08 oktober 2015

L’Enfer, c’est les Autres

Ik lees in een oude krant voor artsen dat de opperdoes van het Riziv de uitkomst heeft gevonden voor huisartsen aan de rand van een zenuwinzinking. Niet films kijken van Pedro Almodovar, wat bij mij uitstekend helpt als ik ondanks de hoogte alleen maar diepte zie, maar het collectivisme, dat is de oplossing. Ri De Ridder is als Jeremy Corbyn een adept van de oude marxistische school die een hekel heeft aan het individu en die gelooft dat de controle en de aanwezigheid van het algemeen heilzaam is voor lichaam en ziel. Artsen die een burn-out dreigen te krijgen kunnen dit het best vermijden, aldus De Ridder, door in een groepspraktijk te werken. De Ridder kan het weten want hij begon zijn carrière in een doktershuis voor het volk en liep daar weg van zodra hij een carrière in de politiek voor zich uitgetekend zag en aan de lange mars door instellingen kon beginnen.

Je hebt zo van die mensen die van kindsbeen af graag in een grote massa achter een vlag aanlopen. De droom van elke vlaggenvolger is ooit zelf de vlag te mogen dragen, en de ultieme wensgedachte is rustig in het Volkshuis te kunnen blijven zitten en beslissen hoe laat de stoet uitgaat en wie er mee mag lopen.

De geneeskundigen voor het volk zijn tegen een solistisch, rijk gevuld, actief huisartsenbestaan maar willen een gepland dagschema, liefst met evaluatievergaderingen, overlegmomenten en small talk en geflirt bij de koffiemachine.

Ik spreek daarover met een vriendin die in een dergelijk huis werkt. Het begon mooi en vol idealisme maar nu zijn er personeelsleden in vaste dienst die zwanger- en ouderschapsverlof vragen en daar recht op hebben, een onderhoudsploeg die maandelijks een factuur stuurt en verzekeringen, energierekeningen en klusjesmannen die moeten betaald worden, gemeentelijke taksen en onverwachte overheads en jongere kandidaat collega's  die vooraf willen weten hoeveel bijscholingsdagen ze krijgen.

Zij heeft zelf een minimaal aantal weken zwangerschapsverlof genomen, klopt regelmatig administratieve overuren en loopt op haar tandvlees. Het is druk, druk, druk. Ze ziet minder patiënten maar heeft meer meetings, ze weet exact hoe lang een consultatie mag duren, en geen minuut langer, ze mist haar oude ochtendroutine met een kop koffie, een man en twee kinderen en een krant, en ze durft geen nieuwe ietwat luxueuzere auto want dat past niet bij het beeld van de groepspraktijk. Ze heeft een hekel gekregen aan patiënten die niet beter willen worden en zich fixeren op hun klachten.

Kortom het is tijd voor een radicale verandering, zegt ze. Ze wil –nu ze ouder wordt- weer solo gaan. Ze is al het geleuter over time management beu, ze kan geen lijn ideologie meer verdragen en ze wil de ring met die mooie diamant- die ze voor haar huwelijksverjaardag gekregen heeft- eindelijk ook overdag dragen.

Ik heb haar een oude Gallimard editie van Huis Clos cadeau gegeven. Zoals Garcin zeg ik haar: l'Enfer, c'est les Autres.

Omdat  Marx en het industriële tijdperk achter ons liggen, toen alles nog om productie draaide, nemen we de teugels van ons bestaan opnieuw in eigen handen. "Als het niet zo lelijk was," zegt ze, "zou ik zeggen dat ik de eerste tijd geen dokter meer wil zien."

Dat is nu iets dat ik nooit zou zeggen.

 

Marc van Impe


Bron: MediQuality

15:04 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.