28 april 2016

De top 100 van de gezondheidszorg zorgt voor maagzuur

Die middag in een stralend Brussel betraden we het restaurant in een allerbeste stemming, met een exemplaar van de Artsenkrant onder de arm. Want zo zijn we, zelfs als we tijd maken voor het aangename, dan paren we dit aan het nuttige. Dat de editie van die vrijdag ook nog eens de pop-poll van de Belgische gezondheidszorg publiceerde was nuttig en meegenomen. Wat verder in de zaal zat een bekend gezelschap en we hoorden dat de hele top 100 de revue passeerde. Er was tandengeknars en geweeklaag...

Meestal delen we het restaurant met een gezelschap op executive niveau, zowat de enige die van hun groepsverzekering nog buitenhuis mogen lunchen. Zo ook die middag in een stralend Brussel. Mijn charmante gezelschap ging voor een glaasje van het huis en een visje van de grill, ikzelf die minder katholiek ben, zelfs niet op vrijdagen, koos voor een GT en een stukje van de koe met béarnaise. We hadden ons geïnstalleerd bij het raam met zicht op de plek waar ooit een Volkshuis gestaan had maar dat nu een dagelijks toneel is waar het multiculturele Brussel kortgerokte meisjes nafluit, of zoals dat bij sommige subgroepen van onze maatschappij de gewoonte is, charmante complimentjes toe sist.
Toen hoorden we dat we niet alleen waren in het etablissement. Wat verder in de zaal, bij het raam dat zicht geeft op de werkende klasse in de keuken, zat een gezelschap dat ons bekend was. De heren hadden echter geen oog voor de kunsten van de chef en zijn brigade, maar zaten gebogen over dezelfde Artsenkrant. "Ik begrijp het niet," zei een Limburgse stem, "Marc, jij stond altijd nummer twee of drie, en ik haal zelfs de top tien niet. Heb ik me dan niet genoeg geprofileerd met een fijne uitspraak hier en daar?" "Je bent verkeerd vertrokken," herkenden we het sonore geluid van een Vlaamse excellentie, "je moet veel beloven en daarna weinig geven. En niet omgekeerd. Met charisma alleen kom je er niet, dat weet ik uit ervaring."
De derde in het gezelschap zei aanvankelijk niets, maar dan kwam het: "Het is evidence based dat die hele Top 100 een doorgestoken kaart is. Ik ben er van overtuigd dat de statische methode die ze gebruiken niet deugt en we zullen dit in een doortimmerd rapport bewijzen. En anders de zweep erover, zoals we in Congo zeiden."
De vierde man zat met zijn rug naar ons maar aan zijn rijzige gestalte en naar links overhellend hoofd herkenden wij de rechtvaardigste onder de rechten van geest. Het kan zijn dat we ons vergisten, maar het leek wel of hij de hele tijd neuriede. Vervolgens passeerde de hele top 100 de revue. Er was tandengeknars en geweeklaag, er werd met stoelen geschoven en af en toe op de tafel geklopt. Tenslotte werd de rekening gepresenteerd. Die mocht doorgestuurd naar het nationaal secretariaat.
We hebben niet veel gezegd die middag maar goed geluisterd. Zo leerden we dat elk huisje zijn kruisje draagt en dat het oude principe Help u zelve, zo helpe u God in de christelijke beweging nog altijd van toepassing is. We sloten de maaltijd af met een kleintje Marc van Bourgondië, het kan tenslotte niet altijd Van Impe zijn. Ons goede humeur zou ons zeker geen maagzuur bezorgen, wat niet van de andere tafel gezegd kan worden. Bij het buitengaan liepen we tegen een Brusselse burgemeester aan die door de gastvrouw fluks de deur gewezen werd. We stonden weer in de stralende middagzon. En zo werd een aangenaam weekend ingezet.


Marc van Impe

Bron: MediQuality

09:45 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.