22 december 2015

De rotte appels liggen al dertig jaar in de mand

Ik kijk niet vreemd op bij het bericht dat er in onze Belgische ziekenhuizen een miljoenenfraude wordt gepleegd met CT-scans. Waar ik al evenmin van opkijk is dat de overheid niet moet rekenen op de inspectiediensten van het RIZIV om die misbruiken van de ziekteverzekering op te sporen. Dat komt omdat deze fraude een fundamenteel deel uitmaakt van het financieel beleid van onze ziekenhuizen.
Nu pas, sinds er werk gemaakt wordt van de voorbereidingen van de verandering van het financieringsmodel , iets wat nog een hele legislatuur in beslag gaat nemen, maakt de DGEC er werk van. En dan nog, als je leest dat Raf Mertens, algemeen directeur van het KCE, en gewezen hoofd van de studiedienst van de CM, nu vergoelijkend zegt dat er in de diagnosesector en de medische beeldvorming nog veel overconsumptie blijkt te moeten worden aangepakt, dan trek ik mijn wenkbrauwen op. "Al is dat natuurlijk iets anders dan fraude. Maar overconsumptie aanpakken kan ook veel opleveren." Het is dus geen fraude dat de ziekenhuizen plegen, het is overconsumptie.
Dertig jaar geleden toen  de geleerde vrouw haar klinische carrière begon in een groot West-Vlaams ziekenhuis, werd ze na een paar maanden door de directie op de vingers getikt: ze had een nieuwe digitale EEG-machine gekocht, deze moest dus ook opbrengen. Elke patiënt had toch recht op een EEG? Of niet soms. En wou ze astablief ook solidair zijn met al haar andere collega's en wat meer patiënten doorsturen…
Toen ze het ziekenhuis verliet kwam er een eis voor bijbetaling achteraf wegens onvoldoende technische prestaties. Bij het RIZIV noch op het kabinet Dehaene kwam er enige reactie op een klacht hierover. Het proces tegen het ziekenhuis verloor ze want oordeelde de rechtbank: dit waren de us et coutumes van de regio.
Een paar weken geleden nog sprak een Nederlandse arts, die hier aan een doctoraal werkt, er zijn verwondering uit over het feit dat patiënten in zijn universitair ziekenhuis telkens weer dezelfde routine onderzoeken moeten ondergaan. Dat kon toch veel eenvoudiger? Hadden ze daar geen EMD voor?
Dirk van Duppen , van Geneeskunde voor het Volk, legt de vinger op de wonde: "Hoe meer onderzoeken, des te meer inkomsten voor het ziekenhuis en de arts. Dat lokt misbruiken uit."
De liberale minister zegt dat de rotte appels eruit moeten, ze kan beter de ongeschonden appels eruit pikken en anders de hele mand weggooien.
De DGEC die samengesteld is uit ex-kaderleden van de ziekenfondsen die dus ziekenhuisbeheerders, zijn en in hetzelfde bedje ziek, zal nog veel werk hebben om niet de fraude maar de overconsumptie tegen te gaan. 

Marc van Impe

Bron: MediQuality

Version Française voir: Fraude aux CT-scans: "Les pommes pourries sont dans la corbeille depuis trente ans déjà"

12:22 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (1)

Commentaren

Ik zal hier dan nog maar eens aanhalen wat ik met mijn aan Alzheimer lijdende moeder beleefde . Ik weet het : het is anekdotisch.Maar daarom niet minder exemplarisch en typerend voor de in voornoemd artikel aangehaalde problematiek.Mijn moeder werd formeel door een bekwaam en gespecialiseerd neuroloog gediagnosticeerd met Alzheimer.Over de diagnose bestond geen enkele twijfel.Ze had al de hele rimram van praktische en technische, ct-scan inclusief, onderzoeken achter de kiezen toen we te horen kregen dat ze eerst nog drie weken in observatie in psychiatrie moest, gevolgd door nóg enkele maanden elders in de psychiatrie, vooraleer ze kans maakte op een degelijke opvang in een geschikte instelling.Dat werden dus drie weken op Sint-Pieter te Leuven, op een verdiep van een gebouw dat al jaren op de sloop wacht en enkele maanden in Lubbeek in een psychiatrische opvang waar men in de jaren tachtig nog mensen aan de muur vastbond.In Lubbeek werd mijn moeder ,die haar ganse leven zelfstandig is geweest in alle betekenissen van het woord, net als de overige patiënten trouwens, verplicht de ganse dag op dagzaal te blijven zitten.Rusten op de slaapkamer was verboden,'want de patienten moesten worden gekadreerd'.Hoe je iemand van over de tachtig kan kadreren die daar niet meer de neurologische capaciteiten voor heeft is tot op de dag van vandaag voor de wetenschap en voor iedereen met een greintje gezond verstand, een compleet raadsel.Zoals ik al aan mijn theewater van de eerste seconde voorvoelde:al die ellende veranderde niks komma nul aan de therapie, noch de diagnose, noch de medicatie.Mijn moeder heeft er serieus van afgezien, dat wel.Daarna mocht ze eindelijk naar 'De Wingerd', een instelling die in een normale wereld qua concept en opvang al lang een prestigieuze prijs had moeten krijgen en nog tot één van de weinige initiatieven in België behoord waardoor, in ver achter ons liggende tijden, onze gezondheidszorg enige verdiende internationale weerklank verwierf.
Het was mij ook van de eerste seconde duidelijk dat de ganse démarche alleen tot doel had de steeds groeiende koek van geriatrisch gerelateerde pathologieën, netjes te verdelen onder de actoren, in dit geval de KUL, die vinden dat ze daar recht op hebben.De klassieke Belgische verzuiling en de bestuurlijke implicaties doen de rest. Voor de KUL zal het feit dat we de laatste 35 jaar maar liefst zeven CD&V Ministers van Volksgezondheid en acht voor Welzijn en Gezin in de Vlaamse regering hadden en hebben , daar zeker niet vreemd aan zijn...

Gepost door: Michel Jacobs | 22 december 2015

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.