25 mei 2016

Het risico van een geheugen in de cloud

We praten over vroeger. Vroeger is de tijd voor we elkaar kenden maar toen we elkaar konden gekend hebben. Dat komt zo: ik werkte en woonde toen vanuit Amsterdam, zij kwam vanuit het Pajottenland studeren in Leiden waar ik wel eens een hoogleraar interviewde en me nadien in een boekhandel en aanpalend café stortte. Maar dus niet in haar armen, het zou nog een kindertijd duren voor we elkaar tegen het lijf zouden lopen.


Wat deed ik dus in 1979? Ik herinner me alles van 1978. Het leugenachtige interview met rector van de grootste universiteit van ons land, de christelijke lafheid van mij politiek correctie collega's die het communautair verval van België als een fait divers in de krant versloegen. Maar van 1979 niets. Van 1980 herinner ik me de retour van een amoureuze vergissing, een huwelijk en de rest van de verbouwing van mijn leven. Maar uit 1979 geen sjoege. Ik loop naar mijn bibliotheek maar jaargang 1979 van mijn dagboek is spoorloos. Het is alsof een totaal jaargeheugen gewist is.


Misschien ben je vergeten je abonnement te betalen, suggereert de geleerde vrouw. Natuurlijk. Dat is het. Een paar dagen voordien heb ik mijn abonnement op de streamingdienst van Bluesound opgezegd. Wat oorspronkelijk een goed idee leek, 19€ per maand voor eindeloos downloaden, bleek uit te draaien op een grandioze geldverspilling. Om te beginnen schiet me tegen het eind van de maand niets te binnen, van wat ik wil en zou kunnen dowloaden. En dan moet ik me haasten, er speciaal tijd voor maken om te kiezen welke albums en artiesten ik wil bijhouden. Bovendien mis ik het rommelen door de bakken met CD's om precies dat unieke exemplaar te vinden dat in mijn 3.682-delige collectie Dylan en aanverwanten ontbreekt. Maar het ergste blijkt dat alles niet op mijn streamingbox wordt bijgehouden maar ergens in een cloud die voor mij onbereikbaar en dus oncontroleerbaar is. En die nu ik mijn abonnement niet meer betaal ook afgesloten is.


Dat is het dus. Ik heb het lidmaatschap van de cloud van mijn geheugen niet betaald en voor straf heeft de central scrutinizer een jaar uit mijn rijk gevulde leven geschrapt. Het is zoals Frank Zappa voorspeld had: Desperate nerds in high offices all over the world have been known to enact the most disgusting pieces of legislation in order to win votes … I bring you now a special presentation to show what can happen to you . . . The WHITE ZONE is for loading and unloading only. . . if you have to load or unload, go to the WHITE ZONE... you 'll love it... it 's a way of life . . .
Ik word wakker. Er staat een sms: eind mei kom ik naar Brussel, mijn verjaardag zoals je weet.


Buiten wordt het lente, de koffie is nabij, de kat heeft honger. 1979 is er weer. Maar dat is een ander verhaal. Ik lever mijn geheugen niet over aan een of andere centrale kruispuntbank die beheerd wordt door een Peter Sellers clone. Over mijn toekomst heb ik slechts om de vier jaar controle, mijn verleden hou ik echter voor mij. Ik heb mijn abonnement alsnog betaald, zeg ik de geleerde vrouw en vertel mijn droom. Is dit het begin van de grote amnesie? Je maakt je illusies, zegt ze, je bent je privacy allang kwijt. In mijn hoofd speelt de eindtune: the Central Scrutinizer, the examiner searched for clues, is robbing your memory at large… Er bestaat geen toeval. Ik ken nu het risico van een geheugen in de cloud.


Marc van Impe

 

Bron: MediQuality

18:25 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.