23 mei 2013

No comment

‘Vrouwen moeten meer werken. Alle vrouwen moeten voltijds aan de slag.’ Minister van Werk Monica De Coninck (SP.A) gooide de knuppel in het hoenderhok met haar uitspraak dat vrouwen geen volwaardig pensioen opbouwen omdat ze vaak deeltijds werken en loopbaanonderbreking nemen. ‘Dat maakt hen kwetsbaar en afhankelijk van hun partner.’   Sofie Verschueren, een radiopresentatrice en jonge moeder reageerde scherp via een column op Knack.be en vroeg de minister om hulp. ‘Ik zou vooral graag van u weten, hoe ik dat dan precies allemaal moet doen.’ Sofie is moeder in een gezin van tweeverdieners met een baby van 11 maanden. ‘Voorlopig lukt het allemaal, omdat we maar één kindje hebben dat voltijds naar de kinderopvang kan gaan. Maar ik word soms ’s nachts badend in het zweet wakker, omdat ik me afvraag hoe we dat gaan doen als onze zoon – die ongelooflijk hard gewenst is en ons grote geluk – naar school zal gaan. Dus mevrouw De Coninck, kan u mij helpen? Want ik vraag mij echt af hoe we dat moeten oplossen. Hoe ik 21 dagen verlof moet rijmen met een kind? Hoe ik mijn schuldgevoel kan afbouwen? Want ik zou eigenlijk veel vaker bij mijn kind willen zijn, maar ik durf dat niet.’ Je zou denken dat een minister zo’n gelegenheid niet voorbij laat gaan en maar al te graag zou reageren op zo’n media  moment.  Maar de minister conformeert zich aan de gedragsregels van deze regering Di Rupo.    Knack vroeg  De Coninck om een antwoord. Maar dat komt er dus niet. De minister blijkt zeer verveeld te zijn met de vraag van Sofie maar weigert daarover publiek te converseren.

No comment. Dat is de gouden regel van Di Rupo. Niet ingaan op kritiek of vragen.  Knack besluit: ‘De regering Di Rupo is een begrotingsregering, die van de ene begrotingscontrole naar de andere hinkt. Ze lijkt enkel bezig met crisis-gerelateerde maatregelen. Er is geen visie, geen verhaal, geen blik op de toekomst, geen leidraad, geen idee over waar het naartoe moet met dit land en zijn inwoners.’

Marc van Impe

11:45 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

18 mei 2013

Hoe zit het met "uw recht op onbereikbaarheid"?

Waarom ik niet antwoordde op zijn SMS? Waarom ik mijn mail niet check? Ben ik nog van deze wereld? Wat is dit voor journalistiek? Het manneke aan de andere kant van de lijn zwaait met zijn armkes en is rood aangelopen. Ik weet dat iedereen met hem meeluistert. En zo wil hij dat graag. J’apelle donc j’existe, is het motto van zijn leven. Hij zal me wat, ik ben de gelukkige bezitter van een smartphone met een zwakke batterij.
De Duitse vakbonden en politieke partijen willen een wet door het parlement jagen die werknemers het recht op onbereikbaarheid garandeert. Smartphones vervagen de grens tussen werktijd en privétijd en zorgen ervoor dat werknemers bijna altijd bereikbaar zijn. De veronderstelling is dan ook dat smartphones de productiviteit bevorderen. Maar is dit wel zo? Ik geloof dat niet. In zijn boek 'Sleeping with Your Smartphone: How to Break the 24-7 Habit and Change the Way You Work', somt Harvard Business School-professor Leslie Perlow de nefaste effecten op die smartphones op onze productiviteit hebben. Zo beïnvloeden deze toestellen niet enkel onze productiviteit op een negatieve manier, ook onze werk-privébalans raakt er danig door verstoord. Hyperconnectiviteit heeft dus duidelijke nadelen. De arbeidspsycholoog Hans De Witte van de KULeuven zegt dat  “wie overdag werkt,  ‘s avonds nood heeft aan een herstelperiode. Dat herstel kan er enkel komen door helemaal niets te doen wat met je werk te maken heeft.”  Hij heeft groot katholiek gelijk. “9-to-5 bereikbaarheid heeft een aantal voordelen die meer dan compenseren voor het verlies aan responsiviteit: de mogelijkheid om langer na te denken over problemen en de kans voor de werknemer om tot rust te komen,” aldus nog Perlow.  Ik ben het met Perlow eens.  Nogal wat stommiteiten worden de wereld ingeslingerd door mensen die de smartphone als het verlengde van hun reptielenbrein zien.
In België zouden nog geen plannen bestaan om het recht op onbereikbaarheid af te dwingen. Kijk, dat zou nu eens een maatregel zijn die deze regering noch de bevolking een cent kost.
Marc van Impe

