20 september 2016

Waarom controleartsen geen dokter kunnen zijn

Maggie De Block wil langdurig zieken dwingen om aangepast werk te zoeken met mogelijkheid tot sancties als ze daar niet op ingaan. Een deel van de aanpak zijn 7.500 steekproeven die een speciale equipe van Riziv-artsen moeten uitvoeren. De minister heeft gelijk. De explosie van het aantal chronisch zieken loopt parallel met het aantal bruggepensioneerden en andere gecamoufleerde werklozen. Toch enige bedenkingen daarbij. Wie gaat die controles uitvoeren?

Ons land telde vorig jaar 370.400 langdurig zieken. Het aantal langdurig zieken - mensen die langer dan een jaar ziek zijn - is in tien jaar tijd met 64 procent toegenomen. Alleen al vorig jaar is er volgens Securex een toename van 14 procent. Dat kost de overheid bijna 5 miljard euro aan uitkeringen. Volgens Securex gaat het vooral om oudere werknemers. Rugklachten, chronische stress en burn-out zijn de belangrijkste oorzaken.

Minister van Gezondheid Maggie De Block wil langdurig zieken dwingen om aangepast werk te zoeken met mogelijkheid tot sancties als ze daar niet op ingaan. Een deel van de aanpak zijn 7.500 steekproeven die een speciale equipe van Riziv-artsen moeten uitvoeren. De minister heeft gelijk. De explosie van het aantal chronisch zieken loopt parallel met het aantal bruggepensioneerden en andere gecamoufleerde werklozen die de voorbije jaren weggesaneerd worden in privé en overheidsbedrijven. Toch enige bedenkingen daarbij. Wie gaat die controles uitvoeren?

Een voormalige voorzitter van het Riziv zei me ooit, al monkelend, dat zijn inspecteurs-geneesheren de beste van het land waren want door de band genomen hadden ze het langst gestudeerd. Ik klasseer die opmerking onder de rubriek academische humor. Maar het zet me wel aan het denken. Een artsenpraktijk voeren of patiënten controleren zijn twee totaal verschillende zaken. Een vergelijking: voor mijn belastingaangifte doe ik een beroep op een accountant. De aangifte zelf wordt desgevallend gecontroleerd door een belastingcontroleur. De eerste is een vrij beroeper, de andere een ambtenaar. Beiden hebben waarschijnlijk dezelfde financiële opleiding gevolgd. Beiden worden door mij betaald. De eerste via een nota, de tweede via de belastingen. Mijn accountant kan ik bij wanprestatie sanctioneren, mijn controleur niet.

Of neem mijn advocaat en de magistraat. Beiden zijn jurist van opleiding, maar de rechter is geen lid van de balie en mijn advocaat legde geen magistratenexamen af. Kijk ik nu naar de artsen en controleartsen. Beiden zijn medicus van opleiding. Maar de huisarts heeft een eed van Hippocrates afgelegd: nole nocere. De controlearts legt als ambtenaar een eed af tegenover de staat. De inhoud daarvan is totaal anders. Waarom zou de controlearts dan nog een dokter zijn? Of lid van de Orde? Waarom zou hij een Riziv-nummer moeten hebben? Hij is een medicus qua opleiding maar niet in de praktijk. En dat maakt een belangrijk verschil.

Een arts functioneert in een wereld van intellectuele twijfel, wat spanning en onzekerheid oplevert. Bij geneeskunde spelen speculatie, emotie en soms spirituele en psychologische vormen van kenniservaring en waarneming een belangrijke rol. Geneeskunde is altijd voorlopig, onzuiver, onzeker en onaf. Tussen geneeskunde en geneeskunst liggen slechts twee letters verschil. De controleur daarentegen handelt vanuit een absolute administratieve zekerheid. Hij streeft naar het halen van wettelijk vastgelegde eindtermen en niet naar op empirie gebaseerde diagnose.

De controleur functioneert binnen een algebraïsch universum en komt zo tot soms verbijsterende maar ogenschijnlijk logische besluiten. Hij wordt niet gehinderd door kennis van vele zaken, daar heeft hij de specialistische opleiding niet voor, maar hij velt streng en hopelijk rechtvaardig zijn vonnis. De patiënt kan daartegen in beroep gaan. Niet bij een andere arts maar bij de arbeidsrechtbank. Dat zegt genoeg. Noem de controleur dus medicus, maar geen dokter. Een dokter heelt. De arts is een metafysicus, de controleur de dogmaticus. Voor hem geldt Roma locuta causa finita. Een echte arts is nooit zo vast in de leer.

