21 februari 2017

Wie ziek is, denkt in een andere dimensie

 

Dat hij het nochtans zo goed uitgelegd had, zegt hij. Hij begrijpt het niet. Hij neemt zijn tijd voor zijn patiënten. Geeft antwoord op hun vragen. Vraagt zelfs of ze alles goed begrepen hebben. Ja, dokter. En dan gebeurt dit.

Een patiënt heeft zijn medicatie totaal verkeerd tot zich genomen. Met een spoedopname tot gevolg. Ik vertel hem dat hij misschien uit het oog verloor dat zieke mensen anders luisteren, anders begrijpen, zelfs anders lezen. Een paar weken overviel mij de eerste verkoudheid van het seizoen. Sinussen dicht, een bonkend hoofd, een stukje dat af moest, een geleerde vrouw die alle momenten van de consultatie terug zou komen en natuurlijk honger had, een krant die nog niet gelezen was. Kortom alles wat bij een valling hoort.


Tot de telefoon ging. Er moest dringend een afspraak gemaakt. Ik knikte, mompelde wat, legde een datum vast en ging verder met de wanorde van de dag. 's Avonds herinnerde ik me absoluut niets meer. De rode wijn had zijn weldoende werking bewezen, de de fles was zijn 16 euro waard. Ik verkeerde in een soort roes, een rode wazigheid. Ik had me verzoend met de wereld. Mijn vrouw gaf me advies: dampen, met een handdoek over het hoofd boven een kom zout water. Het helpt. Ik vergat het. Een neusdruppel of twee, nu het nog betaalbaar was. Maar ik was afgekickt.


Ik sliep en werd badend van het zweet wakker. Ik had een afspraak gemaakt en wist niet meer met wie, waar noch wanneer. Ik zou dus schandelijk afwezig blijven op een rendez-vous met iemand die absoluut op mijn aanwezigheid zou rekenen. Mijn reputatie of wat daarvan overbleef na meer dan vijfenveertig geschonden beloften en dure eden die gebroken werden, ging aan diggelen. Ik heb geen oog meer dicht gedaan. Tot het zo rond zevenen was. Een stuk in de voormiddag werd ik wakker. Het ergste was voorbij. Ik dacht weer helder. Het snot liep in sloten uit mijn neus. Ik had zelfs trek in mensenvlees.


Ik vertel hem het verhaal, om hem duidelijk te maken dat als je ziek bent, je niet denkt als iemand die gewoon rechtop door het leven wandelt. Vanaf het moment dat je het grootste deel van de dag onder een dekentje op de bank doorbrengt schakelt je brein een aantal synapsen uit. Je bent verontschuldigd, je moet geen verantwoording afleggen. Je bent ziek. Mag het even?


Die volgende dag belde mijn relatie terug. Dat het haar verschrikkelijk speet. Dat onze afspraak niet door kon gaan. Of ik haar wou verontschuldigen? En een nieuwe datum voorstellen. Ik heb haar gezegd dat ik daarover even moest nadenken. Druk, druk, weet je wel. Dat ze me maar een mailtje moest sturen om me te herinneren dat ik haar moest bellen. Ze begreep het. Met nog eens duizend excuses.


Die avond ben ik niet vergeten te dampen. Die nacht heb ik geslapen als een roos. Ze moeten niet overdrijven.
Deze blog is geïnspireerd op het boek "De urolige", in het Nederlands "De rustelozen" van Linn Ullmann, in het Engels "The troubled", ISBN: 9789048834921 | € 19.99 | oktober 2016, Ebook | ISBN: 9789048834948 | € 9.99, https://www.bol.com/nl/p/de-rustelozen/9200000060212657/?...

Marc van Impe


Bron: MediQuality

08:17 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.