31 oktober 2016

Maggie De Block staat voor gure winter

De minister houdt voet bij stuk. De artsensyndicaten staan met lege handen. Maar Volksgezondheid zou zich wel eens in de voet kunnen geschoten hebben. Wat is het belangrijkste? De centen of het principe? Het moment is gekomen dat de artsen duidelijk moeten maken wat ze willen. Op woensdag 26 oktober ontving de minister van Volksgezondheid Maggie De Block een delegatie van de artsenvakbonden op haar kabinet. Minzaam en vol begrip werd er geluisterd naar de grieven van de artsenvertegenwoordigers. En het antwoord was duidelijk: helaas, maar toch: de geplande besparingen blijven van kracht.

Meer nog dan vorige week, toen de bezuinigingsmaatregelen bekend gemaakt werden, staan syndicaten en Volksgezondheid diametraal tegenover elkaar. En dat is er niet beter op geworden nu het kabinet heeft laten weten dat volgens hen de conventie niet van rechtswege opgezegd kan worden. Artikel 13.2 kan niet ingeroepen worden.

Dat betekent dat de artsen die het niet eens zijn met de bezuinigingsmaatregelen individueel en per aangetekend schrijven hun conventionering moeten opzeggen. Dat zal niet zomaar gebeuren. Niemand schrijft graag een aangetekende brief, loopt daarmee naar de post, gaat in de rij staan om tenslotte afstand te doen van 4.780 €. Geld dat niemand graag laat liggen. Het is onvermijdelijk dat de artsen die dat wél doen dat inkomensverlies gaan compenseren door hun honorarium aan te passen.

Bruto betekent dat dat een arts per jaar zo'n kleine 10.000 € moet bij vragen aan zijn patiënten. Waarbij zich de vraag stelt of de arts wel over voldoende patiëntencontacten (1.250) beschikt om dat te realiseren. Men moet al zeer standvastig en principieel zijn om zover te gaan. Tweede vraag is of de arts sowieso niet reeds uit de conventie geschopt werd: huisartsen die afbouwen, kleine specialisten en hoofdartsen die sowieso weinig Riziv prestaties, lees: minder dan 25.000€, hebben vallen nu al buiten het sociaal statuut van de conventie. Die kunnen zich gelijk als uitgeschreven beschouwen.

Marc Moens: "Ik raad dit niet aan, ik deel dit mee." Het zou dus best kunnen dat het percentage gedeconventioneerden boven de 40% stijgt. Waarbij de conventie de facto vervalt. In dat geval is een artsenkadaster waaruit moet blijken wie al dan niet geldig gestemd heeft, niet eens nodig.

Over een maand, op 25 november, is een raad van bestuur van het BVAS, Marc Moens kan dan zijn mandaat krijgen om de leden niet enkel in te lichten maar ook tot actie aan te sporen. De andere artsensyndicaten kunnen moeilijk afzijdig blijven. De temperatuur stijgt, het klimaat wordt guur. Now is the winter of our discontent… And all the clouds that low'r'd upon our house. Was het Steinbeck of Shakespeare? Whatever? Wordt ongetwijfeld vervolgd.

Marc van Impe

Bron: MediQuality

10:02 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

30 oktober 2016

Bankiers zijn hebzuchtiger dan artsen


Jongere mannen, die laagopgeleid zijn en rechts kiezen zijn hebzuchtiger dan anderen, zo moet blijken uit een doctoraal onderzoek van de Nederlandse psycholoog Terri Seuntjens. Werknemers in de financiële sector zijn hebzuchtiger dan medewerkers in de zorg. Als je rekening houdt met het feit dat de artsen vaak het hoogst opgeleid zijn, dan klopt dit beeld.

Hebzucht, een hoofdzonde voor wie ooit nog Rooms katholiek is geweest, is een combinatie van twee factoren: altijd meer willen hebben en nooit tevreden zijn. Er zijn twee soorten hebzucht: het verlangen naar meer geld, en verlangen naar meer in het algemeen.

