16 december 2016

Moet een dokter sympathiek zijn?

Wie zou u het liefst aan uw bed hebben? Een incompetente maar vriendelijke arts, die één en al empathie uitstraalt en zo goed begrijpt wat het is ziek te zijn? Of een botte hork, iemand die snuivend je waarden bekijkt en vervolgens zonder een woord teveel, je behandeling op de juiste manier bijstelt? Ik zou het wel weten, maar of ik het op dat ogenblik van hulpeloze ellende zou appreciëren is een andere vraag.


In Nederland mag een toegangsexamen op zijn Vlaams niet meer. Dus geen selectie op basis van cijfertjes. Aan de Erasmus Universiteit van Rotterdam denken ze daar nu iets op gevonden te hebben. Vanaf volgend jaar worden de jongens en de meisjes die geneeskunde willen beginnen niet alleen getest op hun wetenschappelijke kennis maar ook op hun sociale vaardigheden. De scholieren moeten een soort van "integriteitstest" invullen die vervolgens door psychologen gescreend wordt, en waarna pas de beslissing valt. Wie onder de fatsoensgrens valt, kan zijn medische carrière –wat het Erasmus MC betreft- vergeten. Het idee komt van professor Axel Themmen –nomen est omen- die in 2012 de Onderwijsprijs ontving.


Deze prijs voor excellente wetenschappers is op 3 september uitgereikt bij de opening van het Academisch Jaar. Prof. Themmen (1955) is bijzonder hoogleraar experimentele endocrinologie en medisch onderwijs in het Erasmus MC en sinds 2001 coördinator en mede-ontwikkelaar van de decentrale selectie binnen de Rotterdamse opleiding geneeskunde. Die geldt inmiddels als voorbeeld voor andere opleidingen en universiteiten. Het zal dus niet bij Rotterdam blijven. Themmen vindt dat de "rotte appels" er van bij het begin uit moeten.


Ik heb daar mijn bedenkingen bij. Hoe ga je pubers die net van de middelbare school af zijn en die op de drempel van het prille volwassenen leven staan screenen op hun sociaal fatsoen? Als je weet dat een man pas op zijn 44ste volwassen is, wat moet je dan met zo'n welgevalligheidstest? En wie garandeert je dat slimmeriken zich niet door zo'n test slijmen. Het geven van sociaal wenselijke antwoorden is een kunst die in menige middelbare school tot in de perfectie bedreven wordt. Er is een kloosterorde die daar een eeuwenoude ervaring in heeft en –naar men zegt- de beste politici aflevert. Dat zegt veel.


Hoe valideer je zo'n test? Is die wel te valideren? Is een psychologische test überhaupt te valideren? Of dreigt hier ook het Huub Stapel-syndroom op te duiken en worden vleesliefhebbers gelabeld als maatschappelijk ongewenst? Het doet me allemaal aan die Nederlandse predestinatieleer denken, dat je voorbestemd bent en dat een mens nooit van zijn leven verandert. Tijdens je studies moet je relaties leren opbouwen, een netwerk creëren, compromissen leren sluiten, leren geven en nemen en vooral leren verliezen. Een huisarts moet uiteraard empathisch zijn, maar verwacht iemand dat ook van een anesthesist die meestal stil naast de tafel zit. Of van een anatoom patholoog. Wil ik een sympathieke klinisch bioloog? Of een ietwat autistisch perfectionistisch aangelegd type? Ik weet wel te kiezen.


Mensen uitsluiten op basis van hun karakterkenmerken vind ik een gevaarlijk principe. Op dezelfde manier zou je apothekers kunnen gaan selecteren, of advocaten, of journalisten. Dat zou pas lollig zijn. Ik geloof dat het leven zelf selecteert. En daarbij regelmatig een steek laat vallen. Zo is het me al vaak opgevallen dat oudere, mannelijke dokters, eerder naar de botte kant van de samenleving neigen, terwijl jongere dokters me soms te gladjes zijn.


En wat komt er dan van die rotte appels terecht? Die gaan misschien naar een andere universiteit en worden daar toch master in de geneeskunde. Worden die inspecteur in geneeskundige zaken?


Marc van Impe

 

Bron: MediQuality

09:33 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

Post een commentaar