03 maart 2014

De grote leegloop van het bestaan

Het zand van de storm is enigszins gaan liggen, maar de rust is een valse rust. Het echte offensief moet nog komen. Wacht tot het zomer wordt, zegt mijn vriend de jonge specialist die tegen beter weten in hoopt op een academische carrière aan zijn geliefde Alma Mater. De vorst uit het Oosten heeft ons binnen gedreven. Het is te koud om te wandelen, laat staan dat je bij dit weer de helling naar Conrad neemt. Het worden dus homeopathische glazen trappist en een gecorrigeerde koffie voor de gezondheidsfanaten. We bespreken het vertrek van niet zomaar een kniechirurg uit een zeer bekend universitair ziekenhuis.

 

Dat het om het geld zou gaan, daar lachen ze mee. Ik hoor verhalen over werkdagen van 20 uur, over zalen en afdelingen waar Schotse clans elkaar het leven zuur maken. Over naarstig studiewerk dat moeiteloos gerecupereerd wordt door een diensthoofd prof en onder zijn naam verschijnt. En door collega’s die in seriële een-tweetjes elkaars gewoonten en tradities tot evidence based medicine verheffen door middel van publicaties die van elkaar een doorslagje zijn. Over patiënten waarover terwijl de kamerdeur nog wagenwijd open staat in de meest minachtende taal commentaar gegeven wordt. Over syndicalisme en verkiezingen die om de haverklap de sfeer versjteren en het debat beheersen.

 

Maar ook verhalen over overwinningen die gehaald worden, soms tegen beter weten in. Over patiënten die het redden, ondanks de voorgeschreven behandeling. Over familieleden en mantelzorgers en mantelzorgers die in het verweer gaan. Die het niet pikken dat ze uren in de wachtzaal moeten sudderen. Over romances die sterker zijn dan een Duitse soap en over vechtscheidingen die zorgen voor ijzige stiltes. Er is het verhaal van die prof die zijn hele gezin vergat maar door zijn staf en patiënten op handen gedragen werd. En de prof die er alles voor zou doen om toch nog maar eens in de media te komen.

 

Kortom, het leven zoals het is en dat de meeste artsen wel gedurende een korte of lange periode gekend hebben.

 

Mijn vriend die beter moest weten geeft een laatste rondje en het besluit: het is zoals ons woongedrag: er was een tijd dat de academie de periferie leegplukte, iedereen ging in de stad wonen. Nu gebeurt het omgekeerde, het is beter in de periferie te wonen.

 

Buiten giert de Oostenwind. We zitten in het oog van de storm Er is zeker geen beterschap op komst.

 

 

 

Marc van Impe

 

16:09 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.