Seuntjes kijkt in haar proefschrift vooral naar dat tweede. Dat gaat ook over verlangen naar status of vooruitgang, en dat hoeft niet per se slecht te zijn, zegt ze. ‘Ook bij geldzucht is het de vraag hoe ver je gaat. Als het leidt tot immoreel gedrag om meer geld te krijgen, dan is dat natuurlijk niet goed.' Op maatschappelijk niveau speelt de mate van competitie wellicht een rol. Als mensen met elkaar moeten concurreren, bijvoorbeeld in de financiële sector, kan dat leiden tot hebzuchtig en immoreel gedrag. Op individueel niveau kan het wellicht helpen als mensen zich minder op één ding richten. Als iemand alleen maar gericht is op zijn werk, kan dat ten koste gaan van zijn partner, familie of vrienden.

Seuntjes keek in haar proefschrift vooral naar hebzucht als karaktereigenschap, niet hoe mensen hebzuchtig worden door bijvoorbeeld reclame of het bezit van mensen in hun omgeving. Uit een eerder onderzoek blijkt dat mensen die opgroeien in een omgeving met een lage economische status, vaker hebzuchtig zijn. ‘Als je opgroeit in een wereld waarin je weinig hebt, kan hebzucht een strategie worden om zo veel mogelijk te pakken te krijgen,' zegt Seuntjens in het protestantse Nederlands Dagblad.

‘Ik heb gekeken naar financieel gedrag. Jongeren die hebzuchtig zijn, hebben meer inkomen, maar sparen ook minder en geven meer uit. Ze hebben meer schulden. Hebzucht zorgt daarnaast vaker voor onethisch gedrag. Dat gaat bijvoorbeeld over spieken bij tentamens en niet tegen een caissière zeggen dat ze te veel geld teruggeeft. Hebzuchtige mensen vinden het ook acceptabeler om vreemd te gaan.'

Zijn we als maatschappij hebzuchtiger geworden? Seuntjes weet het niet. ‘Er wordt pas sinds een jaar of vier onderzoek gedaan naar hebzucht. Uit eerdere studies is wel gebleken dat werknemers in de financiële sector hebzuchtiger zijn dan medewerkers in de zorg of in het onderwijs. Of de hebzucht is toegenomen, weten we niet. Ik kan me voorstellen dat het wel zo is. Dat je voor je eigen belang gaat, wordt nu meer geaccepteerd dan vroeger.'

Tenslotte het goede nieuws: ‘Hebzucht komt vaker voor bij mensen die jong, man, laagopgeleid of politiek rechts georiënteerd zijn. Voor laagopgeleiden met minder mogelijkheden kan hebzucht een strategie zijn om daarmee om te gaan. En rechtse stemmers zijn uit zichzelf wat meer gericht op het individu. Vrouwen, ouderen en linkse stemmers hebben er minder last van. Het zou kunnen dat mensen naarmate ze ouder worden andere prioriteiten stellen. Het verschil tussen man en vrouw is overigens heel klein, en we vinden dat niet overal.'

Het is nu uitkijken naar een volgend doctoraal over de volgende hoofdzonde: de afgunst.

Marc van Impe


Bron: MediQuality

 

 

09:02 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

26 oktober 2016

Het Lam Gods en de boerkini

Ik vraag me luidop af hoeveel moslims naar het gerestaureerde Lam Gods zullen gaan kijken. Gaan die moslimkindjes die met de klas de kathedraal bezoeken een portie falafel eten of zetten ze hen een zo’n kartonnen bril op en trekken ze Eva voor de gelegenheid een virtuele boerkini aan? Een boerkini is een gevangenis van stof, citeert mijn vriend mijn gewezen collega barones Mia Doornaert.

We zijn naar het gerestaureerde Lam Gods gaan kijken en zijn op de Gentse Korenmarkt via de uitspraken van Trump, de kleedkamergrapjes en stel passerende Marokkaans Belgische dames aangeland bij de uitspraken van de adel. Het is ver gekomen. De edeldame die haar carrière op de Jacqmainlaan begon in de formule van een West-Vlaams opdondertje in roodfluwelen hotpants, kleedt en gedraagt zich nu een stuk burgerlijker. Maar haar gedachten zijn nog altijd even warrig en schieten alle kanten uit.

