30 maart 2014

Straf de roker niet

 

VILVOORDE 28/03 - Een van mijn eerste herinneringen is hoe ik met mijn knuist tegen de gloeiende kop van mijn vaders sigaar aanstootte. De kamer zag blauw van de sigarenrook. Het was zondagnamiddag. Opera en belcanto op de radio. De vrienden bespraken de toestand van de wereld. Elisabeth Bas en Willem II uit een cederhouten kistje.
Een flashback later: met de auto onderweg naar zee. Moeder met de jongste op schoot vooraan. Vier lichtelijk misselijke koters achteraan. Tegen zestig per uur ritmisch over het eindeloze macadam. Vader rookt een cigarillo. De wereld buiten  ziet blauw.
Ik hoest al weken, mijn ademhaling gaat piepend op en neer. Mijn longen kraken. De huisarts komt elke dag op bezoek. Moeder haalt voor hem een Corps Diplomatique uit de kast. Ik krijg ladingen ampiciline ingepompt. De dokter drinkt een cognacje bij zijn sigaar.
Ik was dertien toen ik mijn eerste Prince de Monaco filter rookte in de toiletten van de tekenacademie. Ik hield er een strafstudie en een formidabele rammeling aan over. En ik begreep het niet. Als iedereen om me heen rookte, als roken mannelijk was, waarom mocht een grote jongen er dan niet aan beginnen?
Drieëntwintig jaar later, een flinke griep en een pakje Camel én Gauloise per dag, ben ik van de ene op de andere dag gestopt. Omdat na een weekje noodgedwongen rookvrij, mijn dagelijks glas wijn ineens veel beter smaakte. En niet alleen dat. Mijn kapsel, mijn kleren, de auto, het huis, alles onderging een ontgeuring. De wereld onderging een echte olfactorische make over. Nu weer ruim dertig jaar later heb ik weer schone longen. De schade die was aangebracht is ongedaan gemaakt.
En ik ben niet de enige. Vanwaar die ommekeer? Een maatschappij die roken als norm had, verklaarde roken tot een doodzonde. De gruwel op de pakjes moet de stugge hardnekkige doorrokers de schrik op het lijf jagen. Ik geloof daar niet in. Angst is een slechte motivator. Repressie werkt nooit. Ik geloof in positieve stimulansen. Straf de mensen niet die roken, maar beloon hen die niet roken. Geef hen een fiscale gezondheidsbonus. Een krediet dat ze naar eigen goesting kunnen besteden: een gastronomische vakantie, een borstcorrectie, een rondje botox, gratis syldenafil, een sportabonnement of een kistje betere wijn. Op die manier slaat men een dubbelslag: gezondheidswinst en stimulering van de economie. En  natuurlijk zou men bij twijfel de niet-rokers regelmatig kunnen controleren. Nicotinegebruik is net als cocaïne tot drie maanden na consumptie meetbaar. Op die manier zou men ook die ellendige e-sigaretten een halt kunnen toeroepen. Want die blijken al even nefast te zijn.
En wie toch wil roken wordt niet gestraft maar evenmin beloond.
Maar als ik zeventig wordt, heb ik mezelf beloofd, dan wil ik nog eens een echte El Rey del Mundo N°1 in brand steken. Of een Cohiba als het niet anders kan.


Marc van Impe

15:21 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.