22 maart 2014

De patiënt als marktgegeven

Als journalist denk je vaak alles gehoord, gezien en meegemaakt te hebben. Na meer dan veertig jaar in dit vak ga je niet meer voor sensatie maar voor de achtergrond. Maar soms word je echt verbaasd. Zo mocht ik het tijdens een hoorzitting in de Commissie Volksgezondheid meemaken, dat b de woordvoerder van de huisartsen, dokter Stefaan Heytens uit Sint-Amandsberg letterlijk zei: “Ik zou wel een zotteke zijn om mijn tijd te besteden aan zo’n patiënten, terwijl mijn collega’s een simpele buikgriep om de vijf minuten diagnosticeren.” De diagnose betreffende de besproken pathologie die hier verder niet ter zake doet, zou volgens de Gentse huisarts minstens een half uur tot drie kwartier duren. Te lang vond de huisdokter, en hij zei verder, niet gehinderd door enige gêne, dat hij wel bereid zou zijn om die patiënten te behandelen, mits de overheid daar de “nodige incentives” zou voor uittrekken. Want een huisartsen praktijk moet renderen, of had hij dat anders begrepen. Meer geld dus voor dit soort consultaties.

Plaatsvervangende schaamte bij zijn collega’s van de tweede lijn zag ik niet. Integendeel, volgens hen was het niet meer dan terecht, dat na veertien jaar aan klungelen de overheid nog maar eens de financiële harmonica zou opentrekken en  nog wat studiegeld op tafel zou leggen. Professor Jo Nijs, VUB, had het keurig voorgerekend: 40.000 € per doctoraal onderzoeker, en “het voordeel is dat je die geen ontslagpremie hoeft te geven.” Zijn collega Dirk Vogelaers, UGent, bestond het om te zeggen dat de vorige onderzoeksfase die acht jaar geduldig gefinancierd werd, uiteraard niets opgeleverd had, want er moesten zoveel formulieren worden ingevuld.

Ik zat naast minister Laurette Onkelinx, die gelukkig pas na deze uitspraken het debat kwam volgen. We praten hierover verder, luidt de afspraak. Haar expert Claudio Colantoni geneerde zich wel dood. De moraal van sommige artsen is ondanks de klimaatopwarming tot een dieptepunt gezakt. De patiënt wordt bij hen herleid tot een marktgegeven. Er is gelukkig ook goed nieuws: het NFWO heeft alle verdere subsidies aan deze wetenschappers geweigerd. 

De Kamercommissie Volksgezondheid luisterde verbijsterd toe. Voorzitster Maya Detiège, als socialiste een en ander gewend, besloot dat er heel wat werk aan de winkel was. Het KCE had het werk van de verenigde wetenschappers al in 2008 een nul op tien gegeven. Zei dokter Heytens letterlijk: “Als u ons voorstel volgt dan zullen we over twee jaar weer een quotering van  nul op tien krijgen.” Wat goed dat er nog zekerheden zijn.

 

Marc van Impe

 

 

Bron: MediQuality

13:35 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.