24 februari 2015

Ik moet iets bekennen....

We kijken uit op de lente die hier aan de oevers van de Semois er nog lang niet aankomt. Boven het dal hangt de rook van houtkachels. Binnen brandt de haard, we drinken de rest van het kerstbier en bespreken de toestand van de wereld. Ik heb een bekentenis te maken. Mijn vrienden zetten hun glas neer. Dit is een ernstig moment.

Ik ben een verkeersdelinquent. Een gevaar op de weg. Een onverzekerbaar risico. Onze Waalse vriend, de huisarts met pensioen,  knikt begrijpend. Hij heeft het altijd gezegd. Ik citeer mijn verzekeringsmakelaar. Ik leer dat na meer dan veertig jaar quasi schadevrij rijden, nooit een ernstig ongeval gehad te hebben, nooit grote blikschade, mijn verzekering me bedankt voor mijn vertrouwen en me verzendt naar het zogenaamde Tariferingsbureau. En zoals mij, leer ik, zijn er zo'n dertigduizend in dit land. Dat komt zo.

Het voorbije jaar had ik twee kleine aanrijdingen: een klassiek licht kop-staartje in de file op weg naar huis, snelheid schat ik zo'n 5 km per uur, en een dame die de handgreep van mijn deur aanreed. Ik stond geparkeerd en de weg was te smal voor haar formaat. Niet iets waar je de verkeerspolitie bijhaalt, keurig in der minne geregeld. Eigen schade eigenlijk nul. Niet eens geclaimd.

Wat ik wel aan de verzekeringsmaatschappij vroeg was of ze geen goedkopere polis in de aanbieding hadden gezien ik nu toch niet zoveel kilometers meer rijd. Dat was teveel gevraagd. Keurig kreeg ik aangetekend mijn polis opgezegd. En word ik van de weeromstuit geweigerd door alle andere verzekeringsmaatschappijen.

Volgens mijn makelaar is een belangrijke factor mijn leeftijd. Eenmaal je de 65 nadert ben je blijkbaar de schrik van de autoweg. Mag ik even blij zijn, zegt mijn makelaar, dat ze nog geen medische keuring vragen. Want 65-plussers die zijn ze liever kwijt dan rijk. Terwijl ik dacht dat juist die generatie in de betere, dus duurder verzekerde automobiel reed. Ik vergis me, uit de big data die de verzekeringsmaatschappijen sinds jaar en dag in alle stilte aanleggen en waarin zowat elke Belg opgeslagen zit, kunnen naar wens analyses gepuurd worden die je je niet kan voorstellen.

Als de verzekeringsmaatschappijen dat willen kunnen ze zo de diabetici, de nachtblinden, en nog wat andere afwijkenden uit het systeem filteren. Want via de levensverzekeringen, de schuldsaldoverzekeringen en de inkomstenverzekeringen weten ze precies hoe hun cliënteel er aan toe is. Allemaal polissen waarvoor je een medische vragenlijst op eer en geweten zo niet bij de huisarts van dienst moet invullen. Op die manier kunnen de actuarissen van dienst de evolutie van je gezondheidstoestand perfect inschatten.

De discussie barst los. Ieder van ons kent wel iemand die door de verzekeringsmaatschappijen geshunt wordt. Het gekke is dat diezelfde verzekeringsmaatschappijen wel bereid zijn  je voor een flink pak extra euro's wel te verzekeren via datzelfde tariferingsbureau. Het komt er in feite op neer dat ze een slimme manier gevonden hebben om hun poliskosten op te drijven, zegt de apotheker, die zeer behendig is in het maken van rekeningen. Mijn vriend de homeopaat tekent op een bierviltje de kruisbestuiving uit tussen autoverzekering, hypotheek, bankrekening en hospitalisatieverzekering. De paranoia kijkt om de hoek.

Maar mijn vriend de chirurg die zopas opnieuw gesetteld is, komt met een oplossing: dan laat je toch gewoon je geleerde vrouw rijden? Die is toch een stuk jonger? Ik vrees dat dit een maatje te groot is. Ondertussen wacht ik op een voorstel van het Tariferingsbureau. Er zijn nog negenentwintigduizend wachtenden voor mij. Tot overmaat van ramp is het kerstbier op. De vasten is nu echt ingetreden.

Marc van Impe

Bron : MediQuality

12:44 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.