24 februari 2016

Chronische Lymepatiënten botsen in ziekenhuizen vaak op een muur van onbegrip (bijdrage)

Patiënten die lijden aan een chronische vorm van de ziekte van Lyme hebben het vaak hard te verduren in ziekenhuizen. Hun klachten worden steevast bestempeld als “vaag”, terwijl er helemaal niets vaag is aan de ernstige spier- en gewrichtspijnen, maag- en darmklachten en de slapeloosheid waaronder velen van deze patiënten lijden. Elly Vandervorst, woordvoerster van Time for Lyme vraagt uw aandacht voor deze problematiek.

In vele gevallen komt de patiënt terecht bij een specialist die de problematiek vanuit zijn specialisatie benadert. Er volgen dan ook vaak reeksen van doorgaans nutteloze onderzoeken. Soms is de patiënt jarenlang aangewezen op symptoombestrijdende medicatie en behandelingen, soms zelfs op nutteloze operaties.

De patiënt raakt echter niet genezen maar heeft wel het gevoel van het kastje naar de muur te worden gestuurd. De soms jarenlange zoektocht en de klassieke symptomatische aanpak zorgen ervoor dat deze patiënten ook zelf aan ‘medische shopping' blijven doen. Zij gaan van arts tot arts, vaak ook met omzwervingen in het alternatieve circuit, hopeloos op zoek naar een permanente oplossing.

De stiefmoederlijke behandeling van de ziekte brengt bijgevolg een zeer hoge maatschappelijke kost met zich mee. Talloze doktersconsultaties, foute behandelingen en overbodige operaties - die echter wel gedeeltelijk worden terugbetaald door de ziekenfondsen - doen het kostenplaatje voor de maatschappij enkel maar oplopen.

Bovendien wordt de toestand van de patiënt alsmaar slechter omdat de ziekte niet doeltreffend wordt aangepakt en verder kan woekeren. Het is net dit uitblijven van een juiste diagnose in de beginfase dat ertoe leidt dat de kosten nadien exponentieel stijgen. Hoe langer de infectie onbehandeld blijft, hoe moeilijker (en dus duurder) het wordt om de ziekte in een laattijdig stadium te behandelen. Daarnaast wordt de kans op permanente restschade steeds groter naarmate een behandeling uitblijft.

Als de patiënt de diagnose "chronische Lyme" vermeldt bij ziekenhuisspecialisten, beginnen deze artsen in de meeste gevallen meteen met tegenspreken en ontkennen. "Chronische Lyme bestaat niet." en "Geen rode uitslag, geen Lyme." zijn de vaakst gehoorde argumenten. In sommige gevallen, als de patiënt al een alternatieve behandeling volgt buiten het ziekenhuis, wordt deze behandeling afgekraakt door ziekenhuisartsen.

Sommige artsen gaan zelfs zo ver dat ze de patiënt aanraden om de behandeling onmiddellijk stop te zetten omdat deze behandeling gevaarlijk zou zijn. Een dergelijke aanpak is weinig bevorderlijk voor het vertrouwen van de patiënt in zijn behandeling.

Bovendien bemoeilijkt het gebrek aan erkenning door de klassieke geneeskunde ook de erkenning van de ziekte in de naaste omgeving van de patiënt. Als de patiënt geen algemeen aanvaarde diagnose en behandeling kan uitleggen aan zijn of haar familie, vrienden of collega's, kunnen deze naaste personen maar moeilijk begrijpen wat er nu precies met de zieke aan de hand is.

Het gebrek aan erkenning door de klassieke ziekenhuisartsen heeft dus zeker een invloed op het gebrek aan erkenning buiten de geneeskundige wereld en kan het sociaal isolement van de patiënt verder in de hand werken.

De erg verontrustende, negativistische houding van klassieke ziekenhuisartsen ten opzichte van de recente succesvolle behandelingen van heel wat chronische Lymepatiënten zorgt dus voor overbodige medische kosten, te dragen zowel door patiënt als maatschappij, zaait onzekerheid en angst bij patiënten en hun naasten die een zogenaamde alternatieve behandeling volgen en werkt het onbegrip van de maatschappij tegenover chronische Lyme in de hand.

De huidige gang van zaken brengt niet enkel het zorgtraject van een grote groep chronisch zieke patiënten in gevaar: het kost letterlijk mensenlevens. Het meest frustrerende in dit verhaal is dat er vanuit de klassieke geneeskunde en vanuit ziekenhuizen dan ook geen enkele alternatieve oplossing of zelfs een poging tot een oplossing naar voren kan worden geschoven.

Elly Vandervorst

Elly Vandervorst is woordvoerster van Time for Lyme (www.timeforlyme.eu), een overkoepelende organisatie van waaruit projecten rond de ziekte van Lyme worden voorzien om zo correcte informatie te verspreiden in de media over ‘late stage Lyme', ook wel chronische Lyme genoemd.

Bron: MediQuality

10:12 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.