27 februari 2015

Liever een praktijk in Frankrijk

Mijn buurman, de Hollander, kondigt aan dat hij vanaf nu het grootste deel van het jaar in de Ardennen zal verblijven. Niet alleen is het weer hier aangenamer, is het eten en drinken zo lekker en zo goedkoop vergeleken met de Nederlandse standaardkosten voor een Vinex-gezin, nee, de doorslag werd gegeven toen hij zijn Nederlandse huisarts vond. Nu hij zijn zorg quasi aan huis heeft, voelt hij zich gerust. En de apotheek is zes dagen op zeven van acht tot acht open, weet hij. Dat is toch fantastisch man!

Wij wonen hier vlakbij de Franse grens, tien minuten rijden en je bent in het land van de andouille et pommes sarladaises. Charlesville is een goed halfuur weg, een lange rit door het woud. In ons eigen Belgische dorp en omstreken is geen huisarts meer te vinden. Voor de kliniek of een ziekenhuis moet je al snel tot Libramont, we zitten hier in het zuiden van België, aan de rand van de Gaume in le désert médicale. Hier geen overconsumptie van de gezondheidszorg, hier neem je 's ochtend s een glas jenever als je wat hoestig bent. De dichtstbijzijnde huisarts zit net over de grens. En dat is een Nederlander. Dat komt zo: nogal wat Nederlandse huisartsen kunnen noch willen verder functioneren in het huidige Nederlandse zorgsysteem waar gezondheidszorg door verzekeraars wordt ingekocht en waar artsen die zich niet aan het opgedrongen contract houden tot duizend euro boete per "verkeerde" handeling kunnen krijgen. Een bloedstaal naar een niet aangewezen labo, een beroep op een niet gecontracteerde specialist, een prestatie die buiten de trajectlijntjes kleurt:boete. Vooral de oudere huisartsen die betere tijden gekend hebben, hebben het gehad. Zij zeggen 'tabé' aan collega's en patiënten en verhuizen naar la douce France. ‘Ik vertrek met pijn in het hart', schreef een arts uit Alemelo die de krant haalde. ‘Maar dit systeem zal niet veranderen door een kritische minderheid. Ik heb moeten concluderen dat op deze wijze doorgaan voor mij geen optie is. Ik heb deze drastische stap gezet omdat ik mij niet meer vrij voelde om als professional mijn vak te kunnen invullen. Het is een heel fout idee geweest, en niet gebaseerd op feiten, om verzekeraars te bombarderen tot spil van de zorg. (…) Nu ik op het punt sta om ook nog eens gedwongen assurantietussenpersoon te worden, is de maat vol. Alleen een vrij man kan een goed geneesheer zijn.'

Nochtans is de situatie in Frankrijk allesbehalve rooskleurig. Er zijn meer artsen per duizend inwoners dan in Nederland, maar kleine gemeentes op het uitgestrekte platteland hebben grote moeite om vacatures te vullen. Bemiddelingsbureaus voor buitenlandse artsen doen er dan ook goede zaken. Vooral huisartsen en bedrijfsartsen zijn gewild, maar ook specialisten en paramedici kunnen snel aan de slag. En onze diploma's zijn geldig in alle Europese lidstaten. De www.werkeninfrankrijk.com  ronselde al meer dan zestig Nederlandse en Vlaamse artsen voor een baan in de Bourgogne alleen al. De artsen krijgen een intensieve taalcursus en administratieve ondersteuning bij bijvoorbeeld het afsluiten van verzekeringen en belastingaangifte. Franse artsen en hun goed ingevoerde assistentes leveren graag de nodige back-up die onmisbaar is bij alle onbekende regelingen, formulieren en werkwijzen in de zorg, die hier en daar nogal van onze noordelijke normen en gebruiken verschillen. Voor een Franse huisarts is een praktijkgrootte van ongeveer 1000 patiënten normaal.Huisartsen in Frankrijk werken niet alleen binnen hun eigen praktijk maar springen ook bij in de polyklinieken en het maison de santé – waar naast huisartsen onder meer verpleegkundigen en een psycholoog werken-die in sommige dorpen een of twee dagen per week meer specialistische hulp bieden, en op de spoeddienst van een nabijgelegen ziekenhuis. Ze zijn dus wel eens een dag van huis, maar worden beter betaald en krijgen meer respect van hun collega's en genieten aanzien bij hun patiënten. Hier  bekleedt de arts nog een 'officium nobile', een voornaam, edel ambt. Tot verbijstering van de Nederlanders wordt er in Frankrijk nog echt geluncht, is het aantal patiënten beperkt en gaat alles veel gemoedelijker. Een ander verschil is dat de huisarts in Frankrijk alles zelf doet, zoals dat hier twintig jaar geleden nog ging. Maar het belangrijkste is de andere cultuur: la France fleurie van Gault & Millau is een illusie. De streek over de grens is een vervallen mijnstreek, het is er mooi, maar de leegstand en het verval is er groot. En er is echt weinig te doen. De belangrijkste activiteit is de jacht.

Ik zie ze wel eens op zaterdagavond, de mannen die terugkomen van ‘la chasse', dat wil zeggen een eindje rijden met de 4x4, zitten en wachten tot er een dier te zien is, beetje schieten en vooral uitgebreid zuipen met je maten. Dat is de lokale sport. Bewegen doen ze hier weinig, alles gaat met de auto. Fietsen is iets voor anderstalige weekenders die zich gehuld in een lycra condoom graag afbeulen op al die heuvels. De lokale dokter die al lang met pensioen is en wiens zoon ook huisarts werd, quatrième génération de père en fils, zag zijn opvolger liever de stad opzoeken, waar ook werk voor zijn partner te vinden was. Hij heeft alle begrip voor de situatie. En zegt de Nederlandse huisarts die nu al een mondje Frans spreekt: ‘Ze betalen hier veel minder belasting, geen wegenbelasting, en het leven is sowieso goedkoper. Daar komt bij dat ik het rustige tempo prettig vind. Ik zie maar één keer per week een stoplicht, als ik naar het ziekenhuis rij.'

Dat met die stoplichten klopt, dat kan ik bevestigen, er is geen een te zien in een straal van 40 km. Maar ze doen wel aan snelheidscontrole. Op zondag, als de toeristen komen.

Marc van Impe

 

Bron : Medi Quality

17:40 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.