24 februari 2017

De neveneffecten van propofol

Ik lig op de tafel en kijk naar het plafond. Naast mij humt de anesthesist terwijl hij de propofol afmeet. In de verte voert een maan een gesprek aan de telefoon over kinderen afhalen, vakantieregelingen en wie er aan de beurt is. Een tweede man zoekt de juiste tune op de P.A. Ik lig onder een groen laken en denk aan mijn eigen bescheidenheid.


Alles voelt niets. Op mijn rug gelegen denk ik hoe ik zonder gps door het leven fiets, zonder dat iemand de route laat staan, de afstand berekent maar wel met een duidelijk begin en een tot nu toe onverwacht einde. Nergens spijt van denk ik, soms wel droevig, af en toe opgewekt. Ergens rammelt er iemand in een bak gevuld met stukken bestek. Nu ik mijn bril in een spuugbakje gelaten heb zie ik niets scherp meer. Zelfs de tijd op de klok is verdwenen.


Hoe eenzaam kan een mens zijn? In de verte klinken de Kinks met Sunday Afternoon. Dan schiet de gedachte aan een zomernamiddag me te binnen. We staan op een sintelbaantje bij een spoorwegenplacement. Over enkele seconden gaat het gebeuren. Onze eerste kus. Ze draagt een gele kabelpull die iets te kort is zoals dat hoort in de zestiger jaren. Mijn brilglazen slaan aan. Alles is mist. In de verte rijdt een trein naar zijn stelplaats. Haar adem ruikt naar pepermunt. In mijn ene hand hou ik een boek, quotering IV, van de bibliotheek, met de andere omvat ik haar leest zoals dat toen nog heette.


Ze wil wel, zegt ze en ik zie haar twee grote snijtanden en hoe er bovenaan links een stukje ontbreekt. Dan opent ze haar mond. Daar gaan we. De lamp wordt aangeknipt. De anesthesist grijnst achter zijn masker. We zijn er klaar voor, zegt de chirurg. Ik stamel mijn geboortedatum. Ik vergis mij, verwissel dag en maand. Nu ben ik op een lunchafspraak en zie dat mijn afspraak niet kom opdagen. Wat duurt dit eindeloos lang. Ik kies een mergpijpje met toast op het menu.


Dan sterf ik de kleine dood en doe een Michael Jackson.


Ik ben in de hemel nu. Nog.


Marc van Impe

Bron: MediQuality

08:36 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

Post een commentaar