28 juni 2016

Resultaten peiling: "Een derde van Belgische artsen wil laatstewilpil voorschrijven"

In Nederland wil de Vereniging voor een Vrijwillig Levenseinde (NVVE) 'bij wijze van proef' een levenseindepil verstrekken aan ouderen die niet terminaal ziek zijn, maar wel vinden dat ze 'klaar' zijn met leven. De dood als experiment dus. Bent u bereid om de laatstewilpil voor te schrijven, was de vraag die we aan onze lezers stelden. 222 artsen antwoordden op deze vraagstelling, 73 artsen (33%) reageerde positief, 138 negatief (62%) en 11 artsen (5%) hadden geen mening. Die cijfers hadden we niet verwacht.

De vraagstelling gebeurde voor de uitspraak in de Zaak Sint-Augustinus te Diest, bekend werd en kon dus niet beïnvloed worden door de eventuele emoties of gevoelens van sympathie die het vonnis van de rechtbank kon oproepen.

Ter herinnering: in Diest werd een rusthuis veroordeeld omdat ze een patiënt euthanasie weigerden. In deze zaak was de bekende huisarts en gewezen politicus Patrick Vankrunkelsven betrokken partij. "Je zou kunnen verwachten dat artsen sympathie hadden voor deze huisarts," zegt professor Wim Distelmans, "gezien deze in zijn autonoom medisch handelen binnen de muren van een zorginstelling gehinderd werd. Artsen zijn daar allergisch aan."

Maar dat was in deze niet het geval. De enquête werd dus in tempore non suspectu gehouden. En dat maakt de verhouding pro en contra alleen maar interessanter. Bijkomend element is dat er geen verschillen zijn tussen vrouwelijke en mannelijke respondenten, en ook al niet tussen Nederlandstalige en Franstalige artsen. Hoe staat dr. Distelmans tegenover dergelijk initiatief?

"De eerste vraag die ik me stel is of de arts aanwezig is als de pil ingenomen wordt. Als de arts in de kamer blijft, dan is dit zijn medische verantwoordelijkheid. In dat geval gaat het hier in feite om euthanasie," zegt professor Distelmans, "en moet een registratiedocument opgestuurd worden naar de federale commissie euthanasie. Wanneer de arts niet aanwezig is bij de inname van de pil, noemt men het hulp bij zelfdoding en dat roept toch een aantal vragen op.

Zelfdoding is in België niet bij wet verboden, en is dus op het eerste gezicht geen strafbaar feit. Maar volgens sommigen bevindt de patiënt zich in zo'n geval in een noodsituatie. Door de patiënt niet te verhinderen aan zelfdoding te doen (maar integendeel hem hulp bieden (o.v.v. een pil), kan beschouwd worden als schuldig verzuim. Het zal dus van de interpretatie van de rechter afhangen of de arts al dan niet een strafbaar feit heeft gepleegd. Maar er zijn andere vragen.

Als de arts die pil voorschrijft en de patiënt haalt die op voorschrift af bij de apotheker, weet de arts dan wel of de pil goed gebruikt wordt? Om te beginnen weet de arts niet of de patiënt de pil al dan niet genomen heeft. Hij weet ook niet of de zelfdoding gelukt is. De patiënt kan moeten braken en ontwaken uit zijn coma. En tenslotte weet hij niet of de patiënt de pil niet aan derden gegeven heeft."

Op zich heeft professor Distelmans geen problemen met de pil van Drion, zoals de laatstewilpil gemeenzaam genoemd wordt. "Maar zo'n pil zal ook via het internet beschikbaar zijn, wat doe je dan met een achttienjarige die door zijn lief in de steek gelaten werd en die het niet meer ziet zitten?" Normaal gezien zijn artsen redelijk restrictief ten aanzien van zelfdoding.

De bereidwilligheid om deze pil voor te schrijven verbaast dus ook professor Distelmans. In de Verenigde Staten, met name in de staten Oregon, Washington, Montana, Vermont en binnenkort in Californië, is hulp bij zelfdoding wettelijk geregeld. Maar daar blijkt het niet te gaan om een uitweg voor mensen die 'klaar zijn met het leven', maar om een middel dat onder strenge voorwaarden wordt verstrekt aan ongeneeslijk zieke patiënten in een terminale fase.

Het gaat hem om zelfbeschikking. Het middel is bedoeld voor mensen die hun dood zien naderen, die de laatste gruwelijke fase niet willen meemaken maar niet een ander willen belasten met een dodende handeling. In Nederland gaat het integendeel om de patiënten die níét terminaal ziek zijn, psychisch gezond zijn en níét uitzichtloos lijden.

Mensen die zeggen klaar te zijn met het leven en in alle redelijkheid besluiten dat ze er een eind willen maken, maar die geen arts bereid vinden hen te doden. Er is nog een verschil. In de VS kan geen arts worden verplicht aan de wet mee te werken; de NVVE ziet graag dat de dood op verzoek 'gewoon medisch handelen' wordt en dat artsen ertoe kunnen worden verplicht. Dat is voor Distelmans een stap te ver.

Marc van Impe

Bron: MediQuality

13:29 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.