Tenslotte nog dit: De minister wil 25 miljoen besparen? Ze zal behaald worden, daar twijfel ik niet aan. De vraag is hoe en bij wie. Bij de ambtenaar die de laatste drie jaar van zijn carrière zijn gespaarde ziektedagen opmaakt? Bij de vloerder die met een zere rug een paar vierkante meter tegels in je keuken komt leggen? Of bij de juf die met een burn-out thuis zit en toch liever voor de klas had gestaan?

Marc van Impe

 

Bron: MediQuality

08:55 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (1)

Commentaren

Ik ben niet te spreken over de onderzoeken van het RIZIV, noch over het onderzoek en verhoor van de medische expertise.
Ik werd in 2008 gediagnosticeerd door prof. Vanoudenhoven voor CVS en fibormyalgie (het is begonnen met een burn-out die toen niet serieus genomen werd door mijn toenmalige bazin en ik dus te snel terug ging werken).
In 2012 werd ik onderzocht door de dokters van het RIZIV en werkbekwaam verklaard (hun onderzoek stelde echt niet veel voor hoor, het leek er eerder op dat het om een formaliteit ging, om inorde te zijn met de wet). Omdat ik stevige medische bewijzen had die mijn ziektebeeld staven ging ik in beroep tegen deze uitspraak.
Het verhoor bij die medische expertise (aangesteld door het gerechtshof) was niet volgens de regels; zo was deze medische expertiseur uit Mechelen zijn houding sterk intimiderend naar mij toe en stelde hij suggererende vragen. Hij legde mij woorden in de mond die niet de mijne waren en niet kloppen. Toen ik een 2e advocaat consulteerde omdat ik merkte dat het één en het ander niet klopte, heeft deze advocaat mij kunnen zeggen dat de medische expertiseur uit Mechelen mijn medische bewijzen ontkracht heeft (ik citeer mijn advocaat:"de medische expertise heeft gesjoemeld met uw medische bewijzen"). Zo heeft deze medische expertise uit Mechelen bepaalde sterke argumenten van de specialisten _die in mijn voordeel spraken_ achtergehouden en zelfs de woorden van professor Vanoudenhoven omgebogen naar zijn eigen woorden en in zijn besluitvorming nam hij het schrijven over van een huisarts (waarvan hij wist dat dit toch geen draagkracht had gezien deze huisarts geen autoriteit is). Wetende dat de rechter alleen de besluitvorming leest van de medische expertise maakte dat ik geen schijn van kans had (ondanks mijn aantoonbare krachtige bewijzen van verschillende autoriteiten).
Tegelijkertijd deze rechtszaak tussen het RIZIV en mij liep, werd ik door de dienst DGO (Dienst Gespecialiseerde Oriëntatie te Hasselt) gescreend en onderzocht (op vraag van de VDAB - afdeling GTB) om mijn werkbekwaamheid/werkonbekwaamheid te onderzoeken. Volgens de DGO bleek ik absoluut niet toeleidbaar te zijn (dus volledig werkonbekwaam) en tóch beslist de rechtbank in diezelfde week (op basis van het onjuist rapport van de medische expertise) dat ik "volledig werkbekwaam" ben. M.a.g. schorsing van invaliditeitsuitkering. Ik werd dus in het vakje bij de werkloosheidsdienst geplaatst maar dan met bevriezing. Ik sta machteloos want volgens de advocaat kan ik niet tegen de regering op die er alleen maar op uit is om zo weinig mogelijk mensen met CVS en fibromyalgie toe te laten voor een invaliditeitsuitkering.
Dus mijn conclusie is: zolang je kan werken en belastingen afdraagt tel je mee in deze maatschappij. Zodra je niet meer kan werken en niet meer kan bijdragen _omwille van gezondheidsklachten_, dien je je plan te trekken (lees: overleven) en tel je niet meer mee.
Mijn gezondheid is nog steeds niet beter en ik 'overleef' nog steeds ipv kwaliteitsvol leven, maar dan wel met de voortdurende angst als alleenstaande: "hoe lang red ik dit nog?".

Ik heb mijn medische dossiers bewaard, dus ik kan alles aantonen wat ik hier zeg.

Wanneer word ik eens serieus genomen? Wanneer word ik eens echt geholpen en ondersteund???

Dank u om dit schrijven ter harte te nemen.

Mvg.
Carmen M.

Gepost door: Carmen M | 02 oktober 2016

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.