01 augustus 2016

Wat hebben ze te verbergen?

We zitten in het café aan de bocht van de rivier en luisteren naar de radio. De zoon van mijn vriend heeft vast werk gevonden. Na een mislukte studie geneeskunde –omdat papa dat wou- ging hij voor informatica. Hij werkt nu voor een grote Chinese verzekeringsmaatschappij en ontwikkelt algoritmes die ons sociaal gedrag in kaart brengen. Lees: die binnen loeren en kijken wat we over onszelf op Facebook, Google, Whatsapp en andere LinkedIn kwijt willen. En waar de verzekeringsmaatschappij zijn voordeel mee doet.

Er gaat een apocrief verhaal in die technologische kringen: Google en Facebook kunnen dingen doen met onze data die ons bloed zouden doen keren als we ervan wisten. Google en Facebook zeggen dat ze er niet aan denken om dat te doen, maar geloof ik hen?

Ik lees in de News Scientist dat Google dochter DeepMind een contract gesloten heeft met de Britse NHS- ziekenhuizen en zo toegang heeft verkregen tot de –geanonimiseerde, naar men zegt- gezondheidsdata van miljoenen Britse patiënten. Alles, maar dan letterlijk alles weet DeepMind: details over vaccinaties, erfelijkheid, ongevallen, hiv-besmettingen, abortussen, IVF-pogingen, tot en met de voorgeschiedenis van de ouders en nageschiedenis van de kinderen. Deepmind wil hierover niet communiceren. Als er niets aan de hand is, waarom dan zo geheimzinnig doen?

Ik denk aan onze eigen maatschappij "Société de Mécanographie pour les Allocations familiales " die sinds 1939 de data van elke burger opslaat. Aanvankelijk op op ponskaarten en adresplaatjes, nu op in gigantische databanken. Smals, de vzw die door de charmante Frank Robben geleid wordt, bewees van bij het begin dat privacy een details is. De vzw werkte tijdens WO II ongestoord door, verviervoudigede zelfs zijn personeelsbestand. Sinds 1949 werd het pas opgerichte Riziv klant. (https://www.smals.be/nl/content/historiek#sthash.Z3ZaKRbm... ) .

Na de RSZ, het RIZIV en de Rijksdienst voor de Coördinatie van de Kinderbijslagen, wil Smals nu de medische dossiers van elke individuele Belg beheren. Die data zijn een goudmijn die meer ontdekt moet worden. Dat betekent dat als een volgende regering een onvermoede bron van inkomsten wil aanboren om het gat in de begroting voor eens en voor altijd dicht te rijden, er simpelweg toegang moet verkocht worden naar de database in de Koninklijke Prinsstraat.

Voor wie dagelijks met metadata en de analyse ervan aan de slag is, zullen mijn bedenkingen hier belachelijk zijn. maar ik blijf erbij. Op dit ogenblik geven we onze gezondheidsdata veel te snel vrij, en zoals ik al eerder schreef, zonder dat we ons daarvan bewust zijn of dat we daar bewust toestemming voor hebben gegeven. ik denk aan de Britse patiënten van de NHS die net zoals u en ik nu verwacht worden te doen, vrijwillig een waver tekenden bij opname in een ziekenhuis of bij consultatie bij een arts.

Dit kan niet langer. De Britse conservatieve regering verkocht voor miljarden ponden de toegang tot deze data aan Google. Niets belet een volgende Belgische regering hetzelfde te doen. Ik weet, het proces is onomkeerbaar, maar als het dan toch moet dan wil ik mijn deel van de koek.

Op de recentste hackaton van Pfizer was er een geniaal idee dat het niet haalde, maar waar ik me perfect in kan vinden: telkens de data van een patiënt opgevraagd en gebruikt worden ontvangt die patiënt een rechtmatige vergoeding. Een auteursrecht, zeg maar.

Mag ik me bij deze kandidaat stellen voor de beheersmaatschappij die deze auteursrechten gaat innen en verdelen ? Ik heb tenslotte ruim vijftien jaar ervaring als bestuurder van de journalistenauteursmaatschappij JAM.

De heer Robben en de minister van Volksgezondheid en Sociale Zaken weten me te vinden. Mijn vriend de huisarts die tegen zijn pensioen aan zit, wil ook beheerder zijn, laat hij bij deze weten.

Marc van Impe

 

Bron: MediQuality

16:16 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

Post een commentaar