23 februari 2017

Hippocrates, onze wegen gaan scheiden


Beste Hippocrates, mijn vrouw wil scheiden. Begrijp me goed: ze wil van jou scheiden. Onze driehoeksverhouding heeft wat ons betreft lang genoeg geduurd.


Het is een kwestie van een onverzoenbaarheid van karakters die pas na jaren duidelijk geworden is. Ze was jong en idealistisch, naïef misschien. Iedereen zei dat jullie voor elkaar gemaakt waren, jij met je hoogstaande principes, je edele eed, zij met haar intellectuele nieuwsgierigheid , haar idealisme en humanitarisme , haar overtuiging dat ze het verschil kon maken, het gevoel dat ze daar wel een of ander voor over had. Ik denk aan haar talloze slapeloze nachtdiensten, de vele academische pesterijen en bovendien, nooit een compliment. Maar na dertien jaar werd het huwelijkscontract gesloten en kon een nieuwe jonge medische carrière van start gaan. De wittebroodsweken waren snel over.


In het ziekenhuis in het provincienest werd de wereld bestuurd door grauwe zusters die meer oog hadden voor haar persoonlijke leven dan haar medische kwaliteiten. Het was belangrijk dat je beantwoordde aan de norm, de deftigheid, de schijnheiligheid. De enige directienota uit die tijd in dat landschap waar meer varkens dan patiënten rondliepen was dat de medische technologie die het ziekenhuis binnen of buiten het kader van de wet gekocht had, ten volle gebruikt werd. Elke patiënt door de machine. Ze leefde in een chanson van Brel. Gelukkig werd de grauwe hoofdzuster ingemetseld. We verhuisden naar de Noordrand en hoopten op beter.


Maar langzamerhand groeiden de ranken van het wantrouwen rond ons verstand. Zij leerde dat de artsen van de verzekeringen haar besluiten niet vertrouwen. Ze leerde dat vrijheid en geneeskunde een paradox is. Dat patiënten haar niet altijd vertrouwen, haar aanbevelingen niet opvolgen, de voorkeur geven aan alterneuterig gezwets dat ze op Google vinden.


En ook dat de nieuwe ziekenhuisadministratie elk vertrouwen in de grond stampt. Haar wereld werd een universum beheerst door tijd en data, zichtbaar en meetbaar, maar nuttig voor niemand. Ze had ooit geloofd dat een arts een pijler van wetenschappelijke welwillendheid was, maar is nu tot de vaststelling gekomen dat artsen de dag van vandaag ontdaan zijn van macht en behandeld worden met openbaar scepticisme.


Om te voldoen aan het metastatische wantrouwen van de overheid, spendeert ze nu de helft van haar nuttige tijd aan het verzamelen en coderen van gegevens. Dit zou onze natie spartelende gezondheidszorg "verbeteren" zegt men. Ondertussen wordt de suïcidale patiënt naar de reporter van de krant gestuurd, krijgt de andere patiënt zijn antibiotica niet, en wacht nummer drie op zijn aangepaste pijnstilling. Who cares? Ik zie hoe haar ergernis groeide met elke stap in dit mijnenveld van de selectievakjes op de formulieren.


Dit was niet het leven dat ze gepland had. We krijgen steeds meer woorden. De ergernis groeit. Van de eed die ze aflegde, blijft niets meer over.


De overheid aan wie u blijkbaar uw macht delegeert, spreekt in drievoudige formulieren, parameters , logaritmes en ICD-10 codes. Zij daarentegen luistert, interpreteert, raakt aan en spreekt. U ratelt met EBM. Je bent blind geworden Hippocrates, je kijkt via een beeldscherm, je slurpt data en je induceert inefficiëntie.


Ik zie hoe je haar dag na dag beschadigt. Je maakt haar werkt omslachtig, je zweert bij gedateerde wetenschap, je doet haar nog harder werken en je betaalt haar elk jaar minder. En dat alles om haar over een paar jaar naar een schamel pensioen te sturen terwijl uw ambtenaren verzekerd zijn van een gegarandeerde en geïndexeerde uitkering waar citytrips als het ware voor uitgevonden zijn.


Ik zie hoe je haar zoetjes aan tracht te veranderen een cynische vrouw die patiënten als nummers ziet, die als een Turkse schaakautomaat haar handelingen verricht, die medische zorg in tijdsblokken van 15 minuten perst. Ik zie dat ze zich verzet. Ik steun haar daarin.


