25 november 2016

J’accuse: "Dit land heeft een geneeskunde op twee snelheden"

Eerst dit waargebeurde verhaal. Mijn vriend was altijd wat trager dan de anderen. Bij het einde van zijn dagen ging dat niet anders. Meer dan een half jaar was hij aan het sterven. Pas daarna ging hij dood. Zijn vrouw kreeg er horens van.

Journalisten gaan op zoek naar de waarheid, maar ze houden van een goed verhaal. We houden graag uw aandacht vast. Maar we hebben daarbij wel oog voor kille cijfers en saaie feiten. Leest u verder.

Toen hij zijn praktijk sloot, geen overname, dus ook geen opvolger, besloot hij zich aan zijn hobby te wijden: de culinaire journalistiek. Een gastronoom was hij nochtans nooit geweest. Hij hield van de klassieke Belgische keuken, stoverij, gebraden kip, witte en zwarte pensen met appelmoes, ballekens in tomatensaus, een stuk widl op zijn tijd. Zijn kookkunst was evenmin legendarisch. Hij beheerste de kunst van het barbecueën zolang het om steaks en hamburgers ging, zijn grootste exploot in de keuken was entrecôte sauce poîvre vert à la crème flambée waarbij de fles cognac zowel op als naast het fornuis gebruikt werd.

Toen kreeg hij darmkanker, wat later werden uitzaaiingen vastgesteld. Hij begon opnieuw te roken. Innemen had hij altijd flink gedaan. We werden uitgenodigd op zijn galgenmaal. Zes maanden te vroeg, zo bleek. Ik bezocht hem om de week of zo. Dan kraakten we een van zijn uitstekende bordeaux of bourgognes.

Ik moet daaraan denken als ik het rapport van het kankerregister lees dat de overlevingskansen beschrijft na vijf jaar uitgezaaide kanker. Niet de cijfers schokken mij. Die zijn wat ze zijn. Maar het feit dat het Kankerregister droogweg schrijft dat hoe vroeger de tumor ontdekt en behandeld wordt, des te hoger de overlevingskans voor de patiënt is. De volgende zin is de belangrijkste in het rapport: Betere overlevingsresultaten in 10 jaar tijd voor Vlaanderen. Met een ééntje dat zegt: Deze gegevens zijn enkel beschikbaar voor Vlaanderen omwille van de langere registratiehistoriek.

Dat betekent dus dat we in ons land de facto een geneeskunde hebben die aan twee snelheden werkt. Ik vind dit niet gepermitteerd. En omdat ik me in deze tot de Franstalige gemeenschap moet richten die me nauw aan het hart ligt – de lezer weet dat- kan ik alleen maar besluiten: ik lanceer hierbij een aanklacht, j'accuse.

In de afgelopen 10 jaar zijn de overlevingskansen van kanker gestegen voor Vlaanderen. De jaarsoverleving voor alle kankers is tijdens het laatste decennium (vergelijking 1999 -2003 met 2004-2008) bij mannen gestegen van 55 naar 61% en bij vrouwen van 65 naar 68%.

Redenen hiervoor zijn de toename van vroegtijdige diagnoses die een betere overleving met zich meebrengt, screeningsprogramma's (borst-, baarmoederhals- en dikkedarmkanker), de verbetering van de diagnostische technieken, de meer effectieve behandelingen en de behandelingsstrategieën. Hoewel deze evolutie langzaam verloopt, zijn de resultaten hoopgevend. Dit zijn zeer confronterende cijfers zowel voor wie de diagnose kanker krijgen als voor de twee overheden: de Brusselse en de Waalse Regering.

De overheid kan op basis van deze cijfers haar beleid beoordelen en bijsturen. Ook een onderlinge vergelijking tussen landen en ziekenhuizen wordt mogelijk. Ik wil de vergelijking voor onze regio's nog niet maken. Die komt nog wel.

Mijn vriend had het geluk dat hij in Vlaanderen kanker kreeg. Zijn vouw heeft er achteraf mee leren leven.

Marc van Impe

Bron: MediQuality

08:41 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

Post een commentaar