02 maart 2016

Het seizoen van de mamil begint weer


Met de eerste twee klassiekers van het jaar achter de rug is het seizoen van de mamil weer begonnen. De middle aged man in lycra is uit zijn torpor ontwaakt, heeft zijn benen geschoren, zijn kont ingesmeerd en is klaar voor een nieuw seizoen wielerterrorisme. Mijn vriend het fietsend brein, die zijn dagelijkse kost als medicus verdient en om het jaar investeert in een nieuwe nog lichtere carbon velo, is er helemaal klaar voor.

Hij is een typische mamil, de 50 voorbij, een BMI van 30, gehuld in een belachelijk gekleurd condoom, en met een voorliefde voor donker bier als hij met het peloton afstapt, en vooral ruw in de mond als iemand hem in de weg rijdt. Hij gaat ervan uit dat de verkeersregels niet voor hem en zijn vrienden in het peloton gelden. Zo wordt er naast elkaar gereden op wegen waar je zelfs met een city car niet voorbij kan. En waag het niet te honken! Ik heb het ooit moeten meemaken dat zo'n wielerterrorist me een schop in de rechtervoordeur gaf toen ik de bende eindelijk kon passeren. Alsof hem groot onrecht was aangedaan. Meestal zijn het gebuisde semiprofs die de club aanvoeren, wat maakt dat het tempo hoog ligt, de blinde volgzaamheid hoog en het risico op in elkaar haken en daarop volgende valpartijen hoog.

Vooral als we op weg zijn naar de Ardennen werkt de mamil me op de zenuwen. Het begint bij Rochefort waar de wegen smaller, de bochten bochtiger en de tractors trager rijden. In zo'n landschap dat uitnodigt tot echt chauffeuren, wordt je om de haverklap geconfronteerd met kluitjes van zo'n twintig overjarige Criquielions die staande op de pedalen de hellingen tussen Conrad en de rivier proberen te overwinnen. Gedaan met lekker optrekken, de bocht inschuiven en weer vol gaan. Je rijdt veertig met zicht op twintig paar lelijke billen om een uur later, op het terras van je lievelings café geconfronteerd te worden met mannen die vooral opvallen door hun click-clackzolen en hun private delen die ze belachelijk obsceen voor zich uit dragen. Wat me ook opvalt bij die mamils is hun slechte humeur. Ze lachen niet, ze zijn ernstig bezig met een soort opdracht: het wegrijden van het wintervet, het buikje dat na carnaval zichtbaar is echt, de stramheid in de gewrichten, de kramp in handen en vingers, die ene steenpuist op de kont.

Wat betreft zijn ze niet anders dan die andere groep middelbare pseudo's, de motorrijders gehuld in leder met stiksels, een bandana onder de helm en een snor. En tijdens de week chirurg of politierechter spelen.

Wat is dat toch met die mannen. Kunnen ze in het weekend niet gewoon een baantje trekken in het lokale zwembad. Lekker tegen elkaar zwemmen. Da's pas sport.

Marc van Impe

 

Bron: MediQuality

18:30 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.