Daarom vraag ik de echtscheiding aan Hippocrates. Doe je ordes, je domestieken, je ambtenaren en inspecteurs de groeten. Ze kunnen de boom in.


Ik hoop dat je je bril verliest en tegen een verkeersbord aanloopt en je neus breekt. Liefst op een zondagavond. En dat er voor jou tachtig wachtenden zijn op Spoed.


Sans rancune,
Marc van Impe



Bron: MediQuality

08:31 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

22 februari 2017

Over nierkolieken en de kunst van het wachten

Ik lees De Wachteling, een boekje dat ik u ten zeerste kan aanraden. Het is een zen-oefening in geduld. In mijn hoofd speelt een liedje van de Franse chansonnier Albin de la Simone, “Het regent in mijn mond, Il pleut dans ma bouche.” Maar mijn mond is droog en de combinatie van een vrij volumineuze caliciële lithoasis in de onderpool van de linkernier met een doormeter van 2.9 cm en een tourneé minérale is niet van die aard dat het, naast een dubbele buscopan, enige vorm van soelaas biedt.

Ik lees in De Wachteling, een boekje voor kinderen en volwassenen van Frank Pollet & Moniek Vermeulen met tekeningen van Tim Polfliet, dat we wachten omdat we er nog niet klaar voor zijn, dat we wachten omdat de rest van de wereld er nog niet klaar voor is. Sommigen wachten noodgedwongen omdat ze niet anders kunnen…


Leonard Cohen bast door het huis. Verder is het stil. Als het stil is, denk ik luider. Ik denk aan mijn uroloog die opgewekt zei dat het beeld heel duidelijk was. Zoals altijd overigens, -het zal zowat de twaalfde keer geweest zijn dat ik van een calculus verlost moet worden. Je hebt aanleg voor iets! Ik denk aan de doktersassistente die me vrolijk een datum halverwege maart voorstelde.


Er verschoof iets in mijn rug, onderaan links. Hou ik dit vol? Ik dacht aan mijn uroloog die deze week met zijn hernieuwd samengesteld gezin gaat skiën. Ik denk aan alle geplande afspraken, de uitgestelde lunches, de boeken die ik echt moet lezen, zoals "Denkkracht" van Richard E. Sisbett, "Trump Reversed", de 95 pagina's antidepressieve aanbevelingen van Maggie De Block.


De memoires van Siegfried Bracke en Elio Di Rupo waar ik elke nacht in mijn dromen aan schrijf. Is het de pijn of de lichte koorts. Ik ervaar wat een wachtlijst is, bedenk ik, dit is geneeskunde op zijn Hollands. Ik denk ook aan het huis dat ik tegen zondag moet leeghalen, kasten en dozen boeken, tapijten, snuisterijen, servies.


"Wat ben je stil," zegt mijn vriend, de lobbyist van het huisartsensyndicaat, "je leest een kinderboek?" Hij begint een betoog over de jongste persconferentie van Trump. Schakelt dan over naar Maggie. Over de inadequate zorg. En dat het allemaal haar schuld is. En van de intercommunales. Dat raast maar door. Ik sluit hem kort met een uitspraak van de afscheidnemende Duitse president Joachim Gauk: "Mensen met verantwoordelijkheid praten vaak met mensen met verantwoordelijkheid. En dat zijn vaak mensen die nieuwe, progressieve ideeën hebben. Maar ze zouden er goed aan doen als ze ook keken naar mensen die minder politiek betrokken zijn. Of die slechts af en toe lezen wat er in de media omgaat. Ook zij zijn burgers die wat te zeggen hebben, die een mening hebben. Ik dacht daar aan toen ik je bezig hoorde: een uitgesproken mening, hoogstaande gedachten en van allebei weet ik dat er in de praktijk maar weinig van zal komen. Want de massa, en in deze de hoog opgeleide massa volgt je niet. Maar morgen sta je hier weer, met een nieuw geraas."


Daar heeft hij niet van terug. Dan valt hij stil. "Wanneer laat je je opereren ?," vraagt hij tenslotte. Ik citeer De Wachteling: "Op het goede moment. Dat komt altijd. Dat voel je." Hij zucht. Het gekke is, met nierkolieken leer je leven. Het is een kwestie van houding. En tegen 15 maart zijn de drie boeken uit. En mijn steen weg. Als mijn uroloog op de piste geen been breekt.


