05 februari 2016

Als de nood te hoog wordt

Steeds vaker word ik geplaagd door een digitale plas. Ik zit in de auto en het sms-signaal klinkt. Uiteraard moet de boodschap wachten. Vijf minuten later opnieuw sms. Nog één kilometer voor ik bij de brug over het kanaal voor het stoplicht ga staan. De opdringerigheid van de afzender loopt de spuigaten uit. Nu gaat de telefoon over. Waarom ik niet op de sms antwoord? Analoog neemt de druk navenant toe.

De draadloze stress werkt op mijn zenuwen. Het begint vaak 's ochtends met een persattaché die veel te vroeg is opgestaan en die me er wil aan herinneren dat zijn of haar baas die ochtend een persontbijt organiseert. Wie verzint zoiets? In een wereld die begint met stilstand, die pas tegen tienen op gang komt als je richting hoofdstad moet, jaagt men de toch al zo druk bezette journalisten naar persconferenties waar meestal niets gezegd wordt.

Terwijl je op een eenvoudige via mail gestelde vraag vaak dagen moet wachten voor je een nietszeggend antwoord krijgt. e-mail is overigens ontaard van een handige boodschappendienst tot een brievenbus waar de reclamefolders en nepbrieven de echte correspondentie verzuipen. Ik ben geen man van sociale media. Ik wil niet constant gestoord worden door piepjes, zoempjes, belletjes en plinkjes of plonkjes. Ik heb een hekel aan updates en nieuwe programma's. Ik weiger de meeste aangeboden apps. Ik ga overdag niet op facebook, ik Whatsapp niet en zelfs Gmail is me te druk.  Ik gebruik dus geen social media want anders was het helemaal niet meer bij te houden.

Natuurlijk kan ik net zoals de geleerde vrouw doet, de hele dag mijn telefoon uitzetten maar zij heeft een excuus en zoiets doe je in mijn vak niet zo gauw. Om te beginnen omdat het systeem erg verslavend is en ik nu eenmaal van nieuws leef,  en ook omdat mijn smartphone me het gevoel geeft dat ik voortdurend een boodschap dreig te missen. Zij daarentegen presteert het om haar message box maar om de paar dagen te beluisteren. Zo zen ben ik niet.

Ik heb de telefoon gewoon bij en als ik te laat ben dan bellen of berichten ze nog maar een keer. En wie belt met een anoniem nummer moet zelf maar terugbellen. Dat noem ik mijn digitale plas ophouden. Er valt dan een pak stress van je schouders af. En verder ga ik af en toe naar mijn vertrouwd watering hole. Als ik daar gebeld word, ben ik in conferentie. Het achtergrondgeluid zegt genoeg.

Maar soms is de werkelijkheid machtiger dan de verbeelding. Vorige week stond ik na weer eens anderhalf uur file, in de residentie op de lift te wachten toen een nieuw digitaal plasje steeds groter werd. Tezelfdertijd voelde ik een analoog plasje opkomen en dat verhoogde de druk alleen maar. De lift bleef uit. Ik zag en hoorde dat ze op vier hoog een boeiend gesprek aan het voeren waren. Analoog en digitaal moest er dringend wat gebeuren. Was ik blij toen ik in hoge nood de sleutel in de deur kon duwen.

Mijn vriend de piloot gebruikt inlegluiers als hij op missie gaat. Het is even wennen zegt hij. Maar je houdt er een comfortabel gevoel aan over. Op het scherm zie ik wel eens knappe dames op rijpere leeftijd die zumba dansen en heerlijk fris blijven. Misschien moet ik overwegen om voor de boven beschreven omstandigheden een Ontex-moment in te bouwen. Naar het schijnt gaat dat tegenwoordig heel discreet. Ik kan me voorstellen dat sommige chirurgen daar ook voor in zijn.

Marc van Impe


Bron: MediQuality

 

Bron: MediQuality

09:14 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.