt opgedaan hebben. Als je daar met een allochtone patiënt over begint is dat vaak meteen het einde van het verhaal."


Marc van Impe


Bron: MediQuality

08:44 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.