20 februari 2015

Het verschil tussen gezondheidszorg en volksgezondheid

 

Ik heb een hoog oplopende discussie met een Britse college die voor de BMJ en de New England Journal de regulators van de DG Gezondheid in Brussel regelmatig de pols neemt. Volgens hem zijn de Belgische ziekenhuizen een paradijs vergeleken met de Britse National Health. Hij heeft een ingegroeide teennagel laten verwijderen. Ik ben het met hem eens, maar kan me niet vinden in zijn betoog dat de Belgische artsen allemaal zo’n jolly good fellows zijn.

Voor de patiënt lijkt het ziekenhuis één grote warme familie, maar achter de schermen is het vaak hard knokken. In de wereld van de zorg is er veel fake. Het gesprek deint uit naar de kwaliteiten van onze geneeskundige stand. Mijn collega heeft evenveel jaren op zijn teller staan en weet net als ik dat de meeste van onze artsen gedegen vaklui zijn of zoals hij dat zegt: "They realise that they will never be a star, but they are very good actors. If their genius never carries them above a certain level, they seldom sink below it."

Minder lovende woorden heeft hij over voor onze ziekenfondsen. Hij begrijpt niet hoe het in deze tijden nog mogelijk is dat je met je briefje in de hand moet aanschuiven om van een lieve dame achter het loket enkele luttele euro's terug te krijgen. Maar erger is nog dat, als je als journalist een vraag stelt, je niet eens een deftig antwoord krijgt. Het is alsof ze met z'n allen een groot geheim bewaren dat –stel dat het uitkomt- voor een gigantische rel zou zorgen.

Voor een Brits journalist die gewend is zelfs zijn eerste minister het vuur aan de schenen te leggen, is dit onbegrijpelijk. Net zoals hij niet begrijpt dat je met je klachten nergens terecht kan. Patiënt empowerment komt er in dit land op neer dat je je situatie leert aanvaarden. Doe je dat niet, dan stap je maar naar de Arbeidsrechtbank. Dat stelde hij vast toen zijn dochter - die door ME een leerachterstand heeft - op haar achttiende plots arbeidsgeschikt bleek en dus niet langer bijstand kreeg. Zijn ziekenfonds liet hem wat dat betreft aardig in de steek, vond hij.

Als ik hem zeg dat een arts nu federaal minister van volksgezondheid en sociale zaken is, en de behandeling van dit soort patiënten wel eens snel zou kunnen verbeteren, kijkt hij daar van op. Is dat dan niet de normaalste zaak van de wereld? Kan een niet-arts in deze tijden nog wel minister van ziekenzorg worden, zoals hij dat noemt. Het gaat toch om health care en niet om public health? We drinken een Guinness en zijn het roerend met elkaar eens.

Marc van Impe

14:53 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.