27 augustus 2016

Het privéleven van de dokter

Heeft een dokter recht op een privéleven? Ik dacht van wel. Ik stel deze vraag omdat ik vorige week ermee geconfronteerd werd. We zaten op een Brussels terras, een collega en ik, toen ik aan een paar tafels verder een dokter zag zitten die ik ken. Zou ik haar gaan groeten ? Of misschien wou ze gewoon even genieten van de zon, een glas witte wijn en een tijdschrift?

Nu overkomt me vaker het omgekeerde en ben ik degene die herkend wordt. Dat is uiteraard een consequentie van een blog met een foto erbij. IJdelheid wordt gestraft. Zit ik op een terras in de Ardennen een krantje te lezen en komt er een koppel op me afgestapt en vervolgens ontspint zich de volgende conversatie. Zij: "Ik zeg u dat hij het is." Hij: "Ben jij het echt?" Ik: "U bedoelt?" Hij: "Ik lees uw stukjes." Zij: "''t Is hem."

En dan al naargelang de omstandigheden, en of ik zin heb, zeg ik dat ik mijn broer ben – dat men me eerder al verward heeft met ene Van Impe – of beken ik schuld en ben ik vertrokken voor een gesprek dat alle richtingen uit kan. Nu was het zij die door mij herkend werd. Ik besloot om haar aanwezigheid te negeren. Tenslotte wist ik niet of ze een afspraak had? Of misschien wou ze gewoon even genieten van de zon, een glas witte wijn en een tijdschrift. Ik opteerde voor het laatste en schonk er verder geen aandacht aan. Tot ze een uurtje later bij ons aan tafel stond en vroeg wat er aan de hand was? Waarom ik haar niet was komen groeten? Ik hoorde een gekrenkte ondertoon. Ik was dus fout geweest. Ze had contact gewild.

Op wandel met de geleerde vrouw overkomt het ons wel eens dat een patiënt onze wegen kruist. Bij de wachtrij voor de kassa. In het theater. Op een terras. De geleerde vrouw heeft daar een hekel aan, weet ik. Er is op zo'n moment maar weinig zin in small talk. Ik ben niet anders gewend.

Als de GSM gaat en het is een onbekend nummer, schakelt ze uit. Toen ik in het begin dat we elkaar kenden een collega daarover aansprak werd die boos. "Ook wij hebben recht op een privéleven. Als we geen dienst hebben gaat de telefoon uit." Sommige patiënten hebben het daar moeilijk mee. Voor hen is een arts er voor haar patiënten en bestaat er in de geneeskunde niet zo iets als een ploegendienst. Patiënten eisen het recht op om 168 uur per week ziek te zijn en niet enkel tussen 9 en 5 en op maandag tot en met donderdag omdat de dokter op vrijdag een dag vrij neemt.

Voor hen staat het als het ware in de eed van Hippocrates dat de patiënt omni tempore voorop staat of in ieder geval zou dienen te staan. Op televisie zie ook hoe mooi patiënten en dokters samen optrekken. Die patiënten kunnen hun superdokter altijd bellen. En dat doen ze dan ook. En de dokter neemt altijd op. Bij de loodgieter kom je op een antwoordapparaat hoe hard het water ook door het lek spuit, maar de superdokter gaat door waar anderen stoppen. Dag en nacht. Zeven dagen op zeven. Wat geweldige mannen en vrouwen zijn dat toch.

Ik geloof er niets van. Een leven in dienst van de patiënt? Uiteraard stelt de dokter het belang van de patiënt voorop. Daar heeft hij voor gekozen. Maar heeft hij na zes jaar geneeskunde en daarna nog eens jaren specialisatie, waarbij hij shiften van 48 uur gedraaid heeft en nauwelijks tijd had om aan zijn zichzelf te denken, geen recht op zijn eigen timemanagement? Mag hij als hij dat beslist en zo goed vindt parttime werken? Of zijn telefoon uitzetten als hij geen dienst hebt? Ik dacht het wel.

Ik lees dat de vervrouwelijking van de geneeskunde ervoor zorgt dat het tijdsgebruik in de geneeskunde helemaal aan het omslaan is. Dat vrouwen meer recht op een privéleven opeisen. Die hebben ook een echte relatie patiënt-arts maar niet ten koste van alles. Mannen hebben vaak de neiging in het werk te vluchten. Druk-druk-druk, dan zijn ze goed bezig. Hard op weg naar een burn-out als ze niet oppassen. Vrouwen zijn wat dat betreft vaak verstandiger. Die houden meer afstand.

Dat brengt me bij de vraag of een arts zijn privételefoonnummer aan zijn patiënten moet geven? Draagt dat bij tot de kwaliteit van zijn zorg en loopt hij dan niet het risico zo vaak te worden gebeld, dat hij zichzelf te kort doet? Patiënten hebben soms de neiging te denken dat het alleen over henzelf gaat. Terwijl er zich meestal geen accidenten voordoen, de verpleging en de arts van wacht de situatie prima kan inschatten en er ook de huisarts is die als buffer zou kunnen optreden.

Ik heb met haar een afspraak gemaakt. Ik maak volgende vrijdag een heel uur vrij om eens bij te praten. Over de onderwerpen die zij wil.

Marc van Impe

Bron: MediQuality

 

08:56 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.