01 december 2016

Onvrijwillig aangerand

Ik lees in de weekendkrant dat professor Liesbeth Stevens de term “onvrijwillige verkrachting” in de wet wil opnemen. “Het draait om de vraag: was er toestemming? Maar in de praktijk is er vaak twijfel.”
Het doet me denken aan de zaak van de diskjockey die begon met het bepotelen van een gast in de studio, overging tot de perversité flamande: de tongkus, en vervolgens tegen de zin van het slachtoffer overging tot penetratie. Er was twijfel oordeelde de rechter. Ik twijfel aan het oordeel van de brave jurist. Maar ik begrijp hem, daarom volgende anekdote.
Hoe voelt het om aan aangerand te worden? Slechts weinig mannen kunnen daarover meepraten. Uit eerder onderzoek bleek al dat meer dan de helft van de vrouwen daar ervaring mee heeft.
We gaan twintig jaar terug in de tijd. Het was een prachtige middag in het voorjaar. De voorspelde temperaturen lagen al in de buurt van de 20°C. Er was ijskoude cava, pils uit het vuistje, de barbecue stond grijs te gloeien. Het gezelschap bestond uit de usual suspects: een stel neurologen en psychiaters, een paar huisartsen, een bankdirecteur, een modeontwerper, een paar magistraten en wij. De dochter des huizes en haar vriendin verzorgden de service. Er werden grappen gemaakt over politiek, over voetbal en over de aanwezige dames. Vooral de geleerde vrouw kreeg veel aandacht. Daar zorgde een laag op de rug uitgesneden jurk voor. Ze straalde. En ik navenant. Puur mannelijk chauvinisme. Het is niet niets om met een ravissante schoonheid aan de gang te zijn.
We stonden in een kringetje te praten over god weet wat, toen haar geleerde collega haar langs achteren benaderde. Ik zag hem op de toppen van zijn tenen naderbij komen, kop tussen de schouders. Dan schoof hij zijn handen langs achter in haar jurk . "Ha," zei hij," je ziet er nog altijd zo lekker uit als twintig jaar geleden." Niemand van het gezelschap greep in. Het gesprek viel even stil. Hij lachte van oor tot oor. "Hé jongens," zei hij nog en toen nam ik hem bij zijn ballen. Letterlijk. Bandplooibroeken geven veel speelruimte. Ik voelde hoe zijn geslacht dat ik de palm van mijn hand hield, kromp tot een schamel zakje triestigheid. "Hoe voelt het om onverwacht ‘gepakt' te worden," vroeg ik. Hij grijnsde nu, vertrok in een kramp, werd paars. "Niet leuk, veronderstel ik." Het duurde alles bij elkaar nog geen minuut. Ik wist niet dat een zelfingenomen man zo bescheiden kon worden. Hij ging.
We zijn niet meer gevraagd op zo'n feestje. En ik merk nu dat sommige mannen op armlengte afstand blijven.
Jaren later zit ik in de Blauwe Schuit aan de Leuvense Vismarkt onder de ginkgo een Orval te degusteren als er een dame naar me toestapt. "Respect," zegt ze, ze is nu psychologe en haalt het voorval nog altijd aan in haar cursus.
Ik was het niet vergeten. "Ik voelde me niet ongewild aangerand," zegt de geleerde vrouw nu. "Ik had dit helemaal niet gewild." Ik denk dat ik weet hoe het voelt. Hij ook.


Marc van Impe

Bron: MediQuality

09:32 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

Post een commentaar