04 oktober 2016

Werkt autoriteit ontstekingsremmend?

Vanwaar toch die belangstelling voor de psychosociale situatie in de geneeskunde, zegt de dokter die me in mijn intiem Japans restaurant aanspreekt. Zijn er dan geen andere problemen waarmee de arts vandaag geconfronteerd wordt? Artsen zijn toch ook maar mensen met hun mensenfouten ? Is het niet normaal dat er hier en daar een hurk rondloopt die zich bot gedraagt, maar dat betekent toch niet dat hij zijn vak slecht uitoefent ? Zolang de geneeskunde technisch beantwoordt aan de state of the art van de discipline is er niets aan de hand. Toch ?

De consumptie van sushi en sashimi stemt me mild, zelfs als de geleerde vrouw en ik gestoord worden in een conversatie die de grenzen van de wetenschap ver overstijgt. Dus spreken we af dat we hierover eens de koppen bij elkaar zullen steken, maar niet nu.

De volgende dag mailt de geleerde vrouw me een Amerikaanse studie die perfect aansluit bij ons gesprek van de avond voordien. Positieve emoties gaan gepaard met een lager ontstekingsniveau, staat daar zwart op wit. Dat blijkt uit een Amerikaans-Canadees onderzoek bij een studentenpopulatie. De Amerikaanse en Canadese onderzoekers lieten studenten vragenlijsten invullen en speekselstalen afnemen.

Na verdere analyse kwam 'ontzag' naar boven als de emotie met de beste associatie met het IL6-niveau. Ontzag (eerbied of indien u wil, autoriteit) was de enige emotie die het IL6-niveau beduidend kon voorspellen. De zes andere emoties die getest werden, waren amusement, compassie, tevredenheid, vreugde, liefde en eergevoel. De resultaten hielden ook stand nadat persoonlijkheids- en gezondheidsfactoren in rekening gebracht werden.

Een andere studie vond dat ontzag, bewondering en verwondering het meest geassocieerd zijn met lage IL6-niveaus. Vreugde, tevredenheid en eergevoel waren veel minder sterk geassocieerd.

Maar hoe straalt de arts die autoriteit uit, hoe verwerft hij die? Sommige mensen stralen van nature autoriteit uit. Ik denk aan musici, goede acteurs, wetenschappers die zich verschuilen achter onbegrijpelijk jargon maar die in mensentaal ingewikkelde zaken kunnen duidelijk maken. Natuur en creativiteit kunnen dus autoriteit creëren, maar mogelijk is sociaal engagement en gevoel van verbondenheid even belangrijk.

Daarom is het nodig dat een arts, zoals dat ooit in het dorp of de kleine stad gewoon was, zich engageert in het lokale sociale weefsel door culturele participatie, sociale integratie, vrijwilligerswerk in een club, vereniging of zelfs een parochie. Dit kan overdreven lijken maar de arts zou er goed aan doen te beseffen dat er buiten zijn kabinet en zijn racefiets nog een ander leven is.

De Gentse psycholoog Paul Verhaeghe heeft in dat verband een zeer lezenswaardig en interessant boek geschreven, dat uitgebreid in de Vlaamse pers besproken werd. Om te concluderen nog deze vraag: waarom concentreert het psychologisch onderzoek zich zo vaak op negatieve emoties, zoals verdriet, angst, woede en schaamte. Ik ben niet de enige die met deze vraag zit. Graag lees ik een antwoord van de hand van de vele psychologen die mijn geschrift volgen.

De afspraak met de arts is gemaakt. De witte tafel is gereserveerd.

Marc van Impe

Bron: MediQuality

Meer info: http://www.envisionkindness.org/wp-content/uploads/2016/0...

 

12:04 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.