Mia Doornaert, die men niet van enige frivoliteit mag verdenken, schermt nu met de waarden van de verlichting. "Het is toch geen toeval dat er net deze zomer vrouwen in boerkini's opduiken op de Franse stranden. En het is niet toevallig dat de eerste opgemerkt werd in Nice, de stad waar een islamist op 14 juli een slachting aanrichtte op de Promenade des Anglais. Als dat geen provocatie is, weet ik het niet meer. De aanstokers daarvan zitten op fluweel. Ofwel worden die vrouwen onheus en dan zal een luid geschrei opgaan over onverdraagzaamheid en ‘islamofobie'. Ofwel gebeurt er niets, en heeft de extreme islam weer een stapje verder gezet in Frankrijk, en meteen ook in Europa." Mijn vriend de psychiater is het met haar eens.

Ik ben het niet eens met Mia en vind dat mensen zich op een strand mogen bedekken of ontbloten zoals en zoveel ze willen. De boerkini is de uitdrukking van een religieus taboe. Ik geloof daar niet in, net zomin als in andere taboes, maar ik kan ermee leven. Want neem nu de bikini? Wekt die niet evenveel stoornis op dan? Bikini's zijn ook onderdrukking. Het principe van de bikini is gebaseerd op Eva die preuts werd toen ze in de appel beet, dat zagen we net in de Sint-Baafs. Een vrouw kiest niet vrij voor de bikini, zeg ik, maar wordt gedwongen door een achterlijke christelijke cultuur.

Mag ik het zo stellen? Als gevolg van eeuwenlange indoctrinatie is de vrouw preuts geworden. Het is dus hoog tijd om vrouwen te bevrijden en de bikini te verbieden. Logisch dus: alle vrouwen moeten voortaan naakt op het strand. Menig lezer zal dit met verbazing lezen. Sommigen zullen beledigd zijn omdat hun christelijke cultuur of religie als achterlijk en onderdrukkend wordt beschouwd. Ik ben in deze graag in het gezelschap van de Nederlands-Roemeense filosoof Mihai Martolu Ticu: "Vertel me dan met welke rationele gedachten een vrouw een bikini draagt? Met welke wijsheid dragen we kleren op straat bij aangename temperaturen? Geen enkele. Ook Westerse taboes en dogma's kunnen onderdrukken."

Ook wij in het Westen die de Verlichting hebben meegemaakt, wij die denken rationeel en wetenschappelijk te denken, wij die ons bewust zijn van de eigen psychologische trekjes en daardoor bevrijd zijn. Wij zijn gezuiverd van dogma's en bijgeloof. Voor deze ongelovige lezers is de bikini niet een irrationele dogmatische schaamte, maar natuurlijk en rationeel gedrag." Ja toch? Of zijn we net zo blind als de Afghanen in een bergdorp zonder elektriciteit waar de imam de waarheid in pacht heeft. Gelooft u me niet?

Probeer maar eens buiten uw hoog omheinde tuin naakt de straat op te lopen. Terug naar onze Westerse vrouw. Die mag zelf weten hoe preuts ze is - hoe irrationeel haar kledingkeuze ook is. Voor moslima's echter hebben we andere standaarden. Dat zij zich naakt voelt als haar buik, benen, armen en hoofd bloot zijn, vinden we zo irrationeel dat het wordt verboden. Ticu: "In het Westen vinden we het ondenkbaar dat een moslima dezelfde gevoelens kan hebben als een Westerse vrouw. Voor haar dicteren wij wat we willekeurig als rationeel en ‘aanvaard gedrag in elke democratische maatschappij' beschouwen. Want wij hebben de appel uitgevonden."

Maar dat betekent niet dat ik het allemaal mooi moet vinden. En Mia moet ik ook een beetje gelijk geven: "En mannen die seksuele fantasieën krijgen van de boerkini, tja, daar is niets op te zeggen want die Gedanken sind frei."

Marc van Impe

Bron: MediQuality

 

 

10:26 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)