06 november 2016

Voor mijn arts en mijn garagist buig ik

In de Amerikaanse presidentscampagne draait het om het antipolitieke grondstroom die de Amerikaanse kiezer in zijn vaart heeft meegenomen. Dat geeft leugenaars een kans. Donald Trump liegt zo vaak, zo hard en zo overtuigend dat de factcheckers hem niet kunnen bijhouden. Ook bij de Brexit werd er hard en hardnekkig gelogen. Als het Verenigd Koninkrijk uittrad zou dagelijks miljoenen ponden in de gezondheidszorg geïnvesteerd worden. Leugen!

Het fenomeen is niet nieuw. Plato had het in zijn tijd al gehad met politici én met filosofen, die toen zowat de spindoctors van de politiek waren. De sofisten hadden het toen voor het zeggen, ze werden door hem door het slijk gehaald. Niet dat Plato beter was. Ook hij pretendeerde de waarheid in pacht te hebben. Het volk heeft een hekel aan de uitspraken van zogenaamde experts die beweren de waarheid in pacht te hebben.

In onze westerse democratie is de waarheid maar al te vaak de meerderheid. Dat is in de wetenschap niet anders. Hoe vaak moet ik niet lezen dat in Cochrane staat dat de golden rule, de juiste guideline toevallig die is waar je –als je doordenkt- vragen bij gaat stellen. De Cochrane Library heb ik ook in een hyperbool geschreven, is gebouwd volgens het principe me, myself and I. Wie de meeste publicatie power heeft zal het meest publiceren en wordt het meest nagevolgd én bevestigd door anderen die mee in de zon willen staan.

Aan de Cochrane mag je niet twijfelen. Zeker niet als je een leek bent. Want hier geldt het principe van Bertrand Russell: als de experts het onderling niet eens zijn dan moet de leek zijn mond houden. Zijn ze het wel eens, dan moet een leek ook zijn mond houden. Als autoriteitsargument kan dat tellen. Op dat hele principe is Evidence Based Medicine gebaseerd. Ik zie nu dat Volksgezondheid enkel therapie wil terug betalen als die Evidence Based is. Gekker kan je het niet maken, reageer ik.

Ooit hadden experts beslist dat de zon rond de aarde draaide. Eeuwenlang was dit evidence based. Tot het tegendeel bewezen werd. Dat heeft me altijd doen twijfelen aan de zogenaamde deskundigheid van de deskundigen. Een voorbeeld: negentig procent van de zogenaamde onderzoeksresultaten in de sociale psychologie zijn niet voor herhaling vatbaar. Kunnen dus niet getest worden op hun juistheid. Sterker nog, de voorbije jaren bleek dat nogal wat onderzoeksuitkomsten gewoon verzonnen waren.

Daarom citeer ik in deze graag een collega die zei: ik buig graag voor mijn garagehouder en mijn arts, voor de rest van de deskundigheid geef ik geen kwartje. Ik weet het, het klinkt cynisch. Maar een volks mens zal ik niet worden.

Marc van Impe

 

Bron: MediQuality

09:28 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.