27 november 2015

Seksueel geweld en artsen in opleiding

"Hij was de meest attente man op mijn dienst, hij maakte tijd voor me, verdedigde me bij de casussen die we moesten bespreken. Tot die avond: ik had een van de zoveelste driedagen wachten. Rond elven kwam hij nog even binnenlopen. Ik was in opleiding in een perifeer ziekenhuis. De verpleging was aan haar koffiebreak. Hij wou iets bijzonders met mij bespreken. We liepen de gang op. Achter de hoek was de linnenkamer, die deur stond altijd tegen. Hij duwde me binnen..."
"Het duurde alles bij elkaar nog geen vijf minuten. De dagen daarop merkte ik dat hij bespreking agressief was, alsof hij me in de hoek wou duwen. De tweede maal dus. Ik zie hem nu soms terug op bijscholingen. Een oude lelijke meneer. Die meneer is nu een neuropsychiater op leeftijd en slijt zijn laatste dagen in de luwte van een perifeer ziekenhuis."
Nadat Anke Laterveer haar verhaal over aanranding deed op haar blog en televisie, deed ze een oproep om ervaringen met seksuele intimidatie, aanranding en verkrachting te delen. Het blijkt van alle klassen, tijden en opleidingen te zijn. Ook wij kregen verschillende reacties binnen. Je gaat de vraag stellen of er werkelijk een djin zit in dat reptielenbrein dat bij nogal wat mannelijke exemplaren van onze species overontwikkeld is. Nu de MWAB  november een studiedag over gender en brein organiseert is het passend en billijk hier even aandacht aan te besteden.
Bij het begin: de Nederlandse cabaretière Anke Laterveer leerde een man kennen op een datingsite en na een lange chatsessie kon hij haar overhalen om bij haar thuis af te spreken. Hoewel Anke Laterveer zich ongemakkelijk voelde bij het idee een vreemde in haar huis uit te nodigen, zwichtte ze na lang doordrammen toch. 'Ik vertel over hoe hij aan mijn kleren trok, aan me zat, me zoende en zei dat ik gewoon even mee moest werken. Dan was het zo voorbij. Ik zeg niets over hoe vaak ik die zin al gehoord heb', schrijft Anke Laterveer op haar blog. Anke deed aangifte bij de politie maar omdat er geen bewijzen waren en de jongen op eigen initiatief wegging, kon er enkel huisvredebreuk worden aangegeven. Voor de aanranding gaat hij vrijuit.
In het Nederlandse televisieprogramma Pauw deed Anke Laterveer haar verhaal. Ze sprak over de aanranding, de posttraumatische stress die haar achteraf kwelde en de walgelijke 'jouw woord tegen dat van hem'-mentaliteit waar ze op botste toen ze aangifte deed. Haar verhaal liet niemand koud. Samen met een vriendin lanceerde Anke Laterveer de hashtag #ZegHet. Een heel simpele aansporing voor een heel moeilijk maatschappelijk probleem: seksueel geweld. Duizenden openhartige tweets volgden. Het probleem werd eerder dit jaar al aangekaart op Belgische sociale media met de hashtag #WijOverdrijvenNiet. Na haar krachtig stuk 'Mijn naam is niet Hey Sexy' trapte blogster Yasmine Schillebeeckx die momenteel een boek schrijft over seksisme ('Echte vrouwen bestaan niet' , samen met blogster Annebeth Bels en anderen (Amelie Mangelschots, Romina Verwichte en Jolien Voorspoels) mee #WijOverdrijvenNiet in gang.
Dokters zijn ook mensen en niets menselijks is hen vreemd. Vreemd gaan dus ook niet. Maar dat betekent nog niet dat men een gezagspositie mag misbruiken. Het excuus dat ik de voorbije decennia telkens opnieuw hoor is dat "ze" flirtte. Voor de goede orde. Flirten mag. Er zijn hele bibliotheken volgeschreven, tientallen opera's gemaakt over flirten en zijn consequenties.
Maar flirten betekent niet dat iemand jou achteraf iets verschuldigd is. Niemand heeft recht op een anders lichaam. Als iemand een grens overschrijdt: zeg het. "Zeg het tot iedereen het hoort. Je overdrijft niet," zegt Anke Laterveer. Seksueel geweld bij artsen in opleiding blijkt nog altijd een probleem te zijn. Het  wordt tijd dat men daarvoor een eigen meldpunt opzet. Ik overdrijf niet.

Marc van Impe

 

Bron: MediQuality

15:51 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.