19:56 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

08 mei 2013

Verveling is prima

Ik verveel me, zucht mijn kleindochter. De televisie blijft uit, we hebben geen Playstation en geen Wii, en van mijn laptop blijft ze af. Lees een stripverhaal, zeg ik. Maar ze blijft op haar rug liggen. Ach, misschien hebben wij er weinig tijd voor, maar soms zou het nuttig zijn dat we ons eens goed vervelen. Hoewel verveling meestal als een negatieve ervaring wordt ervaren, zitten er ook hele positieve kanten aan. Verveling zou immers de creativiteit stimuleren. De mentale afwezigheid geeft immers aanleiding tot dagdromen die tot nieuwe ideeën kunnen leiden. Zeg niet dat ik u een oor aan naai, het  is de conclusie van een onderzoek van wetenschappers aan de University of Central Lancashire.  Een groep proefpersonen moest gedurende vijftien minuten cijfers uit een telefoonboek kopiëren. Toen bleek dat die groep nadien creatiever was in het bedenken van toepassingen voor een reeks plastic vormen dan een controlegroep die van tevoren niet aan deze boeiende taak was onderworpen. De proefpersonen werden nog creatiever wanneer hen niet gevraagd was om de cijfers te kopiëren, maar om deze uitsluitend te lezen. "Hoe groter de verveling, hoe creatiever," schrijven de onderzoekers Sandi Mann en Rebekah Cadman op. "Op die manier zouden ook vervelende vergaderingen een bron van creativiteit kunnen blijken. Misschien moet een organisatie bewust momenten van verveling inlassen om de creativiteit te stimuleren." Maar is dit wel verstandig? Hoewel iedereen zo graag beweert dat hij creativiteit op prijs stelt, is creativiteit een sta-in-de-weg als voor wie ambitie heeft. Creativiteit wordt namelijk geassocieerd met riskant en onvoorspelbaarheid. Dat blijkt dan weer uit onderzoek van de Amerikaanse Cornell Universiteit. In de praktijk wordt toch gekozen voor mensen die aan onzekerheidsreductie doen en passen binnen de heersende normen van de groep. Mensen die creatief zijn worden er automatisch uitgefilterd. Wie originele, onorthodoxe ideeën presenteert wordt al gauw beschouwd als ongeschikt voor een hogere managementrol. Wat het oude gezegde bevestigt dat wie zijn kop boven het maaiveld uitsteekt, zijn hoofd verliest. Dat gebrek aan ambitie stoort me zeer. Het zit heel sterk in onze cultuur: je kop boven het maaiveld uitsteken wordt hier niet gewaardeerd. Zegt een vriend: “Laatst hadden we een soort competitie binnen ons ministerie. Het ging erom wie het meeste af wist van het departement. Wie hoog scoorde werd al snel als een uitslover gezien. Een zeven halen was klaarblijkelijk het optimum.”  In zo’n cultuur regeert de middelmaat. Wat is er toch mis met het streven naar excellentie? Kom, zegt ze dan, wij gaan wat schrijven, en slaat op de delete-toets.
Marc van Impe
 

16:40 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)