22 februari 2017

Over nierkolieken en de kunst van het wachten

Ik lees De Wachteling, een boekje dat ik u ten zeerste kan aanraden. Het is een zen-oefening in geduld. In mijn hoofd speelt een liedje van de Franse chansonnier Albin de la Simone, “Het regent in mijn mond, Il pleut dans ma bouche.” Maar mijn mond is droog en de combinatie van een vrij volumineuze caliciële lithoasis in de onderpool van de linkernier met een doormeter van 2.9 cm en een tourneé minérale is niet van die aard dat het, naast een dubbele buscopan, enige vorm van soelaas biedt.

Ik lees in De Wachteling, een boekje voor kinderen en volwassenen van Frank Pollet & Moniek Vermeulen met tekeningen van Tim Polfliet, dat we wachten omdat we er nog niet klaar voor zijn, dat we wachten omdat de rest van de wereld er nog niet klaar voor is. Sommigen wachten noodgedwongen omdat ze niet anders kunnen…


Leonard Cohen bast door het huis. Verder is het stil. Als het stil is, denk ik luider. Ik denk aan mijn uroloog die opgewekt zei dat het beeld heel duidelijk was. Zoals altijd overigens, -het zal zowat de twaalfde keer geweest zijn dat ik van een calculus verlost moet worden. Je hebt aanleg voor iets! Ik denk aan de doktersassistente die me vrolijk een datum halverwege maart voorstelde.


Er verschoof iets in mijn rug, onderaan links. Hou ik dit vol? Ik dacht aan mijn uroloog die deze week met zijn hernieuwd samengesteld gezin gaat skiën. Ik denk aan alle geplande afspraken, de uitgestelde lunches, de boeken die ik echt moet lezen, zoals "Denkkracht" van Richard E. Sisbett, "Trump Reversed", de 95 pagina's antidepressieve aanbevelingen van Maggie De Block.


De memoires van Siegfried Bracke en Elio Di Rupo waar ik elke nacht in mijn dromen aan schrijf. Is het de pijn of de lichte koorts. Ik ervaar wat een wachtlijst is, bedenk ik, dit is geneeskunde op zijn Hollands. Ik denk ook aan het huis dat ik tegen zondag moet leeghalen, kasten en dozen boeken, tapijten, snuisterijen, servies.


"Wat ben je stil," zegt mijn vriend, de lobbyist van het huisartsensyndicaat, "je leest een kinderboek?" Hij begint een betoog over de jongste persconferentie van Trump. Schakelt dan over naar Maggie. Over de inadequate zorg. En dat het allemaal haar schuld is. En van de intercommunales. Dat raast maar door. Ik sluit hem kort met een uitspraak van de afscheidnemende Duitse president Joachim Gauk: "Mensen met verantwoordelijkheid praten vaak met mensen met verantwoordelijkheid. En dat zijn vaak mensen die nieuwe, progressieve ideeën hebben. Maar ze zouden er goed aan doen als ze ook keken naar mensen die minder politiek betrokken zijn. Of die slechts af en toe lezen wat er in de media omgaat. Ook zij zijn burgers die wat te zeggen hebben, die een mening hebben. Ik dacht daar aan toen ik je bezig hoorde: een uitgesproken mening, hoogstaande gedachten en van allebei weet ik dat er in de praktijk maar weinig van zal komen. Want de massa, en in deze de hoog opgeleide massa volgt je niet. Maar morgen sta je hier weer, met een nieuw geraas."


Daar heeft hij niet van terug. Dan valt hij stil. "Wanneer laat je je opereren ?," vraagt hij tenslotte. Ik citeer De Wachteling: "Op het goede moment. Dat komt altijd. Dat voel je." Hij zucht. Het gekke is, met nierkolieken leer je leven. Het is een kwestie van houding. En tegen 15 maart zijn de drie boeken uit. En mijn steen weg. Als mijn uroloog op de piste geen been breekt.


De volgende dag belt de uroloog: de operatie gaat volgende woensdag door. Dat wordt doorlezen.


Lees mee:
De Wachteling, isbn 9789082277531, uitgeverij de rêverie, Laakdal
Denkkracht , isbn 978 905712 3993, uitgeverij Nieuwezijds, Amsterdam
Trump Revealed, isbn 978 147115 9718, Simon & Schuster, UK


Marc van Impe

 

Bron: MediQuality

08:29 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.