14 april 2015

De pest in het ziekenhuis

Eén op de twee ziekenhuisartsen zou niet in staat zijn om tot de pensioengerechtigde leeftijd van 65 jaar te werken. Dat moet blijken uit een rondvraag van professor Lode Godderis (KU Leuven-IDEWE). Godderis stelde vast dat er een positief verband bestaat tussen de emotionele uitputting van ziekenhuisartsen en hun bereidheid om tot 65 jaar te werken. Maar dat er ook factoren zijn die een burn-out kunnen voorkomen.

Hij noemt daarbij autonomie, het optimaal inzetten van de vaardigheden van de arts en sociale steun tussen de artsen. Zeventig procent van de artsen gaf aan dat zijn vaardigheden onderbenut zijn omdat ze te veel administratieve en andere taken moeten verrichten. Wat Godderis vergat te meten, is hoe het sociale klimaat binnen ziekenhuizen zich ontwikkeld heeft tot dat van een ministerie.

Het eerste verdiep praat niet met het tweede. Er worden grappen uitgehaald die in zelfs een aflevering van The Office zouden misstaan. Niet zelden schept de directie en het niveau daaronder er genoegen in om irritatie en ergernis op te wekken, terwijl ze ondertussen vrolijk plaatjes ophangen met boodschappen als de Tien geboden, de Twaalf Werken, het Grote Doel als was een ziekenhuis de scène van een realityshow.

De klaagzangen die we hier horen opstijgen, maken deel uit van ons leven van elke dag. Maar daarom houden ze nog geen steek. Een voltijdse baan binnen het ziekenhuis, een stukje privé consultatie, de administratieve overlast, een huis dat afbetaald moet worden, een kind dat moet rondgereden worden, een kookclub, fietsen in het weekend en een partner die aandacht vraagt en als het kan ook even meer wil. Het leven zoals het is. Vroeger zei men dat men karakter moest hebben om zo'n leven succesvol te eindigen. Geneeskunde is een roeping. Ik zie de obituaria in de krant, velen worden eerder geroepen. Maar dat komt niet alleen door de zelfgekozen sociale stress. 

Ik zie een parallel met het onderwijs. Ook dat is een roeping. Ooit een eervol ambt, zoals geneeskunde. Nu vaak een bron van frustratie en deceptie. Twaalf jaar geleden schreef ik een boek voor de uitgeverij Halewyck met als titel De Pest op School (ISBN10 9056174991). Dit was het relaas van de stille guerrilla die leerkrachten elke dag opnieuw in de Vlaamse scholen tegen elkaar voeren.

Het verhaal van voorkruipen, vleien, bot machtsmisbruik, syndicale inertie, morele lafheid en politiek gekruip. Het verhaal ook van geëngageerde mensen die aan die misselijke praktijken ten onder gaan. Jaarlijks zijn honderden leerkrachten het slachtoffer van pesterijen, niet van hun leerlingen maar van hun directie en collega's. De roep om een ombudsdienst werd steeds sterker.

Maar daar hadden de minister van Onderwijs noch de inrichtende machten toen oren naar. Het heeft 12 jaar geduurd tot deze regering aan het bewind kwam voor er enige reactie kwam. De ‘Guimardstraat' en de ‘Koepel' hadden wel andere dingen aan hun hoofd. Begin van dit jaar bleek nog altijd dat één op negen leraars gepest wordt. En dat de grootste boosdoeners nog altijd de collega's en directies zijn.

Nu wil de N-VA een meldpunt opzetten voor wie met zijn klachten niet weg kan. Het wordt tijd voor een follow up De Pest in het Ziekenhuis. Maar voor de artsen is zo'n meldpunt niet nodig. Er is de IDEWE, die in elk ziekenhuis zijn vertegenwoordiging heeft, een meldpunt op zich. Het wordt tijd dat deze Belgische Externe Dienst voor Preventie en Bescherming op het Werk, die medisch toezicht en risicobeheersing organiseert, zich ook bij de artsen manifesteert.

Bij de ‘Guimardstraat' liet Peter De Gadt alvast weten wat aan deze toestand te willen gaan doen. Geneeskunde wordt nu eenmaal niet bedreven volgens de regels van een Japanse gevechtsport.

Marc van Impe

 

Bron: MediQuality

11:56 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.