17 maart 2016

Blijft de apotheker een winkelier?

De Koninklijke Apothekersvereniging van Antwerpen wil dat apothekers zich omscholen tot farmacoach. Mijn apotheker meldt me trots het goede nieuws. Ik sta voor de balie voor mijn maandelijkse portie medicatie en er moet dringend bijgepraat worden. Ja, mijn apotheker ziet ook in dat het honoreringsmodel stilaan moet aangepast worden. Het kan niet dat men per verkochte doos medicijnen betaald wordt, zij ziet wel wat in de betaling per patiëntendossier.

Maar hoe moet dat dan met een vierentwintigjarige die af en toe een paracetamolletje nodig heeft en verder niets, en een zestigplusser die zijn metformine, insuline, bloeddrukremmers en tutti quanti nodig heeft?  De eerste heeft genoeg aan een goeiedag, de tweede kan bij zijn polyfarmacie wel wat tekst en uitleg gebruiken.

Er loopt duidelijk een grens tussen ‘makkelijke' en ‘moeilijke' medicatie en ik stel me de vraag of voor die eerste groep medicijnen eigenlijk nog wel een apotheker nodig is? Zou het geen redelijke oplossing zijn als die huis-, tuin- en keukenmiddeltjes –een banale omschrijving voor een OTC, ik weet het- gewoon geleverd zouden worden via de post of een besteldienst? Je bestelt online en binnen de 24 uur ligt het pakje bij de voordeur van de patiënt. In het VK of in Nederland haalt de patiënt zijn paracetamolletjes gewoon bij  supermarkt of de drogist en daar is niet meer, laat staan minder, misbruik van OTC's dan in ons land.

De moeilijke medicatie gaat dan weer wel via de apotheker, die als farmacoach het beste medicijn levert op voorschrift van de arts. De Nederlandse huisarts Anna van Poucke, partner bij adviesbureau KPMG Plexus, gaat nog verder:  "Voor indicaties waarbij de stappen tussen voorschrijver en afleveren is gereguleerd en geautomatiseerd moet je je afvragen of daar nog een apotheker nodig is. Het is best voor te stellen dat een patiënt met bijvoorbeeld een eenvoudige keelontsteking of en patiënt die al jaren dezelfde medicatie gebruikt in de toekomst een recept met een barcode meekrijgt. Naast het verkrijgen van medicijnen bij de apotheek kan de patiënt ook terecht bij de supermarkt of de drogist. Daar staat een afleeszuil voor de barcode. Even scannen en het recept wordt overhandigd. Dit gebeurt al in de Verenigde Staten."

Als er een postpunt kan in mijn supermarkt vanwaar ik ook op zaterdagmiddag een pakje naar het buitenland kan zenden, waarom dan geen medicijnenzuil? De logistiek van de farmacie staat dus voor een omwenteling die wel eens verder zou kunnen gaan dan KAVA zich voorstelt. Van Poucke verwacht dat de implementatie een feit zal zijn tegen 2025. "Vooral in de stedelijke gebieden is voldoende schaalgrootte om dit in te voeren. In kleinere dorpen verwacht ik het niet zo snel. Uiteraard moet de wet- en regelgeving hierop zijn aangepast. De apotheker zou een certificerende rol kunnen hebben voor het hele afgiftesysteem. Daarmee zou het een gezamenlijk distributiemodel van apotheek en winkelketen kunnen zijn."

Albert Heijn/Delhaize staat  in de startblokken. Het grote voorbeeld is de Amerikaanse supermarktketen Walmart  die al heel actief is bij het afleveren van medicatie. Ook interessant is de manier waarop de Japanners de veranderende demografie en de daaraan verbonden problemen oplossen: In Japan trekken de jongeren trekken naar de grote stad, inde dorpjes blijven de ouderen achter. Speciaal getrainde postbodes leveren in die dorpen niet alleen de post af, maar nemen ook een kijkje achter de voordeur. Ze  helpen de ouderen om te gaan met het online opvolgen van hun gezondheid. "Dan is het voor de postbodes nog maar een kleine stap om ook medicatie tot achter de voordeur af te leveren," zegt Van Poucke. " Supermarkten en postbodes hebben een ding gemeen: beide hebben al veel contact met de consument. Zij kunnen dat contact verder uitbreiden met tal van diensten. Dus ook op het gebied van medicatie. Maar ik zie ook dat bedrijven die actief zijn op het gebied van facilitaire zaken of bewaking en beveiliging de zorg interessant vinden. Ze ontdekken een nieuwe markt en kunnen vanuit hun eigen kennisbasis proposities versterken en nieuwe ketens vormen waarin ze zorg leveren."

Dat alles betekent niet dat de apotheker buiten spel gezet wordt maar dat er zich nieuwe opportuniteiten aandien. De vergrijzing betekent dat de medicatiestroom toeneemt en ingewikkelder wordt en daar is een intensieve begeleiding nodig. Daar ligt een grote kans voor de apotheker. De eerste lijn diagnosticeert en  schrijft voor, de apotheker begeleidt en volgt de therapietrouw op. Dat betekent dan ook dat de farmacoach zeer nauw moet samenwerken met de huisarts. Er moet een overlegplatform komen waar beide partijen elkaar ontmoeten en kunnen overleggen. In dat model gaat de huisarts zich steeds meer focussen op het stellen van de indicatie en gaat de farmacoach met zijn gespecialiseerde kennis de juiste medicatie bij deze indicatie zoeken.

Marc van Impe

 

Bron: MediQuality

07:42 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.