De volgende dag belt de uroloog: de operatie gaat volgende woensdag door. Dat wordt doorlezen.


Lees mee:
De Wachteling, isbn 9789082277531, uitgeverij de rêverie, Laakdal
Denkkracht , isbn 978 905712 3993, uitgeverij Nieuwezijds, Amsterdam
Trump Revealed, isbn 978 147115 9718, Simon & Schuster, UK


Marc van Impe

 

Bron: MediQuality

08:29 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

21 februari 2017

Wie ziek is, denkt in een andere dimensie

 

Dat hij het nochtans zo goed uitgelegd had, zegt hij. Hij begrijpt het niet. Hij neemt zijn tijd voor zijn patiënten. Geeft antwoord op hun vragen. Vraagt zelfs of ze alles goed begrepen hebben. Ja, dokter. En dan gebeurt dit.

Een patiënt heeft zijn medicatie totaal verkeerd tot zich genomen. Met een spoedopname tot gevolg. Ik vertel hem dat hij misschien uit het oog verloor dat zieke mensen anders luisteren, anders begrijpen, zelfs anders lezen. Een paar weken overviel mij de eerste verkoudheid van het seizoen. Sinussen dicht, een bonkend hoofd, een stukje dat af moest, een geleerde vrouw die alle momenten van de consultatie terug zou komen en natuurlijk honger had, een krant die nog niet gelezen was. Kortom alles wat bij een valling hoort.


Tot de telefoon ging. Er moest dringend een afspraak gemaakt. Ik knikte, mompelde wat, legde een datum vast en ging verder met de wanorde van de dag. 's Avonds herinnerde ik me absoluut niets meer. De rode wijn had zijn weldoende werking bewezen, de de fles was zijn 16 euro waard. Ik verkeerde in een soort roes, een rode wazigheid. Ik had me verzoend met de wereld. Mijn vrouw gaf me advies: dampen, met een handdoek over het hoofd boven een kom zout water. Het helpt. Ik vergat het. Een neusdruppel of twee, nu het nog betaalbaar was. Maar ik was afgekickt.


Ik sliep en werd badend van het zweet wakker. Ik had een afspraak gemaakt en wist niet meer met wie, waar noch wanneer. Ik zou dus schandelijk afwezig blijven op een rendez-vous met iemand die absoluut op mijn aanwezigheid zou rekenen. Mijn reputatie of wat daarvan overbleef na meer dan vijfenveertig geschonden beloften en dure eden die gebroken werden, ging aan diggelen. Ik heb geen oog meer dicht gedaan. Tot het zo rond zevenen was. Een stuk in de voormiddag werd ik wakker. Het ergste was voorbij. Ik dacht weer helder. Het snot liep in sloten uit mijn neus. Ik had zelfs trek in mensenvlees.


Ik vertel hem het verhaal, om hem duidelijk te maken dat als je ziek bent, je niet denkt als iemand die gewoon rechtop door het leven wandelt. Vanaf het moment dat je het grootste deel van de dag onder een dekentje op de bank doorbrengt schakelt je brein een aantal synapsen uit. Je bent verontschuldigd, je moet geen verantwoording afleggen. Je bent ziek. Mag het even?


Die volgende dag belde mijn relatie terug. Dat het haar verschrikkelijk speet. Dat onze afspraak niet door kon gaan. Of ik haar wou verontschuldigen? En een nieuwe datum voorstellen. Ik heb haar gezegd dat ik daarover even moest nadenken. Druk, druk, weet je wel. Dat ze me maar een mailtje moest sturen om me te herinneren dat ik haar moest bellen. Ze begreep het. Met nog eens duizend excuses.


Die avond ben ik niet vergeten te dampen. Die nacht heb ik geslapen als een roos. Ze moeten niet overdrijven.
Deze blog is geïnspireerd op het boek "De urolige", in het Nederlands "De rustelozen" van Linn Ullmann, in het Engels "The troubled", ISBN: 9789048834921 | € 19.99 | oktober 2016, Ebook | ISBN: 9789048834948 | € 9.99, https://www.bol.com/nl/p/de-rustelozen/9200000060212657/?...

Marc van Impe


Bron: MediQuality

08:17 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)