13 april 2015

De ranzigheid voorbij

In april 2012 kwam een gewezen hoofdredacteur van een Vlaamse krant in opspraak toen de twee voormalige medewerksters getuigden over seksuele intimidatie en ongewenste intimiteiten. De man ontkende alle aantijgingen. De man ging door het stof, verontschuldigde zich maar heeft in journalistieke kringen alle krediet en geloofwaardigheid verloren. Zijn reputatie van ranzigheid is gevestigd.

Vergeleken met de hier volgende uitspraken ging het over vulgaire cafépraat.

Nu gaat om een decaan van faculteit klinische psychologie van een vrijzinnige universiteit die zich bewust op de barricaden gepositioneerd heeft als het gaat om emancipatie, respect voor de mensenrechten, antiseksisme en antiracisme. Van hem de volgende quotes op Facebook: "Vrouwen ... een zwakheid die we begrijpen". "De vrouw die deze beslissing (de zelfmoord van Stevaert, red.) op haar geweten heeft". En daar stopt het niet. Hij reageerde ook op een bepaalde post met "een kut kan niet door 1 man versleten worden, daar heeft god of de natuur voor gezorgd".  Zo stelde hij in 2011 zijn vrienden op Facebook de vraag wat er nu aan was van die verkrachtingszaak van DSK. "It isn't rape when you tell: surprise" was één van de mogelijke antwoorden die werden aangegeven op de post die onder andere poneerde : Jongens, jongens, waar gaan we naar toe als een mens al het kamermeisje niet meer mag neuken, bij Louis XIV maakten ze daar geen spel van!".  En de onvergetelijke oneliner "pijpen en praten gaat niet samen".

De man, die zich behalve een filosofisch ook een artistiek allure aanmeet, -als zou dit een excuus zijn-, zegt nu dat hij verkrachting niet wou banaliseren.  Het spijt hem dat hij mensen gekwetst heeft. In andere media biedt de macho decaan zijn verontschuldigingen aan.

Spijt is wat de koe schijt, luidt een bekend gezegde.  Wat is een spijtbetuiging waard?

Dat brengt me aan het denken. Afgezien dat de voorgaande uitlatingen absoluut not done zijn en wat mij betreft zijn decanale positie naar de composthoop van de academische geschiedenis verwijst, zijn er belangrijke nuanceverschillen tussen „spijt betuigen"  en "verontschuldigingen aanbieden".  Ik heb in mijn cursus rechtsfilosofie altijd geleerd dat wie spijt betuigt  tamelijk vrijblijvend wegkomt. Wie zijn „verontschuldigingen aanbiedt" erkent schuld. Schuld leidt tot boete en straf. Het is aan de universitaire overheid, lees de rector en de raad van bestuur, die in deze de strafmaat moeten bepalen.  Professor Willem Elias dreigt de hele universiteit in zijn afgang mee te sleuren. Ik ben lang geen jurist, maar ik ken de grenzen van het goed fatsoen en die zijn in deze ver overschreden. Niet eenmaal maar meermaals. In psychologische termen zou men kunnen spreken van normvervaging  en grenzeloos gedrag. Niet gelijk eigenschappen die men verwacht bij een decaan die verantwoordelijk is voor de opleiding van klinisch psychologen die later als therapeut aan de slag moeten met patiënten die extra gevoelig zijn.

Volgens mij probeert professor Elias goedkoop weg te komen en volgt hij de Amerikaanse tactiek van   de zogenoemde non-apology apology (zoals in het passieve „mistakes were made"). Psychologisch is er een verschil tussen sorry, spijt en excuus.  In elk geval heeft hij bewezen de grenzen van het grapje, de kwinkslag en de grove seksistische uitspraak niet te kennen. Iemand die dat gevoel voor nuance mist past niet binnen een academisch kader. Zijn journalisten wat dat betreft consequenter dan professoren? Er is één troost: in september gaat de ranzige professor met pensioen.

Marc van Impe

 

Bron : MediQuality

 

11:38 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.