16 augustus 2016

Alternatieve geneeskunde: als hoop doet sterven

Het overlijden van drie kankerpatiënten na een behandeling door een Heilpraktiker, een soort ‘natuurgenezer’ in een ‘biologische’ kliniek over de Duitse grens heeft voor een schokgolf gezorgd in het “alternatieve” genezerscircuit. Sinds de dood van een Belgische vrouw (55), en een Nederlandse man (55) en vrouw (43) hebben zich al 26 mensen zich bij de Duitse politie hebben gemeld, omdat ze behandeld werden door Klaus Ross, die tot voor kort een stevige reputatie genoot in het alterneutenwereldje. Sommige Belgische artsen aarzelden niet om hun patiënten die vaak uitbehandeld waren naar zijn kliniek door te sturen. Ze zwijgen nu.

Ze wisten van niets. Ze wassen hun handen in onschuld. Niet alleen in Duitsland, ook in ons land en in de andere buurlanden bestaat er een hele industrie die misbruik maakt van de hoop en wanhoop van zieken die de reguliere geneeskunde heeft opgegeven. Het doet me denken aan een collega, nu twintig jaar geleden, die na de boodschap uitbehandeld te zijn op bedevaart naar Lourdes ging. Hij, de cynische agnost die leefde volgens de regel ni Dieu ni maître hoopte op een wonder in de Pyreneeën.

Het heeft niet mogen zijn. Hij liet zich wel in de kerk begraven. Het was tenslotte zijn leven, zei hij, en het was toch zijn eigen verantwoordelijkheid? Zijn huisarts steunde hem daarin. Maar is dit wel de verantwoordelijkheid van de patiënt? Of moeten patiënten tegen zichzelf worden beschermd? Acupunctuur, osteopathie en homeopathie zijn drie van de zovele ingeburgerde alternatieve geneeswijzen. Maar een beetje alternatieve genezer draait zijn hand niet om voor een portie bowen techniek, quantum touch, Huna, alexandertechniek, Aura-Soma, Compassionate Touch, Bachbloesemtherapie, mesologie, bioresonantie , Reiki, malvatherapie, reïncarnatietherapie, marcostherapie, Reconnective Healing of tachyonenergie. Ik ken zelfs een arts die met de magische krachten van halfedelstenen werkt.

Ik vraag advies aan een aantal van mijn reguliere correspondenten maar er is niemand aan deze noch aan gene zijde van de taalgrens die me een sluitend antwoord wil of kan geven. Het draait hem allemaal rond wilsbeschikking, eigen verantwoordelijkheid, sommigen trekken de redenering door bij de kwestie of de arts moet meewerken aan euthanasie, maar een duidelijk pro of contra krijg ik niet.

"Wanneer is een patiënt klaar?" vraagt mijn vriend de homeopaat die wel zijn mening geeft, zij het anoniem. Hij zendt de patiënten waarmee hij geen raad meer weet door naar de reguliere kliniek. "Maar veel artsen-collega's kunnen niet begrijpen dat uitbehandelde patiënten toch hun laatste heil zoeken in het alternatieve circuit. Voor hen mag de zaak klaar zijn, voor de patiënt is ze dat niet, die legt zich niet neer bij het feit dat zijn laatste levensfase is aangebroken. Die kan zich niet verzoenen met een aanstaande dood, sterker nog, die weigert om de laatste wilsbeschikkingen te nemen. Nee, die wil vechtend ten ondergaan, vaak ten koste van zijn levenskwaliteit en zijn portemonnee."

"Als arts raad ik dat af, maar de patiënt beslist. Sterker nog, ik ga er in zo'n geval van uit dat hij tenminste zélf beslist heeft. Hoe vaak moet ik niet meemaken dat er tot de dag van het overlijden regulier doorbehandeld wordt. Ook al brengt dat niets meer op aan levenskwaliteit en kost dat de sociale zekerheid en de patiënt kapitalen. Vooral in universitaire ziekenhuizen is men in dat bedje ziek."

Volgens de Nederlandse professor Suzanne van de Vathorst, bijzonder hoogleraar ‘kwaliteit van de laatste levensfase en van sterven' aan het AMC in Amsterdam, is het heel lastig om te weten wat valse hoop is. "Hoop op een enorm kleine kans is óók hoop. Dat hoeft niet per se hoop te zijn op beter worden; hoop is ook een vorm van coping. Je moet een onderscheid maken tussen reële en irreële verwachtingen. Een alternatieve behandeling die bestaat uit gezond eten, veel bewegen, bepaalde vormen van meditatie – daar is in principe niets mis mee. Het kan mensen toch een gevoel van controle geven," zegt ze in de NRC.

Maar, "je hoort natuurlijk ook hartverscheurende verhalen van mensen die veel geld storten in een behandeling waarvan je van tevoren al weet: dit gaat niet werken. Dan kan het gevaarlijk zijn om mensen dat soort hoop te bieden." Ze waarschuwt voor de desastreuse gevolgen: "Dat mensen hun laatste geld en tijd aan zo'n behandeling besteden, terwijl ze waarschijnlijk beter nog een laatste reis met de familie kunnen maken, of iets in die categorie. Nogmaals, iedereen is daar anders in, voor sommige patiënten is een laatste strijd belangrijker. Vaak zijn dat mensen voor wie de dood een onbespreekbaar onderwerp is. Sowieso is het belangrijkste dat alternatieve therapieën zieken niet onttrekken aan de reguliere behandeling."

Hoe denkt u daarover?

Marc van Impe

Bron: MediQuality

12:32 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

Post een commentaar