19 oktober 2016

Begroting: de minister blijft de gebeten hond

Nooit is de verwijdering in de zorgwereld zo groot geweest. De artsen zijn woest omdat ze amper een indexverhoging krijgen en dreigen ermee hun honoraria eenzijdig op te trekken, de vijf ziekenfondsen zijn het voor een keer gezamenlijk eens en roepen dat meer dan 900 miljoen euro aan besparingen in de gezondheidszorg de grootste sociale achteruitgang in tien jaar betekent. Volgens hen komen de plannen neer op ‘een sociale achteruitgang zoals ons land die de voorbije tien jaar niet meer heeft meegemaakt’. ‘De sterkste schouders zouden de grootste lasten moeten dragen, niet omgekeerd.’

Eén van de belangrijkste gevolgen voor de artsen is dat ze twee derden van hun index van normaliter 2.51% verliezen. Concreet betekent dit dat een huisartsenconsultatie van 24.48€ nu 24.68€ mag kosten. De ziekenhuisartsen zullen de eersten zijn die de besparing van 92 miljoen € in de ziekenhuizen moeten betalen. En als insult to injury, zoals de Engelsen dat zo elegant uitdrukken, wordt de tussenkomst van de overheid in de klosten van de burgerlijke aansprakelijkheid ten belope van 14.7 miljoen €.

De ziekenfondsen zijn woest dat het budget van de ziekteverzekering na de besparingen nog maar met een half procent stijgen, terwijl de regering bij haar aantreden een groeinorm van anderhalf procent had beloofd. Waarom ze vrezen dat dit moet leiden tot een lagere kwaliteit van de gezondheidszorg is niet duidelijk. Daaruit spreekt een ernstig wantrouwen tegenover het engagement van het artsencorps.

Dat er een inhaalbeweging via supplementen en een hoger remgeld zou gewerkt worden is een redelijker argument. Ook de klacht over de prijsstijging van antibiotica en maagzuurremmers snijdt geen hout. Beide middelen zijn in ons het goedkoopst van Europa en worden veel te royaal voorgeschreven. Het gebruik moet dus afgeremd en de prijszetting is één manier. In elk geval vallen 2 miljoen gezinnen met een laag inkomen en een maximumfactuur buiten die maatregel. De ziekenfondsen hanteren in deze overigens een eigenaar argument: "antibiotica worden duurder worden voor de patiënt, terwijl het hun arts is die ze voorschrijft." Wat bedoelt men daar eigenlijk mee?

Voor Marc Moens van BVAS is de maat nu vol. Volgens hem maken de beslissingen van de regering van rechtswege een eind aan het tarievenakkoord. Hij roept artikel 13.1.2 van de conventie en vraagt de ontbinding van rechtswege. Maar na de vergadering wees Riziv-hoofd Jo De Cock er fijntjes op dat als de maatregelen niet in het Staatsblad verschijnen daar geen sprake van is. Moens wil dan weer elke individuele arts oproepen om volgens art. 13.2 aangetekend en voor 15 december zijn opzegging in te sturen. Het valt te vrezen dat hij zich in deze illusies maakt.

Maar er is meer. De voorbije weken heeft CM-hoofd Luc Van Gorp er continu voor gezorgd dat de bloeddruk bij de artsen op het maximum stond. In Knack, in Het Nieuwsblad en op de omroepen aarzelde hij niet om de hoge honoraria van de specialisten aan te kaarten. Hij haalde daarvoor de berichte studie uit 2012 van het KCE aan die op basis van een steekproef bij 11 Vlaamse ziekenhuizen tot absurde conclusies kwam. Deze studie die extern gemaakt werd door Deloitte &Touch stuitte omwille van zijn gebrekkige methodiek op ontzettend veel kritiek. Maar KCE-hoofd Raf Mertens, ex- hoof van de CM studiedienst, zag hier een mooie gelegenheid om de toenmalige baas van de CM, Marc Justaert, een groot plezier te doen, en drukte ze erdoor. Diezelfde controversiële studie duikt nu weer op in de discussie en werken rond de nieuwe nomenclatuur, wat het ergste laat vermoeden.

Marc Moens heeft het in elk geval gehad. Met een Van Gorp die aan overprofileringsdrang lijdt, wil hij niet meer onderhandelen. Voor hem hoeft de MedicoMut niet meer en komt er een einde aan het overlegmodel. Hij wil met de minister van Sociale Zaken Maggie De Block (Open VLD) rechtstreeks onderhandelen.

Door dat protest mist De Block de steun van de belangrijkste partners in de gezondheidszorg voor de uitvoering van de besparingen en dan is het de vraag hoe het verder moet. Alleen de werkgevers en de regeringsvertegenwoordigers, goed voor tien van de twintig stemmen, hebben gisteren in de Algemene Raad, het hoogste orgaan van de ziekteverzekering, de begroting van de ziekteverzekering goedgekeurd.

De artsen mochten niet stemmen, alleen toekijken. Marc Moens ontstak in een Dendermondse colère. Milan Roex, (ASZGB) en Dieter Vercammen (AADM) keken ernaar. Daardoor komt de beslissing toe aan de regering zelf. Sowieso wordt de minister de gebeten hond.

Ondertussen lees ik in de ochtendkrant dat er een tekort dreigt aan geschoolde werknemers, meertalige bedienden en dat voor het eerst artsen en verpleegkundigen opduiken in het lijstje met moeilijke profielen. Je zou van minder…

Marc van Impe

Bron: MediQuality

 

 

10:51 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

Post een commentaar