20 december 2015

Nieuwjaarswensen

De recente dagen is het klimaat erg verruwd. Het is halfdrie en de telefoon gaat. De beller is onbekend, maar het dialect is onmiskenbaar. Nummer anoniem. Aanleiding daartoe is een column over euthanasie en een bericht over het beleid van minister Maggie De Block. Daarom dit. Wie tegen de haren in gestreken wordt, voelt tenminste dat hij een hoofd heeft.

Het is niet aan ons om de persoon van een minister te verdedigen. Maar wie pleit om een cordon sanitair rond de minister te leggen, doet er goed aan te bedenken dat de voorbije dertig jaar -  sterker, sinds de artsenstaking van 1964 - er geen enkele minister van Volksgezondheid geweest is die enige ervaring had met geneeskunde.

We hadden achtereenvolgens een advocaat, een mijnwerker,  een economist, een vakbondssecretaris, een magazijnbediende, een accountant, een kaderlid van de mijnen, een gemeentebediende, een scoutsleider, een natuurkundige, een advocate, een leerkracht aardrijkskunde, een licentiaat politieke en sociale wetenschappen, een ambtenaar, een socioloog, een jurist, een handelsingenieur, een politieke wetenschapper, nogmaals dezelfde advocate, en nu dus (eindelijk) een huisarts.

Uiteraard groeit dan de verwachting dat die huisarts, net als al haar voorgangers vooral oog zou hebben voor de belangen van de politieke eigen kaste en dat ze –zoals haar voorgangers niet gehinderd door enige kennis van zaken- het liefst en stoemelings beslissingen zou nemen die convenabel zijn voor bepaalde belangengroepen. Zij die dat verwachtten, dwalen. Ze zullen zich nog vaak ergeren, zoals ondergetekende zich ergert. Maar zo gaat politiek. Wat nu wel zeker is, is dat er enige metier achter schuilt, als huisarts en als politica.

Wat de auteur van deze column betreft: hij is lid van geen enkele club, en het zou van teveel pretentie getuigen om te mogen stellen dat hij enige invloed zou hebben op ons politiek, sociaal noch cultureel leven. De auteur beschikt wel over een ruim netwerk.
 
Vanuit zijn hooggelegen schrijfkamer kijkt hij uit op de vier windstreken en ziet hij 's ochtends Laura opstaan en 's avonds weer naar bed gaan. Niet iedere briefschrijver heeft dat geluk. Die is van het zijtje. Iemand die leeft met zicht op zee en dus enkel het deprimerende beeld ziet van weer een dag die teneinde is, gaat nu eenmaal minder opgewekt door het leven.


Ik wens u een opgeruimd nieuw jaar.

Marc van Impe

Bron: MediQuality

Version Française de ce blog : Nos voeux de Nouvel An

 

15:31 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (1)

Commentaren

de block wil langdurig zieken terug aan het werk, haha. ik ben al 18 thuis, cvs ziek. ik kan met moeite een keer per week voor twee uurtjes naar het buurtwerk gaan. enige job die ik mij zie doen is matrassentester maggie. en zo zijn er velen; of op m'n werk een bed en een laptop, dat zie ik me ook wel doen.

Gepost door: hilde maes | 20 december 2015

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.