11 december 2016

Burn-out patiënten slachtoffer van gaslighting

 

Ik heb het stilaan gehad met gehandicapten die om de haverklap in de krant komen omdat ze stoer zijn. Ze doen een triatlon uit. Ze racen sneller dan hun gehandicapte concurrenten. Ze verrekken van de rugpijn maar rijden een jumping uit. Rijden blind de Mont Ventoux op.
En zwemmen het Kanaal over. De inspirerende geïnvalideerde persoon is een terreur voor wie chronisch ziek is en niet meer kan wat hij vroeger kon. En altijd is er wel een psy die klaar staat om te vertellen dat als je wil, je ook kan. Het is een kwestie van karakter. En wie niet mee wil, is ergens gestoord. Van kwade wil. Lijdt aan renteneurose misschien. Of erger nog: is depressief. Je moest maar eens echt depressief zijn.
Ik vind het choquerend dat een paralympische atlete na een zoveelste gereden rit in de krant mag aankondigen dat ze haar euthanasie nog even uitstelt. Dit soort 'inspiratieporno' wordt graag breed uitgesmeerd door de media . Ik zal wel aangevallen worden maar in deze wil ik de lezer graag tegen de haren in strijken.
Vanwaar deze uitval? De Olympische Spelen zijn al een zomer voorbij. Het is de tijd van veldrijden, crossen en zesdaagse. Aanleiding is de zoveelste keer dat een zelf uitgeroepen goeroe zich in het debat moest mengen over burn-out. Ik vrees dat het begrip burn-out van een legitieme medische aandoening aan het verworden is tot een pseudo psychiatrisch label zoals 'hysterie'.
Ik lees dat militairen na hun 56ste onvermijdelijk naar een burn-out toe gaan. Idem dito voor onderwijzers, politieagenten, treinbestuurders, lijnpiloten, brandweerlui, verplegers, facteurs en onderwaterlassers. Als ze het niet al hebben, dan zullen ze het krijgen. Burn-out.
Het doet me denken aan 'gaslighting' of mindfucking naar de film Gaslight uit 1944 waarin Ingrid Bergman de hoofdrol speelt. Het verhaal is niet simpel: een man doet er alles aan om zijn vrouw ervan te overtuigen dat ze psychologisch niet in orde is. De brave vrouw gaat twijfelen aan haar eigen inzichten, ze verliest de greep op haar eigen realiteit. De manipulatie is subtiel, haar hele omgeving wordt gecontroleerd.
De parallel met chronisch zieken is snel getrokken. De patiënt is het slachtoffer van een narcistische zorgverstrekker, die hem het gevoel wil geven dat hij psychologisch in de war raakt , zijn eigen geheugen niet meer kan vertrouwen, door dingen te doen en te zeggen die hem laten twijfelen aan zijn herinneringen, zijn kennis en zijn eigen grenzen, normen en waarden en overtuigingen.
Een chronisch zieke persoon zit in een bijzonder kwetsbare positie. Dokters hebben buitensporig veel macht over iemand met een chronische ziekte, en er is niet veel voor nodig om dat evenwicht nog meer in hun richting te doen kantelen.
Vertel iemand zo lang dat hij een burn-out heeft en hij zal er een krijgen.
Patiënten die aan myalgische encefalomyelitis/chronisch vermoeidheidssyndroom (ME/CVS) lijden hebben aan den lijve ervaren wat gaslighting betekent. Hen werd jarenlang, ook door het Riziv, aangepraat dat ze aan een psychosomatische aandoening lijden en hen werd een combinatie van graduele oefentherapie (GET) en cognitieve gedragstherapie (CGT) voorgeschreven.
De therapieën werden populair door de PACE-studie, een uitgebreide, door de Britse overheid gesubsidieerde studie die GET en CGT als behandelingen voor ME/CVS bestudeerde. De PACE-studie bevestigde wat zo vele dokters al geloofden: dat ME/CVS niks meer was dan een psychische stoornis, een combinatie van geestelijke en fysieke deconditionering die eenvoudigweg opgelost kon worden met een beetje sporten en anders gaan denken.
De idee van ME/CVS als psychosomatische aandoening was zo ingebakken, dat het vijf jaar heeft geduurd vooraleer hun onderzoeksmethoden in vraag werden gesteld. Intussen heeft dit onderzoek werkelijke gevolgen gehad voor ME/CVS-patiënten. Nu blijkt dat de hele PACE-studie een stuk wetenschappelijke fraude was.
Maar dat behandelingen zoals GET werkelijke schade aanricht bij mensen met ME/CVS, ontkent onze overheid nog altijd. het Riziv gaat de proefopstelling die ze met de KU-Leuven heeft opgezet tot het einde doorvoeren.
Ondertussen worden talloze zeer ernstig zieke ME/CVS-patiënten een diagnose of echte behandeling geweigerd. Hun eigen perceptie wordt bovendien zo verdraaid dat ze beginnen te twijfelen aan hun eigen geestelijke gezondheid. Ze zijn gaan geloven in therapieën die gericht zijn op het overtuigen van de zieke dat ze helemaal niet ziek zijn, en dat ze de ziekte kunnen overwinnen door anders te gaan denken. Door gaslighting dus.
Dertig jaar al houdt men ME/CVS patiënten voor de gek. Nu dreigt men hetzelfde met burn-out patiënten te doen. Het is een kwestie van willen.


Marc van Impe


Bron: MediQuality

 

10:42 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

Post een commentaar