25 maart 2016

Terrorisme is effectbejag

Het is angstaanjagend om te weten dat er mensen onder ons zijn die de uitdrukkelijke bedoeling hebben om willekeurig burgers, mannen, vrouwen, kinderen te doden en dat puur voor het effect. Want dat is het doel van terrorisme: het wil effect bereiken, ons schrik aanjagen, in paniek brengen, zodat ons normale leven onmogelijk wordt.

De vloer was bezaaid met puin, overal lag bloed. Afgerukte ledematen verspreid over de vloer. Door de kracht van de explosies waren de plafondpanelen naar beneden gekomen en bedekten ze de doden en zwaargewonden. En dan was er het stof. Sommige  overlevenden schreeuwden. Mensen bespat met bloed, bloedend uit gaten in hun lijf. Anderen maakten op een bijna professionele manier foto's of video. Dan liepen ze naar buiten, naar de drop-offzone.

Anderen liepen voorbij de veiligheidscontrole, de terminals in en zochten hun toevlucht op het asfalt. Mijn ooggetuige is passenger assistent op de luchthaven. Een van de duizenden werknemers uit mijn randstad die in en om de Zaventemse luchthaven werkt. Minder dan een uur later, vlakbij het hoofdkwartier van de Europese Commissie was er een explosie in een metrorijtuig bij station Maalbeek. Pendelaars rukten de deuren open en liepen op de sporen richting Schuman.

Een paar uur later zie ik de ravage. Vermoeid  ogende politiemensen. Paramedici die materiaal opruimen, artsen die documenten invullen. Brandweer rollen hun slangen op. Ontmijners hanteren ingewikkelde apparaten. De wegen naar de vijfhoek zijn afgesloten. Enkel journalisten, hulpdiensten en politie mag erdoor. Aan de bar vijlen reporters hun tekst voor hun stand up bij.

De cameramensen zoeken het meest fotogenieke plekje. De soldaten bij de ingang van de garage van het Berlaymont die ik een paar keer per week voorbij loop, met wie ik een paar woorden wissel, staan er grimmig bij. Ik pik mijn zoon op die gestrand is op weg naar huis. "Wat wij vreesden, is gebeurd," hoor ik Charles Michel. "We werden getroffen door de blinde aanvallen." Onderweg eist Islamitische Staat  de verantwoordelijkheid op.

Hoe leef je verder na zo'n aanslag op je dagelijks leven? Hoe gevaarlijk is ons leven geworden. Een rekensom leert ons dat je in Parijs, waar twee en een kwart miljoen inwoners wonen, je grofweg één kans op 20.000 loopt om het slachtoffer te worden van een terroristische aanslag. In Brussel met 1.2 miljoen inwoners is die kans grofweg één op 40.000. Dit  is niet bijzonder hoog. Je loopt meer kans om bij een verkeersongeval om het leven te komen.

Dat doet niet af aan het feit dat het angstaanjagend  is om te weten dat er mensen onder ons zijn die de uitdrukkelijke bedoeling hebben om willekeurig burgers, mannen, vrouwen, kinderen te doden en dat puur voor het effect. Want dat is het doel van terrorisme: het wil effect bereiken, ons schrik aanjagen, in paniek brengen, zodat ons normale leven onmogelijk wordt.

Het terrorisme wil niets afdwingen, geen vrijlating van gevangenen, niet de inwilliging van eisen, maar is erop gericht om  een wig te drijven tussen de verschillende bevolkingssegmenten van een gemeenschap die eerder naast elkaar, vreedzaam, in het slechtste geval, onverschillig zowel op politiek en sociaal gebied naast elkaar leefden.

In Frankrijk heeft voor gevolg gehad dat rechts zich sterker kon profileren en dat moslims zich steeds meer ongewenst voelen. Wie in die val trapt, geeft toe aan het terrorisme. Daarom verdient het aanbeveling zich waakzamer maar niet irrationeler op te stellen. We moeten ons radicaal tegen de terroristen opstellen. Voor wie dergelijke laffe daden pleegt, past geen enkel mededogen. Geen begrip. Je kan de manier van denken van een potentiële terrorist niet of nauwelijks veranderen. Je moet ze opjagen, vatten en opsluiten.

We mogen ook niet in de val trappen dat we in de strijd tegen het terrorisme onze vaak duur bevochten vrijheden kwijt spelen. Misschien is de grootste verdediging tegen het terrorisme niet het feit dat we demonstratief tot de orde van de dag over gaan, maar dat we ons over onze  werkelijke veiligheid kunnen bezinnen. Terrorisme is ontworpen om ons te misleiden en ons denken te vervuilen. Om terrorisme te bestrijden, moeten we ervoor zorgen dat we het juiste perspectief niet verliezen.

Vandaag staan de condoleances in de krant. Uit de lezersbrieven pluk ik de soms draconische maatregelen die burger voorstelt. Ik herinner me een reportage in Belfast, net na the troubles. De IRA verloor aanslag na aanslag zijn krediet bij de burger. Het resultaat was een moeizaam bevochten vrede. IS staat hetzelfde te wachten.

Marc van Impe

 

Bron: MediQuality

07:08 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.