07 oktober 2016

Bang van een gekookt ei

Ik heb een haat-liefdeverhouding met dieetdeskundigen. Ik hou er niet van dat gezond eten ongezond wordt. Een voorbeeld: een diëtist is iemand die dingen verbiedt, terwijl voedselgoeroes laten zien wat je wél mag eten. Ik weet dat die indruk fout is, maar beide partijen doen er alles aan om dat beeld te bevestigen. Daarom word ik entomofaag. Daar hebben beide clubs niets mee te maken.

Ik ben dol op zowat alles en kan geen voedsel bedenken dat ik niet zou willen eten. Sterker zelfs naast mijn liefde voor boter, melk, vlees, vis, groenten en zelfs aardappelen heb ik een onweerstaanbare drang om nieuwe dingen te proeven. In New York at ik in Canal Street rood gebakken penis van een stier. Ik dacht dat ik een variatie op de bekende inktvisringetjes degusteerde. In Den Haag at ik mens, in de vorm van een kruidige pastei van placenta. En in Mali Ston, Kroatië, at ik een paar weken geleden een bordje morsko jaje, of zeevijgen die zoveel jodium bevatten dat ik de volgende eeuw naast een kerncentrale wel overleef. Ik verzamel bijzondere en oude kookboeken en ben voortdurend op zoek naar vreemde gerechten.

Ik heb dan ook niets met kookboeken van de Vlaamse eetgoeroe Pascale Naessens of met de onlinevoedingsadviezen van The Green Happiness. Van Pascale mag ik geen suiker meer eten. En wie green en happy wil worden, moet vooral geen vlees en zuivel eten. Eieren is "de menstruatie van de kip". Ik hou niet van het soort mensen die na hun ochtendlijke yogasessie een alleraardigst avocadoslaatje met rode biet en chiazaad concocteren, of een ontbijtpudding van mango en amandelmelk die 's morgens eerst nog een uurtje moet stollen. Hoe vroeg moet je daarvoor opstaan?

Wat is er fout met een doodgewoon potje Danone, een roereitje of een croissant met aardbeienconfituur? Steeds meer kinderartsen en huisartsen krijgen massa's vragen van ouders die willen weten of ze hun peuter echt beter een bakje vers gekiemd chiazaad mee naar school geven.

Kinderpsychiater Annik Simons waarschuwde vorige week in De Standaard dat de voedingshype gevaarlijk wordt. Ze is specialiste in het behandelen van eetstoornissen in het UZA, en ervaart dat "de enorme focus op gezonde voeding" stoornissen bij jongeren in de hand werkt. "Sommige jongeren willen nooit meer een stuk taart of een koffiekoek eten. Ze schrappen alle koolhydraten uit hun menu, en eten dus ook geen aardappelen meer."

Ondertussen doet zich een nieuw fenomeen voor: ondervoede kinderen die het slachtoffer zijn van een te eenzijdig, hypergezond voedingspatroon. De sukkeltjes krijgen een 'orthorectisch dieet' opgelegd, waarin maar weinig plaats is voor koolhydraten en calcium. Ze krijgen vooral superfoods zoals spelt, gojibessen, quinoa en hennepzaad op het bord. Resultaat: sterke vermagering, verstopping, vermoeidheid, duizeligheid en kouwelijkheid. Diezelfde ouders combineren een fulltime job met een triatlon per week, een cursus mindfulness en een abonnement op een politiek correct weekblad, ze drinken geen alcohol en gaan nooit naar de frituur. Net zoals ze zeker nooit per ongeluk porno kijken.

Ik heb daar in Londen op de New Scientist Live wetenschapsbeurs een oplossing voor gevonden. Ervan uitgaand dat een gezonde voeding bestaat uit 55 procent koolhydraten, 15 procent eiwitten en 30 procent vetten en dat wel eens wat anders wil dan olijfolie, vis, noten en avocado's, schakel ik in de toekomst regelmatig over op entomofagie.

Ik ben dan misschien een rariteit in België maar het consumeren van insecten is dagelijks gebruik in 80 procent van de wereld. In Londen lunchte ik op gebraden krekels, gefrituurde sprinkhanen, cicaden in chilisaus, zwarte mieren die verrukkelijk naar mierenzuur smaakten, diverse soorten keverlarven, zoals die van de meeltor en de neushoornkever, diverse soorten rupsen, zoals de bamboeworm en gebakken wasmotten.

Helaas waren er geen gefrituurde vogelspinnen waarvan de poten naar kreeft smaken en het zalfachtige binnenste zilt-bitter schijnt te zijn. De geleerde vrouw deed enthousiast mee en we genoten van een lichte maar voedzame maaltijd. Als aperitief nam ik een negroni, een cocktail op basis van Campari die zijn kleur ontleent aan een bladluis, uit wiens lichaam en eieren het rode pigment gewonnen wordt. Tenslotte, als we kunnen genieten van andere geleedpotigen, zoals kreeftachtige garnalen en krabben, waarom dan niet van schorpioenen en duizendpoten.

Ik heb trouwens zowel de bijbel als de koran aan mijn kant. Leviticus, het derde boek van de Thora, zegt welke dieren de Israëlieten mochten eten en welke 'onrein' waren. Insecten met springpoten zoals sprinkhanen en krekels mochten gegeten worden. En de eerste christen Johannes de Doper, schrijft het Nieuwe Testament, leefde van sprinkhanen en wilde honing. In Yucatan, Mexico, at ik overigens ooit honingraat met larven en poppen bestrooid met chili en limoensap.

Voor sommige moslims zijn schorpioenen onrein, maar de consumptie van sprinkhanen aanvaarden ze wel. En op Sardinië is de casu marzu, een kaas die gemaakt wordt met behulp van levende insectenlarven, een dure delicatesse.

Tenslotte nog dit: wie een allergie voor huisstofmijt of zeevruchten heeft, zou ook allergisch kunnen reageren op de consumptie van insecten. Die heeft dus pech. Maar ook die wil ik het kookboek Eat Grub van Shami Radia, Neil Whippey en Sebastian Holmes aanraden. Overigens vieren we op 23 oktober in 17 landen voor de tweede maal WEID. De World Edible Insect Day is het idee van de Belgische chef Chris Derudder die iets wil doen aan de promotie van de entomofagie of het eten van insecten.

België was overigens het eerste Europese land dat het consumeren van insecten officieel goedkeurde. Al in december 2013 stelde het Federaal Agentschap voor de veiligheid van de voedselketen (FAVV) een lijst op van tien insectensoorten voor humane consumptie zoals bepaalde sprinkhaansoorten die legaal gegeten kunnen worden.

Marc van Impe

Bron: MediQuality

 

09:46 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.