29 januari 2016

Dokter 2.0: "Sterk in management en informatica, maar oog voor de patiënt ?"

We praten op de receptie bij over de stand van zaken, zoals dat heet. Het hoge woord wordt gevoerd door een jonge veertiger, neus in de wind, iemand die over iedereen heen kijkt en om de haverklap zijn smartphone moet checken. Want hij zou wel eens ergens kunnen gemist worden. Als urgentiearts spoedt hij zich van vergadering tot vergadering, hij citeert uit jaarverslagen en beleidsplannen, reconversieplannen, afslankings- en expansieplannen, hij voelt zich als een vis in het water onder consultants en experten. Van zichzelf zegt hij dat hij zijn eigen 2.0 versie is. Hij is de man die elke dag in elke kamer de klokken gelijk zet. Maar waar hij het nooit over heeft is de patiënt. Van zo’n mensen vraag je je af waarom ze geneeskunde gestudeerd hebben.

Ik geloof dat dokters geneeskunde zijn gaan studeren vanwege hun interesse in de medische zorg, niet vanwege interesse in management en informatica. Dokters investeren het liefst in medische zaken. Daarom werken ze het best in een  kleine praktijk, waar het veel makkelijker is om snel en adequaat op nieuwe ontwikkelingen in te spelen. Ziekenhuizen hebben de onweerstaanbare drang tot schaalvergroting. Groei is daar ook de norm voor succes. 

En dat heeft zo zijn nadelen:  in een grote omgeving wordt elke verandering al snel een groot en duur project. Bovendien kost het veel tijd en energie om nieuwe dingen op te zetten. Die tijd heeft de dokter niet. Die heeft een overvolle wachtlijst met patiënten, die moet bijleren, nieuwe vaardigheden onder de knie krijgen en heeft zo al geen tijd voor zichzelf of zijn gezin.

Dokters zijn conservatief, oreert 2.0, en hij wil daar verandering in brengen. Maar de weerstand is groot, klaagt hij, soms heeft hij de indruk dat hij in een groot bad drilpudding probeert te zwemmen. Ik weet uit ervaring dat dokters een hekel hebben aan verandering. De mens is een gewoontedier dat er telkens weer in slaagt om de voor meest comfortabele manier te werken. Dat maakt dan ook dat de ziekenhuisarts zijn eigen comfortzone gecreëerd heeft en daar maar moeilijk uit te halen is. Als het altijd zo goed ging zoals het ging, waarom zou hij dan veranderen?

2.0 heeft het over marktwerking. De positionering van het ziekenhuis tegenover zijn environment. Hij heeft het over invloedsferen, rekrutering, netwerking, serviceverlening… De dokters in ons gezelschap kijken elkaar sluiks aan. Ieder van hen heeft een overvolle agenda, patiënten  zat dus, waarom nog meer werk, nog meer patiënten. De wachtlijsten beginnen soms draconische vormen aan te nemen. Ga weg met je marktwerking.

Ik zie het al, dit wordt een oratio pro domo.

Op die manier krijgt hij er geen enkele verandering door.

Heb je je collega's gevraagd hoe zij over jouw plannen denken?, bedenk ik. Misschien zou dat een bescheiden begin kunnen zijn. Begin kleinschalig, vraag de arts én de patiënt wat hun behoefte is, pas je aan en durf te stoppen, bij te sturen en opnieuw te beginnen. Ik wed dat in dat geval geen enkele dokter weigert mee te doen.

Marc van Impe

 

Bron: MediQuality

08:48 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.