21 december 2015

Een kwestie van het juiste geloof

Ik denk dat ik meer Joods dan katholiek ben. Die gedachte komt zo: Ik lees in The Wall Street Journal die op de bar van mijn geliefde watering hole aan het Berlaymont is blijven liggen, de adviescolumn van de Amerikaanse hoogleraar Dan Ariely, die de auteur is van Predictably irrational. Alleen al voor de titel wil ik het E-book downloaden. Ariely zegt dat zijn lezers niet willen horen wat ze moeten doen, maar dat ze willen weten hoe ze over hun probleem moeten nadenken. Hij hoopt dat mensen dan minder fouten gaan maken. Want de meeste tragedies in ons leven creëren we zelf. De vragen die Ariely krijgt zijn niet min.


The Wall Street Journal is dan ook geen krant voor lachebekjes en sensatiezoekers. Hier wordt serieus doorgeboomd. Zo vroeg een lezer of hij, nu hij verlamd was geraakt, zelfmoord moest plegen. Ariely, die zelf een zwaar ongeluk overleefde – hij werd als tiener voor zeventig procent derdegraads verbrand- gaat zo'n antwoorden niet uit de weg. Net zoals de vraag of het fout is seksuele fantasieën te hebben over vrijen met een ander terwijl je je partner verwent. Heikel onderwerp waarover ik het met mijn vriend de psychoanalyticus wel eens gehad heb. Diens antwoord is gewoon zijn fantasie in realiteit om te zetten. Ariely beantwoordt de vraag aan de hand van de twee religies: het katholicisme en het judaïsme. Voor katholieken zijn de gedachten zondig. Voor de Jood zijn ze vrij. Wat is het ergste, schrijft Ariely, dat je fantasieën hebt of dat je partner die niet kent? En als je dat zou willen, hoe kan je die het best vertellen? Sommigen verdedigen de stelling dat dagdromen meer over het diepste zelf vertellen dan andere gedachten, omdat je die laatste kan beïnvloeden. Wel zegt hij dat mensen eerder voor comfort en veiligheid zullen kiezen, terwijl risico's nemen en experimenteren vaak beter is.


Dat brengt me bij een oude vriend die toen hij de mid-vijftig naderde weg wou uit de sleur en de drukte van dit dagelijks bestaan. Hij verkocht have en goed, stopte zijn drukke praktijk, volgde een kookcursus, schoolde zich bij tot vinoloog en vertrok naar de Cevennes om er een B&B uit te  baten. De oude vrouw hield het snel voor bekeken. De nieuwe vrouw hield het snel met een gast. Na twee jaren sleur en eenzaamheid op een berg keien, en af en toe iets met een scharrel die geen woord Belgisch begreep, zit hij terug bij mij op een terrasje aan de Zavel. Aan de ijzeren tafel op het bijverwarmde terras zit hij; eind-vijftig, klein, gespierd, het gezicht gerimpeld, verbrand, met een dun snorretje. Hij trekt aan een Gitane. Zegt om de haverklap, quoi, en stelt dus alles in vraag. Of ik toevallig geen enkelvoudige vriendin in de aanbieding heb? Hij is alle illusies armer, wil terug aan de slag in een kliniek maar ergert zich nu al aan alle potentiële collega's en heeft een ontwikkelingsfase bereikt die ik liever niet haal. Voor hem geen dromen meer. Hij kijkt onbeschaamd de Brusselse ingenues na die in het warme herfstweer hun hoge in zwarte nylon gehulde benen tonen. "A thing of beauty is a joy for ever" begint John Keats' gedicht "Endymion" uit 1818. Oscar Wilde, maar dat was een Ier en geen Jood, zou daarvan (kunnen) gemaakt hebben " A dirty mind is a joy forever." Maar is dat werkelijk zo? Aan mijn vriend te zien houdt hij daar weinig plezier aan over.
Ariely is er nog niet uit, en ik ook niet, maar ik neig naar het Jodendom.


Zijn nieuwe boek Irrationally yours, een bundeling van zijn Wall Street columns is net uit. De Nederlandse versie Ariely weet raad, verschijnt bij Maven Publishing en kost 17.50€.

Marc van Impe

Bron: MediQuality

Version Française voir: A chacun sa solution

16:54 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.