06 januari 2016

Skiën tegen depressie

En nu maar hopen dat het nog winter wordt. Nog nooit zoveel depressies meegemaakt als de voorbije weken. Ik denk dat het door het weer komt. Het is veel te zacht voor de tijd van het jaar. Ik ben nog van de tijd dat men geloofde dat er een stevige vorst over al het ongedierte dat onder gras en schors krioelde, heen moest gaan wou je dat er in de zomer nog wat fruit op de bomen stond. Met je hoofd is dat net zo, geloof ik. Er moet een ijskoude wind omheen waaien om al je muizenissen met het mentale afvalverwerkingsbedrijf mee te geven.

Vroeger kreeg je daar nog een dosis middernachtmis bij. En kwamen de herdertjes bij nachte je van je kleingeld verlossen. Nu kan er alleen maar een portie muzak af.


Ik zie mijn gescheiden medische vriend in een café dat naar warme wijn en kaneel ruikt. Alleen die geur al drijft mensen naar de prozac. Hij heeft de kerstdagen op zijn eentje doorstaan. De kinderen kozen ervoor om met de vrienden te vieren. De ex is met zijn collega weg, ergens naar een zuiders land. Hij houdt zich stug overeind. Ik zie hem daar zitten in zijn huis dat nu als een te grote jas na zijn psychologische vermageringskuur rond zijn ziel slobbert.


Een glas veel te dure premier grand cru. Een snee reebout grand veneur van Chez Rob. Het Weihnachtsoratorium BWV 248 - Cantate no.1 door Combattimento Consort van Amsterdam door de streamer gestraald. Een kasjmieren trui om de schouders, comfortabele slippers aan de voeten. De haard laait. Verder is er niemand in huis. Gezellig. En helemaal doen wat hij zelf wil.


Nu wil hij een glas Guinness, nee, twee. Hij blijft overeind, zegt hij, hij staat nog altijd recht.


Ik zeg hem dat hij goed fout bezig is. Uit ervaring weet ik dat je bij een depressie naar de diepte toe moet buigen, alsof je je in de afgrond wil storten. Wie stug overeind blijft, glijdt alsmaar dieper de ellende in. Het is net als skiën, zeg ik, je moet tegen je natuurlijke reflex ingaan en met je hele lijf naar beneden gaan. Pas dan controleer je je snelheid en ga je voor je de afgrond in skiet, met een boogje omhoog de helling weer op. Pas dan zie je aan welke afgrond je ontsnapt bent.


Skiën, mompelt hij en bestelt nog een Guinness, zijn lichaam zegt nog nee maar zijn geest begint op te klaren. Veel beter dan mindfulness, je eens lekker wentelen in je verdriet. Op de schouder van een vriend uithuilen. En dan je neus optrekken en doorgaan. Gelukkig is hij met het openbaar vervoer gekomen.


Nu bedenk ik me waarom, vroeger, toen de scharnieren nog niet kraakten, ik me zo goed voelde na een weekje skiën. Het was een vorm van masochisme, van plezier beleven aan iets wat ik eigenlijk niet wilde doen. De berg overwinnen, niet door hem te beklimmen maar door hem af te glijden.

Waar loop je heen, vraag ik. Hij is een brochure halen.


Marc van Impe

 

Bron: MediQuality

09:06 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.