23 maart 2016

Lastig rouwen op Facebook

Ik ben geen enthousiast gebruiker van Facebook. Om de haverklap herinneren vrienden me er aan dat ze hun pagina veranderd hebben: een nieuwe foto, een bericht over een vogeltje dat ze gegeten hebben, of gered hebben, of gespot hebben. En natuurlijk de herinnering aan hun verjaardag. Eens per week maak ik er tijd voor en stuur ik iedereen die in mijn agenda is terechtgekomen welgemeende felicitaties. Vorige week ging het fout.

In de vaart der volkeren ramde ik een tiental jarigen bij elkaar. Een half uurtje later kreeg ik een boze mail terug. Pas toen drong het tot me door dat ik een overleden collega nog vele jaren gewenst had. Of ik dacht dat ik grappig was?

Ik lees op de website van de BBC dat er binnenkort meer dode Facebookgebruikers dan levende zullen zijn. Die dag is niet meer veraf, verwacht BBC Future. In 2012, 8 jaar na de oprichting van het sociale platform, waren er al 30 miljoen dode gebruikers. Dagelijks neem dat aantal toe, elke dag sterven er namelijk zo'n 8.000 Facebookgebruikers. Facebook is een groeiend en niet te stuiten kerkhof.

Op Facebook kan je behalve feliciteren ook plaatsvervangend rouwen. Sommige accounts veranderen na het overlijden in condoleanceregisters. Boven de naam staat ‘ter nagedachtenis van', vrienden kunnen een herinnering plaatsen. Wee je als je dat vergeet. Ook dat is me al overkomen. Of dat je een verkeerde, lees: niet diepgevoelige boodschap stuurt.

Maar soms weet je niet dat je "goede vriend", "gewaardeerde collega" overleden is. Dan is er, zoals aan de meeste accounts van overleden gebruikers, helemaal niets veranderd. Van deze gebruikers krijg je nog altijd verjaardagsmeldingen of een melding dat je overleden vriend (ooit) iets heeft geliket. Of je ziet felicitaties voorbijkomen van mensen die nog niet over het overlijden hebben gehoord. Er wordt al gespeculeerd dat rouwen anders zal worden door onze postume online aanwezigheid. Ik weet het niet. Ik denk dat de ongevoeligheid alleen maar zal toenemen. Rouwen wordt banaal, zoals de aankondiging van een nieuwe baan of dat men op zoek is naar een nieuwe uitdaging. Een vriend van me stuurde via het Facebook het bericht dat hij "eindelijk vrij, want eindelijk gescheiden" was. Een dag later postte zijn ex nog een paar foto's van hun intiem samenzijn en eindeloos geluk. Op Facebook iemand ‘loslaten' is alleen maar moeilijker geworden.

Marc van Impe

 

Bron: MediQuality

09:05 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (1)

Commentaren

.
Ach, het begint al bij de 'ontwaarding' van onze woorden.
Zoals 'vriend'.
Ik durf het amper op m'n lippen te leggen.

Op Fakebook is vriend gereduceerd tot een getal.
Tja, dan is het ook logisch
dat je er al eens naast telt...

Gepost door: Uvi | 23 maart 2016

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.