15 december 2014

Waarom men echt staakt

De vakbonden willen nu ook de toegang tot de ziekenhuizen onmogelijk maken. Dit heeft niets meer te maken met witte woede, sociale onrechtvaardigheid of wat dan ook. Op weg naar huis hoor ik een vakbondsleider op klagerige toon jammeren dat sommige mensen al veertig jaar gewerkt hebben en dat daar nu ineens een pak extra jaren bijkomt.

Ik zie ze  in de voorstad, die vroeg-gepensioneerden. Klussend, shoppend in de Gamma, in Duitse auto's met een karretje vol bouwmateriaal in de file. Clichés, ik weet het. Maar waarom mag het ene cliché, dat van de veel verdiende vrije beroeper zoals u dus, niet tegenover het andere gezet worden.

Dit gaat al lang niet meer over te lage lonen of te veel lasten. Een beetje dokwerker verdient een pak meer dan een beginnend huisarts. Dit gaat om de tweespalt die de maatschappij vandaag verdeelt. De tweespalt die niet veroorzaakt wordt door geld maar door opleiding, of beter het gevoel van gemis daaraan. Het gaat hem om het nieuwe proletariaat tegenover de nieuwe elite.

De nieuwe elite zijn de mensen die hoog opgeleid zijn, die niet om zeven uur hun bed uit moeten maar de dag iets rustiger kunnen beginnen, misschien maar daarom niet minder werken en zeker niet minder verantwoordelijkheid dragen. Precies om dat gebrek aan verantwoordelijkheid gaat het. Onder meer. De nieuwe elite woont beter, gaat naar de betere winkel, zit ergens in een bestuur, in een vereniging, een politieke partij, weet hoe een vergadering werkt, wat notulen zijn, kan even zijn bek houden terwijl een ander aan het woord is en flapt er niet alles uit.

De nieuwe elite knipt een bon voor een tentoonstelling uit de krant en bezoekt een museum als dat zo uitkomt. De nieuwe elite trekt niet obligaat naar Plopsaland, maar gaat een middag uitwaaien aan zee. Die nieuwe elite wordt door de tegenpartij gezien als mensen die zich belangrijk voelen en daar hebben ze een hekel aan omdat zij zich onbelangrijk voelen. Zij hebben het gevoel dat ze altijd het onderspit moeten delven, en dat gevoel wordt er dagelijks ingelepeld door hun zogenaamde belangenverdedigers die roepen dat de werkgevers, de regering, de politiek, de elite dus, niet naar hen wil luisteren.

Het gaat om de apen en de apenrots. Zij die op de helling en de top zitten, en zij die weten dat ze daar nooit zullen geraken. Omdat ze niet goed opgelet hebben in school, omdat ze te snel goed geld wilden verdienen, omdat ze er geen zin in hadden en wat met hun handen wilden doen. Daar is niets fout mee. Maar dat heeft zijn consequenties. De nieuwe elite is allang geen gesloten bolwerk meer. Wie wil, kan hogerop. Dokter of apotheker wordt men niet langer van vader op zoon, maar door hard te studeren. Dat frusteert de aapjes beneden aan de rots.

Een groeiend aantal mensen gelooft, en hun geloof wordt daarin gestijfd, dat ze niet op een eerlijke manier hogerop kunnen, dat hun kinderen hetzelfde te wachten staat. Een groeiend aantal mensen mist vooruitgangsgeloof. Daarom gaan ze de poort van de fabriek, de weg naar het industrieterrein en de toegang tot het ziekenhuis blokkeren. Tot er eentje een steentje in zijn oog krijgt, natuurlijk.

Marc van Impe

 

Bron : MediQuality

 

13:58 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.